هدیهی عشق
نویسنده: شقایق (نیایش)
قسمت هفتاد و یک
ساعتها گذشت. دستهای دریا از نواختن خسته شد، ولی دلش اجازهی توقف نمیداد. با خود گفته بود: «امروز باید یوسف کاملاً خوب شود، امروز باید قلب یوسف بیدار شود...»
نور روز به چاشت رسید و از چاشت به عصر. ناامیدی کمکم لایهی نازکی روی قلب دریا کشید. اما ناگهان...
صدای بلند و شکستهی یوسف، آسمان باغ را شکافت:
«دريااااااا...»
اشکهای دریا روی پیانو میچکید.
یوسف، با چهرهای آشفته، خود را در آغوش دریا انداخت. هر دو مانند کودکانی که مادرشان را یافته باشند، در آغوش هم میگریستند.
دریا گفت:
«خیلی بیمعرفتی یوسف، خیلی بیشعوری!»
یوسف با صدای آشنا و رسایش، بیتهایی از مولانا را زمزمه کرد:
«من زخمِ ترا به هیچ مرهم ندهم
یکی مویِ ترا بهر دو عالم ندهم
گفتم جان را بیار، محرم ندهم
از گفتهٔ خود بیش دهم، کم ندهم»
دریا گفت:
«اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و من...»
باد ملایم میوزید. در میان اشک و لبخند، یوسف با چشمانی خیس زمزمه کرد:
«باد میوزد دریا، و من دلم برای رقص موهایت تنگ شده.»
دریا، با لرزش صدایی که از اعماق وجودش میآمد، گفت:
«چادرم را کنار بزن، بگذار موهایم در باد برقصند برای تو.»
یوسف چادر را با نهایت ظرافت کنار زد، آن را بویید و حلقهی موهای ابریشمی دریا را در دستانش گرفت. موهای دریا در نغمهی نسیم به رقص درآمدند و اشکهای یوسف، گرمتر از همیشه، بر گونههایش لغزیدند.
با چشمانی سرشار از اشتیاق گفت: «هنوز هم موهایت بوی عشق میدهد. میخواهم چنگال دستم برای همیشه در میان گیسوانت گیر کند.»
وقتی دریا خواست موهایش را جمع کند، یوسف دستش را گرفت و گفت:
«یادت هست وعده داده بودی دفعهی بعد کنار حوض مینشینیم، پاهایمان را در آب فرو میبریم و سرت را روی شانهام میگذاری؟»
با لبخند کنار حوض نشستند. پاهایشان را در آب فرو بردند، دریا سرش را روی شانههای یوسف گذاشت و با هم، برای نخستین بار پس از یک سال پر از اندوه، سکوتی عاشقانه را قسمت کردند.
چشمانشان گویاتر از هر کلمه، قصهی عشقشان را میگفتند.
بالاخره، در میان آن سکوت مقدس، حرفهایشان آرامآرام شکفتند...
دریا رشتهی کلام را در دست گرفت و با صدایی آرام پرسید:
«واقعاً چرا این کار را کردی؟»
یوسف لحظهای سکوت کرد. لبخند تلخ بر لبهایش نشست، نگاه کوتاهی به زمین انداخت و بعد زمزمه کرد:
«میخواهی بدانی؟»
دریا گفت:
«بلی، میخواهم بدانم.»
یوسف نفس عمیق کشید، انگار میخواست تمام غبار خاطرات تلخ را از درونش بیرون بریزد. صدایش آرام و لرزان شد، همانند نغمهای شکسته: «پدرم قاضی بود، مادرم داکتر.
مادرم بهخاطر تحصیلات طولانیاش، دیر ازدواج کرد و ثمر ازدواجش تنها من بودم. مادرم نتوانست دیگر طفل بیاورد؛ سنش بالا رفته بود.
زادگاهمان بدخشان، نگینی تابناک در شمالشرق افغانستان بود. وقتی نام بدخشان بر زبان یوسف جاری شد، چشمانش پر از برق و شوق شد و گفت: «بدخشان، نگینیست بر دامان کوههای سر به فلک کشیده و آسمانهای نیلگون؛ دیاری که هر صبحش با نغمههای زلال رودخانهها بیدار میشود و هر شامش در آغوش آرامشبخش ماه و ستارهها فرو میرود. آب و هوایش چنان دلانگیز و مطبوع است که هر نفس، بوی زندگی و تازگی را با خود میآورد. صبحهایش پر از نسیم خنک و شبهایش مهآلود و ساکتاند، جایی که سکوت آسمان را به نوازش میگیرد.
آبهای زلالش، شیرین و تازه، مزهای دارد که هیچگاه فراموش نمیشود؛ آبی که از کوههای بلند میجوشد و جان را تازه میکند، انگار خود زندگی را به رگهای زمین میدمد. درههای سبز و بکر، گلهای وحشی که در دامان کوهها میرویند، و آفتاب زرینی که بر چهره سنگها و خاکها میتابد، همه بدخشان را به شعری روحنواز و ناتمام بدل کردهاند.
مردمان بدخشان، با دستانی پینهبسته و دلهایی پاک و مهماننواز، قلبهایشان گشاده چون آسمانهای بلند این سرزمین است. مهماننوازیشان زبانزد خاص و عام است؛ هر رهگذری را با گرمی به خانهشان راه میدهند و با نان و محبت، مهمانیشان را بیادعا گرامی میدارند. این مردمان، ساده، مهربان، شریف و صبورند؛ کسانی که هرگز در برابر سختیها زانو نمیزنند و با قلبهایی پر از عشق به زندگی مینگرند.
بدخشان، سرزمین شاعران بزرگ است؛ از نسیم نوازشگر غزلهای محلی گرفته تا صداهای رسا و پرمعنای شعر، که همگی نشان از فرهنگ غنی این دیار دارد. یکی از برجستهترین شاعران این سرزمین، عبدالستار (ناطق) است؛ شاعری توانا و صاحب سبک که با کلماتش جان میبخشد به تاریخ و روح بدخشان. شعرهای او، پژواک دلهای عاشق و فریادهای ستمدیدگان است و به همین دلیل در میان مردمش محبوبیتی بینظیر دارد.
نویسنده: شقایق (نیایش)
قسمت هفتاد و یک
ساعتها گذشت. دستهای دریا از نواختن خسته شد، ولی دلش اجازهی توقف نمیداد. با خود گفته بود: «امروز باید یوسف کاملاً خوب شود، امروز باید قلب یوسف بیدار شود...»
نور روز به چاشت رسید و از چاشت به عصر. ناامیدی کمکم لایهی نازکی روی قلب دریا کشید. اما ناگهان...
صدای بلند و شکستهی یوسف، آسمان باغ را شکافت:
«دريااااااا...»
اشکهای دریا روی پیانو میچکید.
یوسف، با چهرهای آشفته، خود را در آغوش دریا انداخت. هر دو مانند کودکانی که مادرشان را یافته باشند، در آغوش هم میگریستند.
دریا گفت:
«خیلی بیمعرفتی یوسف، خیلی بیشعوری!»
یوسف با صدای آشنا و رسایش، بیتهایی از مولانا را زمزمه کرد:
«من زخمِ ترا به هیچ مرهم ندهم
یکی مویِ ترا بهر دو عالم ندهم
گفتم جان را بیار، محرم ندهم
از گفتهٔ خود بیش دهم، کم ندهم»
دریا گفت:
«اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من
دل من داند و من دانم و دل داند و من...»
باد ملایم میوزید. در میان اشک و لبخند، یوسف با چشمانی خیس زمزمه کرد:
«باد میوزد دریا، و من دلم برای رقص موهایت تنگ شده.»
دریا، با لرزش صدایی که از اعماق وجودش میآمد، گفت:
«چادرم را کنار بزن، بگذار موهایم در باد برقصند برای تو.»
یوسف چادر را با نهایت ظرافت کنار زد، آن را بویید و حلقهی موهای ابریشمی دریا را در دستانش گرفت. موهای دریا در نغمهی نسیم به رقص درآمدند و اشکهای یوسف، گرمتر از همیشه، بر گونههایش لغزیدند.
با چشمانی سرشار از اشتیاق گفت: «هنوز هم موهایت بوی عشق میدهد. میخواهم چنگال دستم برای همیشه در میان گیسوانت گیر کند.»
وقتی دریا خواست موهایش را جمع کند، یوسف دستش را گرفت و گفت:
«یادت هست وعده داده بودی دفعهی بعد کنار حوض مینشینیم، پاهایمان را در آب فرو میبریم و سرت را روی شانهام میگذاری؟»
با لبخند کنار حوض نشستند. پاهایشان را در آب فرو بردند، دریا سرش را روی شانههای یوسف گذاشت و با هم، برای نخستین بار پس از یک سال پر از اندوه، سکوتی عاشقانه را قسمت کردند.
چشمانشان گویاتر از هر کلمه، قصهی عشقشان را میگفتند.
بالاخره، در میان آن سکوت مقدس، حرفهایشان آرامآرام شکفتند...
دریا رشتهی کلام را در دست گرفت و با صدایی آرام پرسید:
«واقعاً چرا این کار را کردی؟»
یوسف لحظهای سکوت کرد. لبخند تلخ بر لبهایش نشست، نگاه کوتاهی به زمین انداخت و بعد زمزمه کرد:
«میخواهی بدانی؟»
دریا گفت:
«بلی، میخواهم بدانم.»
یوسف نفس عمیق کشید، انگار میخواست تمام غبار خاطرات تلخ را از درونش بیرون بریزد. صدایش آرام و لرزان شد، همانند نغمهای شکسته: «پدرم قاضی بود، مادرم داکتر.
مادرم بهخاطر تحصیلات طولانیاش، دیر ازدواج کرد و ثمر ازدواجش تنها من بودم. مادرم نتوانست دیگر طفل بیاورد؛ سنش بالا رفته بود.
زادگاهمان بدخشان، نگینی تابناک در شمالشرق افغانستان بود. وقتی نام بدخشان بر زبان یوسف جاری شد، چشمانش پر از برق و شوق شد و گفت: «بدخشان، نگینیست بر دامان کوههای سر به فلک کشیده و آسمانهای نیلگون؛ دیاری که هر صبحش با نغمههای زلال رودخانهها بیدار میشود و هر شامش در آغوش آرامشبخش ماه و ستارهها فرو میرود. آب و هوایش چنان دلانگیز و مطبوع است که هر نفس، بوی زندگی و تازگی را با خود میآورد. صبحهایش پر از نسیم خنک و شبهایش مهآلود و ساکتاند، جایی که سکوت آسمان را به نوازش میگیرد.
آبهای زلالش، شیرین و تازه، مزهای دارد که هیچگاه فراموش نمیشود؛ آبی که از کوههای بلند میجوشد و جان را تازه میکند، انگار خود زندگی را به رگهای زمین میدمد. درههای سبز و بکر، گلهای وحشی که در دامان کوهها میرویند، و آفتاب زرینی که بر چهره سنگها و خاکها میتابد، همه بدخشان را به شعری روحنواز و ناتمام بدل کردهاند.
مردمان بدخشان، با دستانی پینهبسته و دلهایی پاک و مهماننواز، قلبهایشان گشاده چون آسمانهای بلند این سرزمین است. مهماننوازیشان زبانزد خاص و عام است؛ هر رهگذری را با گرمی به خانهشان راه میدهند و با نان و محبت، مهمانیشان را بیادعا گرامی میدارند. این مردمان، ساده، مهربان، شریف و صبورند؛ کسانی که هرگز در برابر سختیها زانو نمیزنند و با قلبهایی پر از عشق به زندگی مینگرند.
بدخشان، سرزمین شاعران بزرگ است؛ از نسیم نوازشگر غزلهای محلی گرفته تا صداهای رسا و پرمعنای شعر، که همگی نشان از فرهنگ غنی این دیار دارد. یکی از برجستهترین شاعران این سرزمین، عبدالستار (ناطق) است؛ شاعری توانا و صاحب سبک که با کلماتش جان میبخشد به تاریخ و روح بدخشان. شعرهای او، پژواک دلهای عاشق و فریادهای ستمدیدگان است و به همین دلیل در میان مردمش محبوبیتی بینظیر دارد.