تفاهم را در روابط آدمی فزونی می بخشد اما به همان میزان ممکن است مایه ی استواری او در امر نوشتن گردد. کسی چه می داند. شاید اگر او به دنیای درونی دیگران و تصوراتشان راه می یافت، انگیزه های نوشتن اش را نیز از دست می داد!.. .
@freezia
۲۱- نوشته هایی که به قصد اثرگذاری در عرصه ی عمومی نگاشته می شوند، صنعت پل سازی را می مانند. هدف ساختن محصولی است مطمئن و کارآمد که تا حد امکان افراد بیشتری را به مقصدشان برساند. نوشته های شخصی اما بیشتر شبیه هنر بندبازی است. نوعی ماجراجوئی پرکشش و هیجان آور که فقط افراد خاصی می بایست از پس آن برآیند. در این بین اما هستند متن هائی عمومی که با شاخصها و الگوهای نوشتار شخصی حاصل می آیند و در اکثر اوقات غیر مسئولانه و هزینه افزایند و از طرفی نوشته های شخصی که به قواعد متن های عمومی تن می سپارند و لاجرم جز حس کسالت و ملال چیزی به ما نمی افزایند.. .
۲۲ – گاهی اوقات که به موضوع نوشته ای می اندیشیم زمان با چنان سرعتی می گذرد که از درک عقربه های ساعت عاجز می مانیم. مشکل اینجاست که این حجم از زمان با آن پیشداوری رازآمیز و خارق العاده ای که از ماهیت اندیشیدن داشتیم جور در نمی آید. باورمان نمی شود که اندیشیدن نیز به مانند هر فعل انسانی دیگری این چنین مقید و آلوده به زمان باشد. دست آخر فروتنانه به این نتیجه می رسیم که فکرکردن نیز چیزی از جنس سخن گفتن و ارتباط داشتن است البته با این تفاوت که مخاطبی همواره غائب و اغلب بدون چهره دارد.. .
@freezia
۲۳- اگر عالم وجود امکانی برای نوشتن می یافت آیا سخنی برای ما آدمیان داشت؟ آیا معنایی هست که هستی بخواهد به ما انتقال دهد؟ به گمانم خیر.. ما بی اهمیت تر از آنیم که چنین زحمتی را به خود هموار سازد… اما اگر اصرار می کردیم چه؟ اگر فقط و فقط به یک جمله ی کوتاه راضی می گشتیم چطور؟! پاسخ احتمالی او چه بود؟ .. گزینه ی انتخابی من این جمله است:« به من توجه کنید…»
@freezia
۲۱- نوشته هایی که به قصد اثرگذاری در عرصه ی عمومی نگاشته می شوند، صنعت پل سازی را می مانند. هدف ساختن محصولی است مطمئن و کارآمد که تا حد امکان افراد بیشتری را به مقصدشان برساند. نوشته های شخصی اما بیشتر شبیه هنر بندبازی است. نوعی ماجراجوئی پرکشش و هیجان آور که فقط افراد خاصی می بایست از پس آن برآیند. در این بین اما هستند متن هائی عمومی که با شاخصها و الگوهای نوشتار شخصی حاصل می آیند و در اکثر اوقات غیر مسئولانه و هزینه افزایند و از طرفی نوشته های شخصی که به قواعد متن های عمومی تن می سپارند و لاجرم جز حس کسالت و ملال چیزی به ما نمی افزایند.. .
۲۲ – گاهی اوقات که به موضوع نوشته ای می اندیشیم زمان با چنان سرعتی می گذرد که از درک عقربه های ساعت عاجز می مانیم. مشکل اینجاست که این حجم از زمان با آن پیشداوری رازآمیز و خارق العاده ای که از ماهیت اندیشیدن داشتیم جور در نمی آید. باورمان نمی شود که اندیشیدن نیز به مانند هر فعل انسانی دیگری این چنین مقید و آلوده به زمان باشد. دست آخر فروتنانه به این نتیجه می رسیم که فکرکردن نیز چیزی از جنس سخن گفتن و ارتباط داشتن است البته با این تفاوت که مخاطبی همواره غائب و اغلب بدون چهره دارد.. .
@freezia
۲۳- اگر عالم وجود امکانی برای نوشتن می یافت آیا سخنی برای ما آدمیان داشت؟ آیا معنایی هست که هستی بخواهد به ما انتقال دهد؟ به گمانم خیر.. ما بی اهمیت تر از آنیم که چنین زحمتی را به خود هموار سازد… اما اگر اصرار می کردیم چه؟ اگر فقط و فقط به یک جمله ی کوتاه راضی می گشتیم چطور؟! پاسخ احتمالی او چه بود؟ .. گزینه ی انتخابی من این جمله است:« به من توجه کنید…»