کودکیام، شبیه خانهای بود با دیوارهای ترکخورده و پنجرههایی که هرگز به نور باز نمیشدند. پدرم... او بیشتر یک سایه بود تا یک پدر. همیشه خشمگین، همیشه با چشمهایی که رد سیلی درونش بود. مادرم؟ زنی خسته، شکسته، ساکت. او نه صدایم را میشنید، نه اشکهایم را میدید. فقط زنده بود، فقط میسوخت، بیآنکه بسوزاند.
چند بار شده بود که با عروسکم گوشهی اتاق پنهان میشدم و خودم را در آغوش میگرفتم؟ چند بار دعا کرده بودم که کاش خانهمان آرام باشد؟ که کاش روزی برسد که پدر لبخند بزند و مادرم بیدلیل گریه نکند؟
یادم هست شبهایی را که از صدای شکستن ظرفها بیدار میشدم... یا ساکت مینشستم گوشهی حیاط و منتظر بودم کسی بیاید و نجاتم دهد. اما هیچکس نیامد.
همهی آن تلخیها، تمام آن دردها، مثل باری سنگین روی شانههایم مانده بود. شاید برای همین است که حالا، وقتی کسی دوستم دارد، وقتی آریان نگاهم میکند، انگار با تمام وجود میترسم... میترسم از دستش بدهم. میترسم دوباره تنها بمانم. میترسم که خوشبختی، فقط یک رویاست... نه چیزی واقعی برای دختری مثل من.
آن شب، کنار پنجره نشستم، زانوهایم را در آغوش گرفتم و آرام زمزمه کردم:
"کاش کسی آن روزها کنارم بود. کاش کسی میفهمید، کاش یکی میپرسید که تو چی میخواهی، حفصه؟"
اما حالا... شاید دیر شده باشد برای مرهم، برای جبران. فقط ماندهام من، با گذشتهای که همیشه دنبالم میآید، و عشقی که نمیدانم آیندهای دارد یا نه.
آریان
شب، آرام نبود. هرچه چشمهایم را میبستم، تصویرش، صدایش، آن نگاهِ پر از دردش از ذهنم بیرون نمیرفت. در اتاق تنها بودم، ولی انگار هزار خاطره با من نفس میکشیدند. حفصه… این اسم، حالا نه فقط یک واژه، که زخمی در قلبم شده بود، زخمی که خودم بازش کرده بودم.
دستهایم را پشت سرم قلاب کردم و به دیوار تکیه دادم. بوی بیمارستان هنوز در لباسهایم مانده بود. پدر… وقتی دیدمش با آن لولهها و دستگاهها، چیزی درونم شکست. دیگر آن مرد قوی گذشته نبود. پوستش رنگ باخته بود، نفسهایش سنگین و کند شده بود. دکتر گفت امیدی هست، اما من در چشمان پدر چیزی دیدم که با واژهها نمیشود توصیفش کرد: وداع.
میخواستم با حفصه صادق باشم. میخواستم بگویم که چقدر به او نیاز دارم، اما کلمات گیر کردند. فقط گفتم که حال پدرم خوب نیست. اما درونم، یک آشوب بود. من فقط از مرگ پدر نمیترسیدم… من از مرگ خودم بدون حفصه میترسیدم. از اینکه روزی برسد که دیگر فرصتِ دوستداشتناش را نداشته باشم.
او، حفصه… دختری با آن چشمهای پرحرف، آن سکوتهای سنگین، آن لبخندهایی که همیشه پشتشان دردی پنهان بود. از همان روز اول فهمیدم که زخمهایی در دلش دارد که هیچوقت نگفته. نگاهش، رفتارش، همه فریاد میزدند که عمرش را با ترس و بیپناهی گذرانده. اما با وجود تمام آن دردها، هنوز میتوانست عاشق شود. و حالا… حالا شاید از همه بیشتر، من زخمش کرده بودم.
به پنجره نزدیک شدم. چراغهای شهر مثل خاطرات، دور و محو بودند. با خود گفتم:
"چی میشد اگر همهچیز سادهتر بود؟ اگر پدرم بیمار نبود؟ اگر خانوادهاش قبولم میکردند؟ اگر حفصه گذشتهای روشن داشت؟"
اما زندگی هرگز ساده نبوده… نه برای من، نه برای او.
دستم را به شیشهی سرد پنجره گذاشتم و زمزمه کردم:
"حفصه… کاش بدانی که هنوز هم تو را میخواهم. نه فقط برای روزهای خوب، که برای شبهای بیپناهی، برای لحظههایی که هیچکس جز تو نمیفهمد."
نمیدانم باید چه کنم. فقط میدانم اگر دوباره فرصت دیدنش را داشته باشم، اینبار دیگر سکوت نمیکنم. اینبار میخواهم بگویم که عشق، اگر واقعی باشد، در سختترین روزها هم زنده میماند… درست مثل ما.
چند بار شده بود که با عروسکم گوشهی اتاق پنهان میشدم و خودم را در آغوش میگرفتم؟ چند بار دعا کرده بودم که کاش خانهمان آرام باشد؟ که کاش روزی برسد که پدر لبخند بزند و مادرم بیدلیل گریه نکند؟
یادم هست شبهایی را که از صدای شکستن ظرفها بیدار میشدم... یا ساکت مینشستم گوشهی حیاط و منتظر بودم کسی بیاید و نجاتم دهد. اما هیچکس نیامد.
همهی آن تلخیها، تمام آن دردها، مثل باری سنگین روی شانههایم مانده بود. شاید برای همین است که حالا، وقتی کسی دوستم دارد، وقتی آریان نگاهم میکند، انگار با تمام وجود میترسم... میترسم از دستش بدهم. میترسم دوباره تنها بمانم. میترسم که خوشبختی، فقط یک رویاست... نه چیزی واقعی برای دختری مثل من.
آن شب، کنار پنجره نشستم، زانوهایم را در آغوش گرفتم و آرام زمزمه کردم:
"کاش کسی آن روزها کنارم بود. کاش کسی میفهمید، کاش یکی میپرسید که تو چی میخواهی، حفصه؟"
اما حالا... شاید دیر شده باشد برای مرهم، برای جبران. فقط ماندهام من، با گذشتهای که همیشه دنبالم میآید، و عشقی که نمیدانم آیندهای دارد یا نه.
آریان
شب، آرام نبود. هرچه چشمهایم را میبستم، تصویرش، صدایش، آن نگاهِ پر از دردش از ذهنم بیرون نمیرفت. در اتاق تنها بودم، ولی انگار هزار خاطره با من نفس میکشیدند. حفصه… این اسم، حالا نه فقط یک واژه، که زخمی در قلبم شده بود، زخمی که خودم بازش کرده بودم.
دستهایم را پشت سرم قلاب کردم و به دیوار تکیه دادم. بوی بیمارستان هنوز در لباسهایم مانده بود. پدر… وقتی دیدمش با آن لولهها و دستگاهها، چیزی درونم شکست. دیگر آن مرد قوی گذشته نبود. پوستش رنگ باخته بود، نفسهایش سنگین و کند شده بود. دکتر گفت امیدی هست، اما من در چشمان پدر چیزی دیدم که با واژهها نمیشود توصیفش کرد: وداع.
میخواستم با حفصه صادق باشم. میخواستم بگویم که چقدر به او نیاز دارم، اما کلمات گیر کردند. فقط گفتم که حال پدرم خوب نیست. اما درونم، یک آشوب بود. من فقط از مرگ پدر نمیترسیدم… من از مرگ خودم بدون حفصه میترسیدم. از اینکه روزی برسد که دیگر فرصتِ دوستداشتناش را نداشته باشم.
او، حفصه… دختری با آن چشمهای پرحرف، آن سکوتهای سنگین، آن لبخندهایی که همیشه پشتشان دردی پنهان بود. از همان روز اول فهمیدم که زخمهایی در دلش دارد که هیچوقت نگفته. نگاهش، رفتارش، همه فریاد میزدند که عمرش را با ترس و بیپناهی گذرانده. اما با وجود تمام آن دردها، هنوز میتوانست عاشق شود. و حالا… حالا شاید از همه بیشتر، من زخمش کرده بودم.
به پنجره نزدیک شدم. چراغهای شهر مثل خاطرات، دور و محو بودند. با خود گفتم:
"چی میشد اگر همهچیز سادهتر بود؟ اگر پدرم بیمار نبود؟ اگر خانوادهاش قبولم میکردند؟ اگر حفصه گذشتهای روشن داشت؟"
اما زندگی هرگز ساده نبوده… نه برای من، نه برای او.
دستم را به شیشهی سرد پنجره گذاشتم و زمزمه کردم:
"حفصه… کاش بدانی که هنوز هم تو را میخواهم. نه فقط برای روزهای خوب، که برای شبهای بیپناهی، برای لحظههایی که هیچکس جز تو نمیفهمد."
نمیدانم باید چه کنم. فقط میدانم اگر دوباره فرصت دیدنش را داشته باشم، اینبار دیگر سکوت نمیکنم. اینبار میخواهم بگویم که عشق، اگر واقعی باشد، در سختترین روزها هم زنده میماند… درست مثل ما.