عبدالستار (ناطق)، شاعری پرشور و عمیق بود که با نگاهی دقیق و ظریف به طبیعت بدخشان، زیباییهای آن را در قالب شعر به تصویر میکشید؛ از کوههای سربهفلک کشیده تا رودهای خروشان، از گلهای وحشی گرفته تا آسمانهای بیکران. اشعارش پر از احساس و شور زندگی بود و همزمان پژواکی بود از دردها و مبارزات مردم این سرزمین.
در شعرهای ناطق، هم مهماننوازی و مهربانی مردمان بدخشان موج میزد و هم سختیها و بیعدالتیهایی که بر مردمش رفته بود، به گونهای وصفناشدنی بازتاب داشت. او همیشه برای آرمانهای عدالت و آزادی میسرود و به همین دلیل، اشعارش در دل مردم جای ویژهای داشت.
هر بیت شعر عبدالستار (ناطق)، صداییست از دل کوهها و دشتهای بدخشان؛ صدایی که همچنان پس از سالها در گوش جان مردمانش طنینانداز است و الهامبخش نسلهای جدید.
از فیضآباد، شهری که نامش خود گواه بخشندگی و برکت است، نمیتوان گذشت؛ شهری پر از فیضهای بیپایان، بازاری سرزنده با مردم مهربان و پرجنبوجوش، که در دل آن فرهنگ و هنر به زیبایی زنده است. فیضآباد، شهریست که دروازهای به سوی طبیعت بکر و مردمانی بزرگوار و دلسوز است، جایی که هوای پاک و نسیم مطبوعش جان را تازه میکند و هر کوچهاش سرشار از زندگی و مهر است.
بدخشان تنها یک سرزمین نیست، بلکه حس تعلقی عمیق است؛ ریشهای سترگ در دل تاریخ و عشقی بیپایان به بلندیها و آسمانها...»
اما ساکن شهر باستانی هرات بودیم؛ شهری پر از تاریخ، هنر و زیبایی.
زندگی آرام داشتیم؛ خانهای گرم و اقتصادی بالا.»
یوسف مکث کرد. لحظهای چشمانش را بست، انگار دوباره آن روزها را نفس میکشید.
«محصل صنف اول طب معالجوی هرات بودم. همهچیز خوب و عالی بود، تا روزی که پدرم، یک مرد جنایتکار را به حبس ابد محکوم کرد.
خانوادهی مجرم، هر روز پشت دروازهی عمارت میآمدند؛ با بیکهای پر از پول و امیدی به خرید عدالت.
اما پدرم... مردی عدالتکار که بود.
با صدای محکم میگفت:
«من به پول شما نیاز ندارم. از دروازهی من گم شوید. عدالت معامله نیست.»
چند هفته گذشت. پدرم از طریق وظیفه راهی کابل شد. مادرم از کارهای بیمارستان خسته شده بود، خواست به کابل بروند.
پدرم با خوشحالی پذیرفت.
بعد از نماز صبح، خانوادهی سهنفرهمان راهی کابل شدند...
چند روز در کابل گذشت.
پدرم تصمیم گرفت به دیدن پسر دوست قدیمیاش برود؛ مردی که سالها قبل چشم از جهان بسته بود، اما خاطرهاش هنوز در دل پدرم زنده بود.
وقتی به عمارت دوستش رسیدند، من از موتر پیاده شدم تا دروازه را باز کنم.
مادرم و پدرم هنوز در موتر منتظر بودند.
دستهایم در را لمس کردند.
در همان لحظه، با باز شدن دروازه، صدای وحشتناک در فضا پیچید.
موتر پدرم شعلهور شده بود.
دو مرد نقابدار در کنار شعلهها ایستاده بودند، و یکی از آنها سلاح سیاه در دستش بود.
بیاختیار به سمت والدینم دویدم.
اما پسری، دوست پدرم که اولین بار بود میدیدمش، دستهایم را گرفت و فریاد زد: «نرو! نرو!» و محکم گرفت مرا، اما دشمنان پدرم، مرا با مرمی در دستم زدند.
پسر دوست قدیمی پدرم، خود را سپر من کرد و در مقابلم ایستاد.
دوباره شلیک کردند، اما خوشبختانه اسلحهشان مرمی نداشت. صدای پولیسها از هر طرف زیاد شد.
به سختی توسط پسر دوست پدرم نجات داده شدم.
مرمی را از دستم بیرون آوردند، اما زخمی که بر قلبم نشسته بود، عمیقتر از هر زخم جسمانی بود.
دیگر تنها مانده بودم.
بیپدر.
بیمادر.
بیروح.»
دریا آرامتر پرسید:
«بعدش چی شد یوسف؟»
«روزهای تاریک برایم شروع شد.
پسر دوست پدرم مرا به خانهی خودش برد.
از من مراقبت کرد؛ با صبر، با عشق، با مهربانیای که در روزگاری سیاه، نوری روشن در دل تاریکی شد.
با هم دانشگاه میرفتیم.
با هم آشپزی میکردیم.
با هم میخندیدیم و گاهی بیصدا اشک میریختیم.
پسر دوست پدرم با مشکلات زیاد مرا از طب هرات به طب کابل انتقال داد. میخواستم دیگر ادامه ندهم، اما او برایم انگیزه میداد، میگفت: «مادرت از طب کابل فارغ شده، تو هم باید همانند مادرت از طب کابل فارغ شوی.
مادرت از آلمان تخصص گرفته، تو هم باید از آلمان تخصص بگیری.»
پسر دوست پدرم برایم نه فقط یک دوست، بلکه برادری واقعی شده بود؛ پناهگاهی که میتوانستم بر شانههایش گریه کنم.
او بهخاطر اصرار مادرش بورسیهی آلمان را گرفت.
میخواست مرا با خودش ببرد، کارهایم را هم جور کرد. اما من، دل به دانشگاه کابل بسته بودم؛ دانشگاهی که مادرم در آن درس خوانده بود.
قول داده بودم تخصصم را همانند مادر، از آلمان بگیرم.
پسر دوست پدرم با همهی عشقش، پذیرفت.
در شعرهای ناطق، هم مهماننوازی و مهربانی مردمان بدخشان موج میزد و هم سختیها و بیعدالتیهایی که بر مردمش رفته بود، به گونهای وصفناشدنی بازتاب داشت. او همیشه برای آرمانهای عدالت و آزادی میسرود و به همین دلیل، اشعارش در دل مردم جای ویژهای داشت.
هر بیت شعر عبدالستار (ناطق)، صداییست از دل کوهها و دشتهای بدخشان؛ صدایی که همچنان پس از سالها در گوش جان مردمانش طنینانداز است و الهامبخش نسلهای جدید.
از فیضآباد، شهری که نامش خود گواه بخشندگی و برکت است، نمیتوان گذشت؛ شهری پر از فیضهای بیپایان، بازاری سرزنده با مردم مهربان و پرجنبوجوش، که در دل آن فرهنگ و هنر به زیبایی زنده است. فیضآباد، شهریست که دروازهای به سوی طبیعت بکر و مردمانی بزرگوار و دلسوز است، جایی که هوای پاک و نسیم مطبوعش جان را تازه میکند و هر کوچهاش سرشار از زندگی و مهر است.
بدخشان تنها یک سرزمین نیست، بلکه حس تعلقی عمیق است؛ ریشهای سترگ در دل تاریخ و عشقی بیپایان به بلندیها و آسمانها...»
اما ساکن شهر باستانی هرات بودیم؛ شهری پر از تاریخ، هنر و زیبایی.
زندگی آرام داشتیم؛ خانهای گرم و اقتصادی بالا.»
یوسف مکث کرد. لحظهای چشمانش را بست، انگار دوباره آن روزها را نفس میکشید.
«محصل صنف اول طب معالجوی هرات بودم. همهچیز خوب و عالی بود، تا روزی که پدرم، یک مرد جنایتکار را به حبس ابد محکوم کرد.
خانوادهی مجرم، هر روز پشت دروازهی عمارت میآمدند؛ با بیکهای پر از پول و امیدی به خرید عدالت.
اما پدرم... مردی عدالتکار که بود.
با صدای محکم میگفت:
«من به پول شما نیاز ندارم. از دروازهی من گم شوید. عدالت معامله نیست.»
چند هفته گذشت. پدرم از طریق وظیفه راهی کابل شد. مادرم از کارهای بیمارستان خسته شده بود، خواست به کابل بروند.
پدرم با خوشحالی پذیرفت.
بعد از نماز صبح، خانوادهی سهنفرهمان راهی کابل شدند...
چند روز در کابل گذشت.
پدرم تصمیم گرفت به دیدن پسر دوست قدیمیاش برود؛ مردی که سالها قبل چشم از جهان بسته بود، اما خاطرهاش هنوز در دل پدرم زنده بود.
وقتی به عمارت دوستش رسیدند، من از موتر پیاده شدم تا دروازه را باز کنم.
مادرم و پدرم هنوز در موتر منتظر بودند.
دستهایم در را لمس کردند.
در همان لحظه، با باز شدن دروازه، صدای وحشتناک در فضا پیچید.
موتر پدرم شعلهور شده بود.
دو مرد نقابدار در کنار شعلهها ایستاده بودند، و یکی از آنها سلاح سیاه در دستش بود.
بیاختیار به سمت والدینم دویدم.
اما پسری، دوست پدرم که اولین بار بود میدیدمش، دستهایم را گرفت و فریاد زد: «نرو! نرو!» و محکم گرفت مرا، اما دشمنان پدرم، مرا با مرمی در دستم زدند.
پسر دوست قدیمی پدرم، خود را سپر من کرد و در مقابلم ایستاد.
دوباره شلیک کردند، اما خوشبختانه اسلحهشان مرمی نداشت. صدای پولیسها از هر طرف زیاد شد.
به سختی توسط پسر دوست پدرم نجات داده شدم.
مرمی را از دستم بیرون آوردند، اما زخمی که بر قلبم نشسته بود، عمیقتر از هر زخم جسمانی بود.
دیگر تنها مانده بودم.
بیپدر.
بیمادر.
بیروح.»
دریا آرامتر پرسید:
«بعدش چی شد یوسف؟»
«روزهای تاریک برایم شروع شد.
پسر دوست پدرم مرا به خانهی خودش برد.
از من مراقبت کرد؛ با صبر، با عشق، با مهربانیای که در روزگاری سیاه، نوری روشن در دل تاریکی شد.
با هم دانشگاه میرفتیم.
با هم آشپزی میکردیم.
با هم میخندیدیم و گاهی بیصدا اشک میریختیم.
پسر دوست پدرم با مشکلات زیاد مرا از طب هرات به طب کابل انتقال داد. میخواستم دیگر ادامه ندهم، اما او برایم انگیزه میداد، میگفت: «مادرت از طب کابل فارغ شده، تو هم باید همانند مادرت از طب کابل فارغ شوی.
مادرت از آلمان تخصص گرفته، تو هم باید از آلمان تخصص بگیری.»
پسر دوست پدرم برایم نه فقط یک دوست، بلکه برادری واقعی شده بود؛ پناهگاهی که میتوانستم بر شانههایش گریه کنم.
او بهخاطر اصرار مادرش بورسیهی آلمان را گرفت.
میخواست مرا با خودش ببرد، کارهایم را هم جور کرد. اما من، دل به دانشگاه کابل بسته بودم؛ دانشگاهی که مادرم در آن درس خوانده بود.
قول داده بودم تخصصم را همانند مادر، از آلمان بگیرم.
پسر دوست پدرم با همهی عشقش، پذیرفت.