هدیهی عشق
نوبسنده: شقایق (نیایش)
قسمت هفتاد
فردای آن روز:
دریا برای یوسف سوپ پخته بود.
با لبخندی آرام به اتاق یوسف داخل شد.
یوسف کنار پنجره نشسته بود، به دوردستها خیره.
کنارش نشست، ظرف سوپ را بالا گرفت و با لحنی پر از محبت گفت:
«سلام یوسفم. ببین برایت چی آوردم!»
قاشققاشق سوپ را به دهان یوسف میگذاشت.
یوسف آرام میخورد و چشمانش، مانند آیینه، تصویر دریا را در خود نگه میداشت.
باد ملایم از پنجره وزید.
چند تار از موهای دریا آزاد شدند و روی صورت لطیفش افتادند.
یوسف، بیاختیار، حلقهی موی او را گرفت و آرام پشت گوشهایش جا داد.
همان لحظه، با صدایی شبیه آوای جانهای عاشق، نجوا کرد:
«دریا... دریاا... دریاااا...»
با هر بار شنیدن نامش از لبهای یوسف، اشک در چشمان دریا حلقه میزد.
لبخندی از جنس بهشت بر لبهای یوسف شکوفه میزد.
دریا به یاد مولانا افتاد که میگفت:
«بشنو از نی چون حکایت میکند
از جداییها شکایت میکند
کز نیستان تا مرا ببریدهاند
از نفیرم مرد و زن نالیدهاند
سینه خواهم شرحهشرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق...»
از پشت در، نرس صدا زد.
دریا بهآرامی اتاق را ترک کرد.
شهیر با موبایل حرف میزد.
با دیدن دریا، تماس را قطع کرده، گفت:
«سلام دریا جان، حال یوسف چطور است؟»
دریا لبخند زده، گفت:
«بهتر شده. مطمئن باش خوب میشود.»
شهیر گفت با کاکای یوسف تماس گرفتم، گفتند فعلاً در هندوستان هستیم و آمدنشان نامعلوم است.
دریا دوباره سمت یوسف رفت.
کنارش نشست و به چشمان پر از دردش خیره شد.
دردی که فقط دل عاشق دریا میتوانست ببیند.
صدای تپش قلب یوسف را فقط دریا میشنید.
حرف یوسف را تنها دریا میفهمید...
روزها میگذشت.
یوسف حالش بهتر میشد، وزن میگرفت؛ دوباره به حالت اول برمیگشت، مثل بهاری که دوباره جان گرفته باشد.
دریا او را در صحن بیمارستان به قدمزدن میبرد.
شعرهای مولانا، ناطق، بیدل، حافظ و سعدی را برایش زمزمه میکرد.
آوازهای محزون فرهاد دریا، محسن چاوشی، و نغمههای امیرجان صبوری را آرام در گوش یوسف میخواند.
یوسف میشنید...
میگریست...
میخندید...
و دریا، آغوشی از عشق برایش باز میکرد.
یک روز، در میان سبزههای بیمارستان نشسته بودند.
باد شدید وزید و چادر دریا از سرش افتاد.
موهایش آزاد شدند و مانند امواج دریا در باد به رقص درآمدند.
یوسف با چشمانی خیره و شگفتزده، موهای او را لمس کرد.
و باز، همان آوای آشنا را تکرار کرد:
«دریا... دریا... دریا...»
دریا لبخند زد.
قلبش فریاد میزد:
«عشق وقتی آید، همه دشواریها آسان میشود...»
گاهی یوسف سرش را روی زانوهای دریا میگذاشت.
دریا انگشتانش را در لابهلای موهای ابریشمی یوسف میلغزاند و لالاییهای عاشقانه میخواند.
در میان اشکها و لبخندها، یوسف صورت او را با دستان لرزانش لمس میکرد...
و دوباره، نامش را با تمام عشق جهان صدا میزد:
«دریااااا»
با مشورهی لاله و آیدا، دریا تصمیم گرفت یوسف را به باغ ببرد؛ همان جایی که میتوانست با نواختن پیانو، میان زخمیترین لحظاتشان پلی از عشق بسازد. پیانو، سازی که نقطهی وصل دلهایشان بود.
دریا نزد شهیر رفت تا از رفتن به باغ برایش بگوید.
با لحنی آرام گفت:
«شهیر، میخواهم دربارهی یوسف با تو حرف بزنم.»
شهیر مشغول بررسی چند دوا بود، سرش را بلند کرد و مهربانانه پاسخ داد:
«بلی عزیزم، بفرما.»
دریا تمام شجاعتش را جمع کرد و آرام گفت: «وقتی یوسف را به صحن بیمارستان میبرم، حالش بهتر میشود. تصمیم دارم او را به باغ ببرم. جایی سرسبز و امن، نزدیک دانشگاه کابل. مطمئن هستم حالش بهتر میشود.»
شهیر با کمی تردید پرسید:
«باغ در کجا است؟»
دریا به نرمی لبخند زد:
«نزدیک دانشگاه، باغ مربوط اقارب لاله است.»
شهیر سر تکان داد:
«پس با هم میرویم.»
دریا با کمی دستپاچگی گفت:
«نی، نییی، تو زحمت نکش. من و لاله یوسف را میبریم.»
شهیر مکث کرد، اما در برابر اصرار دریا کوتاه آمد: «درست است، هر چی میخواهی انجام بتی، داکتر خانم.»
صبح زود، دریا پیانوی کوچک تحفهی پردیس را در موتر گذاشت و همراه یوسف راهی باغ شدند.
در باغ:
پیانو روی میز بزرگ قرار گرفت. دریا، یوسف را روبهروی پیانو نشاند و خودش در سمت چپ او نشست. با لبخندی لرزان شروع به نواختن کرد.
هر کلیدی که فشرده میشد، انگار زخمی کهنه در دل یوسف بیدار میشد؛ چشمانش پر از حیرت و اشتیاق بود، همانند سالهای خوشی که پشت سر گذاشته بودند.
ادامه دارد...
نوبسنده: شقایق (نیایش)
قسمت هفتاد
فردای آن روز:
دریا برای یوسف سوپ پخته بود.
با لبخندی آرام به اتاق یوسف داخل شد.
یوسف کنار پنجره نشسته بود، به دوردستها خیره.
کنارش نشست، ظرف سوپ را بالا گرفت و با لحنی پر از محبت گفت:
«سلام یوسفم. ببین برایت چی آوردم!»
قاشققاشق سوپ را به دهان یوسف میگذاشت.
یوسف آرام میخورد و چشمانش، مانند آیینه، تصویر دریا را در خود نگه میداشت.
باد ملایم از پنجره وزید.
چند تار از موهای دریا آزاد شدند و روی صورت لطیفش افتادند.
یوسف، بیاختیار، حلقهی موی او را گرفت و آرام پشت گوشهایش جا داد.
همان لحظه، با صدایی شبیه آوای جانهای عاشق، نجوا کرد:
«دریا... دریاا... دریاااا...»
با هر بار شنیدن نامش از لبهای یوسف، اشک در چشمان دریا حلقه میزد.
لبخندی از جنس بهشت بر لبهای یوسف شکوفه میزد.
دریا به یاد مولانا افتاد که میگفت:
«بشنو از نی چون حکایت میکند
از جداییها شکایت میکند
کز نیستان تا مرا ببریدهاند
از نفیرم مرد و زن نالیدهاند
سینه خواهم شرحهشرحه از فراق
تا بگویم شرح درد اشتیاق...»
از پشت در، نرس صدا زد.
دریا بهآرامی اتاق را ترک کرد.
شهیر با موبایل حرف میزد.
با دیدن دریا، تماس را قطع کرده، گفت:
«سلام دریا جان، حال یوسف چطور است؟»
دریا لبخند زده، گفت:
«بهتر شده. مطمئن باش خوب میشود.»
شهیر گفت با کاکای یوسف تماس گرفتم، گفتند فعلاً در هندوستان هستیم و آمدنشان نامعلوم است.
دریا دوباره سمت یوسف رفت.
کنارش نشست و به چشمان پر از دردش خیره شد.
دردی که فقط دل عاشق دریا میتوانست ببیند.
صدای تپش قلب یوسف را فقط دریا میشنید.
حرف یوسف را تنها دریا میفهمید...
روزها میگذشت.
یوسف حالش بهتر میشد، وزن میگرفت؛ دوباره به حالت اول برمیگشت، مثل بهاری که دوباره جان گرفته باشد.
دریا او را در صحن بیمارستان به قدمزدن میبرد.
شعرهای مولانا، ناطق، بیدل، حافظ و سعدی را برایش زمزمه میکرد.
آوازهای محزون فرهاد دریا، محسن چاوشی، و نغمههای امیرجان صبوری را آرام در گوش یوسف میخواند.
یوسف میشنید...
میگریست...
میخندید...
و دریا، آغوشی از عشق برایش باز میکرد.
یک روز، در میان سبزههای بیمارستان نشسته بودند.
باد شدید وزید و چادر دریا از سرش افتاد.
موهایش آزاد شدند و مانند امواج دریا در باد به رقص درآمدند.
یوسف با چشمانی خیره و شگفتزده، موهای او را لمس کرد.
و باز، همان آوای آشنا را تکرار کرد:
«دریا... دریا... دریا...»
دریا لبخند زد.
قلبش فریاد میزد:
«عشق وقتی آید، همه دشواریها آسان میشود...»
گاهی یوسف سرش را روی زانوهای دریا میگذاشت.
دریا انگشتانش را در لابهلای موهای ابریشمی یوسف میلغزاند و لالاییهای عاشقانه میخواند.
در میان اشکها و لبخندها، یوسف صورت او را با دستان لرزانش لمس میکرد...
و دوباره، نامش را با تمام عشق جهان صدا میزد:
«دریااااا»
با مشورهی لاله و آیدا، دریا تصمیم گرفت یوسف را به باغ ببرد؛ همان جایی که میتوانست با نواختن پیانو، میان زخمیترین لحظاتشان پلی از عشق بسازد. پیانو، سازی که نقطهی وصل دلهایشان بود.
دریا نزد شهیر رفت تا از رفتن به باغ برایش بگوید.
با لحنی آرام گفت:
«شهیر، میخواهم دربارهی یوسف با تو حرف بزنم.»
شهیر مشغول بررسی چند دوا بود، سرش را بلند کرد و مهربانانه پاسخ داد:
«بلی عزیزم، بفرما.»
دریا تمام شجاعتش را جمع کرد و آرام گفت: «وقتی یوسف را به صحن بیمارستان میبرم، حالش بهتر میشود. تصمیم دارم او را به باغ ببرم. جایی سرسبز و امن، نزدیک دانشگاه کابل. مطمئن هستم حالش بهتر میشود.»
شهیر با کمی تردید پرسید:
«باغ در کجا است؟»
دریا به نرمی لبخند زد:
«نزدیک دانشگاه، باغ مربوط اقارب لاله است.»
شهیر سر تکان داد:
«پس با هم میرویم.»
دریا با کمی دستپاچگی گفت:
«نی، نییی، تو زحمت نکش. من و لاله یوسف را میبریم.»
شهیر مکث کرد، اما در برابر اصرار دریا کوتاه آمد: «درست است، هر چی میخواهی انجام بتی، داکتر خانم.»
صبح زود، دریا پیانوی کوچک تحفهی پردیس را در موتر گذاشت و همراه یوسف راهی باغ شدند.
در باغ:
پیانو روی میز بزرگ قرار گرفت. دریا، یوسف را روبهروی پیانو نشاند و خودش در سمت چپ او نشست. با لبخندی لرزان شروع به نواختن کرد.
هر کلیدی که فشرده میشد، انگار زخمی کهنه در دل یوسف بیدار میشد؛ چشمانش پر از حیرت و اشتیاق بود، همانند سالهای خوشی که پشت سر گذاشته بودند.
ادامه دارد...