زمان هایی هست که تو متوجه این حقیقت میشوی انسانی زندگی کردن سخت است. در لحظاتی که تمام تلاشت را کردهای فوق العاده باشی اما متوجه ناقص بودنت شدهای. انسان بودن درد دارد، این را در اشک چشم های کسی حس کردهام که قلبش را شکستم. استادم زمان هایی که در طراحی به خودم سخت میگیرم، میگوید 'طبیعت هیچوقت بدون نقص و منظم نیست.' و شاید نقص داشتن، لازمه ی بودن ما است عزیزم! همیشه یکم نقص برای وجود داشتن لازم است. اشک هایت را پاک میکنم و بهت میگویم من نمیتوانم آدم خوب داستانِ تو باشم. من آن کسی که لایق و زیبایی وجودش، لبخند آدم های اطرافش میشود، نخواهم بود. من فهمیدهام نمیتوانم بی نقص باشم و برای خوشحالی دیگران زندگی کنم. بهای این زیست، فهمیدن است. هرروز به بودنم پی میبرم و زیر لب تکرار میکنم 'نباید شکل فرار بشوم، ایستادن مقابل ترس ها نیاز زندگی کردن است.' میل به نبودن و تار شدن در خون من جریان دارد، اما میمانم چون زندهام. اشتباه کردن از ویژگی های انسان بودن است، از عوارض جانبی زنده ماندن.
من زنده ام. هنوز هستم. زنده میمانم؟
من زنده ام. هنوز هستم. زنده میمانم؟