در آغوش هم گریستیم؛ دو روح زخمی که حالا از هم جدا میشدند.
کلید خانه و موترش را به من سپرد و گفت:
«اینجا، همیشه خانهی توست.»
اما ترجیح دادم به لیلیهی دانشگاه بروم؛ تا زمانی که فامیل کاکایم از هندوستان برمیگشتند.
دوست باوفای من کسی نبود جز شهیر!
شهیر همان کسی بود که از دل خاکسترهای زندگیام، دوباره جانم بخشید.
کسی که قلبی بزرگتر از اسمش داشت.
شهیری که هنوز هم، نامش بر لبهایم، همانند دعایی بیانتها جاری بود.»
ادامه دارد...
کلید خانه و موترش را به من سپرد و گفت:
«اینجا، همیشه خانهی توست.»
اما ترجیح دادم به لیلیهی دانشگاه بروم؛ تا زمانی که فامیل کاکایم از هندوستان برمیگشتند.
دوست باوفای من کسی نبود جز شهیر!
شهیر همان کسی بود که از دل خاکسترهای زندگیام، دوباره جانم بخشید.
کسی که قلبی بزرگتر از اسمش داشت.
شهیری که هنوز هم، نامش بر لبهایم، همانند دعایی بیانتها جاری بود.»
ادامه دارد...