یادداشت ضیا نبوی از زندان سمنان؛
معصومیت در تعلیق
۱.«رجبعلی کاسبان! آزادی آقا. وسائلت رو جمع کن.» صدای پیج افسر نگهبانیه که توی کریدور میپیچه. تازه از قدم زدنِ بعد از نهار برگشتهام و توی تختم دراز کشیدهام که صدای بلندگو مزاحم خوابیدنم میشه. تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که دوباره دارن سر به سر رجب بیچاره میذارن. فکرم رو درگیر نمیکنم و چشمهام رو روی هم میذارم. باید به چرت بعد نهارم برسم. چند دقیقه بعد اما صدای تیز و نخراشیده بلندگو دوباره چرتم رو پاره میکنه. «رجبعلی کاسبان مگه با تو نیستم؟ آزادی آقا. سریع وسائلت رو جمع کن بیا.» صدای افسر نگهبان قاطع و جدی به نظر میرسه، حتی کمی عصبانیت هم توش هست. به خودم میگم یعنی ممکنه قضیه شوخی نباشه؟ یعنی واقعا رجب آزاد شده؟ سریع توی ذهنم شیفتهای افسرنگهبانی رو مرور میکنم و میبینم که امروز نوبت جلال و همکارهاشه. مطمئن میشم که قضیه جدی نیست؛ آخه جلال با رجب شوخی داره و خیلی سر به سرش میذاره. هر وقت رجب رو میبینه که خارج از نوبت هواخوری بندش اومده بیرون، الکی توی بلندگو میگه: «تلفن بند پنجاه به علت تخلف آقای کاسبان قطع میشه.» بعد زندانیها که خیلیهاشون اصلا همبندی رجب هم نیستن میریزن سرش که: «ای بابا، همهاش به خاطر تو تلفن ما رو قطع میکنن! چرا میای بیرون؟» و این حرفها. رجب بیچاره هم با اون قیافهٔ همیشه مبهوتش درست مثل همه دفعات قبل دست و پاش رو گم میکنه و شروع میکنه به توجیه کردن: «نه، من کاری نکردم! آقا جلال الکی میگه. من که کاری به تلفن نداشتم.» راستش این ناتوانی رجب در تمییز دادن شوخی از جدی گاهی من رو هم وسوسه میکنه که یه بازی رو باهاش شروع کنم. اما خب، اینبار این شوخیِ آزاد شدن اصلا به نظرم جالب نمیرسه.
@freezia
کمی که میگذره حس میکنم کریدور به شیوه غیر معمولی شلوغ شده. درِ بند پنجاه روبروی بند ماست و من میتونم سر و صدای زندانیها رو که در مورد رفتن رجب حرف میزنن بشنوم. صدای افسر نگهبان هم میاد که ظاهراً اومده دم در بند و رجب رو صدا میزنه: «مگه نمیگم آزادی رجب؟! چرا وسائلت رو جمع نمیکنی؟!» صدای رجب از داخل بند خیلی نامفهومه. اما ظاهراً قصد تمکین نداره. افسر نگهبان میگه: «بچهها وسائلش رو جمع کنید. رجب تو هم همراه من بیا. یالا!» چند ثانیه بعد صدای رجب رو از توی کریدور میشنوم که کاملاً دستپاچه است و طبق معمول فارسی و مازنی رو قاطی کرده: «راس مِگنه؟ من آزاد بِیمه؟» (یعنی: راست میگه؟ من آزاد شدم؟) این سوال رو ظاهراً از زندانیهای جمع شده توی کریدور میپرسه. بعضیها جواب میدن: «آره، آزاد شدی رجب.» اما نوع گفتنشون یه طوریه که انگار خودشون هم باور ندارند. عصبانی میشم. به خودم میگم دیگه گندش رو درآوردهاند! این که دیگه شوخی کردن نیست، آزار دادن آدمهاست! تصمیم میگیرم که برم بیرون و یه جوری این بساط رو جمع کنم. فرمان از مغزم صادر میشه اما بدنم اطاعت نمیکنه. همچنان از راه شنوایی ماجرا رو دنبال میکنم. حیاط بند ما مجاور افسر نگهبانیه و از اونجاست که باقی ماجرا رو میشنوم. معلومه که دم در افسر نگهبانی حسابی شلوغ شده. زندانیها به هم میگن: «رجب آزاد شد!»، «کاسبان آزاد شد!». صدای ماچ و بوسه میاد. ملت برای خداحافظی اومدن. رجب وسط هر ماچ و بوسهای تأکید میکنه که: «نه، من آزاد نشدم که! برمیگردم.» حالا دیگه توی صداش فقط تردید نیست، بلکه ترس هم به چشم میاد. در افسر نگهبانی لحظاتی بعد بسته میشه و سر و صدای هواخوری هم کم کم میخوابه. من اما همچنان منتظر شنیدن صدای رجبم که بیاد و بگه: «نگفتم الکیه؟!» اما خبری از رجب نمیشه. یک ربع ساعت میگذره و من هنوز توی تختم منتظرم. با خودم میگم یعنی ممکنه قضیه جدی باشه؟ یعنی راستی راستی رجب آزاد شد؟ یعنی بعد سیزده سال حبس یکچنین آزادی غافلگیرانهای ممکنه؟!
معصومیت در تعلیق
۱.«رجبعلی کاسبان! آزادی آقا. وسائلت رو جمع کن.» صدای پیج افسر نگهبانیه که توی کریدور میپیچه. تازه از قدم زدنِ بعد از نهار برگشتهام و توی تختم دراز کشیدهام که صدای بلندگو مزاحم خوابیدنم میشه. تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که دوباره دارن سر به سر رجب بیچاره میذارن. فکرم رو درگیر نمیکنم و چشمهام رو روی هم میذارم. باید به چرت بعد نهارم برسم. چند دقیقه بعد اما صدای تیز و نخراشیده بلندگو دوباره چرتم رو پاره میکنه. «رجبعلی کاسبان مگه با تو نیستم؟ آزادی آقا. سریع وسائلت رو جمع کن بیا.» صدای افسر نگهبان قاطع و جدی به نظر میرسه، حتی کمی عصبانیت هم توش هست. به خودم میگم یعنی ممکنه قضیه شوخی نباشه؟ یعنی واقعا رجب آزاد شده؟ سریع توی ذهنم شیفتهای افسرنگهبانی رو مرور میکنم و میبینم که امروز نوبت جلال و همکارهاشه. مطمئن میشم که قضیه جدی نیست؛ آخه جلال با رجب شوخی داره و خیلی سر به سرش میذاره. هر وقت رجب رو میبینه که خارج از نوبت هواخوری بندش اومده بیرون، الکی توی بلندگو میگه: «تلفن بند پنجاه به علت تخلف آقای کاسبان قطع میشه.» بعد زندانیها که خیلیهاشون اصلا همبندی رجب هم نیستن میریزن سرش که: «ای بابا، همهاش به خاطر تو تلفن ما رو قطع میکنن! چرا میای بیرون؟» و این حرفها. رجب بیچاره هم با اون قیافهٔ همیشه مبهوتش درست مثل همه دفعات قبل دست و پاش رو گم میکنه و شروع میکنه به توجیه کردن: «نه، من کاری نکردم! آقا جلال الکی میگه. من که کاری به تلفن نداشتم.» راستش این ناتوانی رجب در تمییز دادن شوخی از جدی گاهی من رو هم وسوسه میکنه که یه بازی رو باهاش شروع کنم. اما خب، اینبار این شوخیِ آزاد شدن اصلا به نظرم جالب نمیرسه.
@freezia
کمی که میگذره حس میکنم کریدور به شیوه غیر معمولی شلوغ شده. درِ بند پنجاه روبروی بند ماست و من میتونم سر و صدای زندانیها رو که در مورد رفتن رجب حرف میزنن بشنوم. صدای افسر نگهبان هم میاد که ظاهراً اومده دم در بند و رجب رو صدا میزنه: «مگه نمیگم آزادی رجب؟! چرا وسائلت رو جمع نمیکنی؟!» صدای رجب از داخل بند خیلی نامفهومه. اما ظاهراً قصد تمکین نداره. افسر نگهبان میگه: «بچهها وسائلش رو جمع کنید. رجب تو هم همراه من بیا. یالا!» چند ثانیه بعد صدای رجب رو از توی کریدور میشنوم که کاملاً دستپاچه است و طبق معمول فارسی و مازنی رو قاطی کرده: «راس مِگنه؟ من آزاد بِیمه؟» (یعنی: راست میگه؟ من آزاد شدم؟) این سوال رو ظاهراً از زندانیهای جمع شده توی کریدور میپرسه. بعضیها جواب میدن: «آره، آزاد شدی رجب.» اما نوع گفتنشون یه طوریه که انگار خودشون هم باور ندارند. عصبانی میشم. به خودم میگم دیگه گندش رو درآوردهاند! این که دیگه شوخی کردن نیست، آزار دادن آدمهاست! تصمیم میگیرم که برم بیرون و یه جوری این بساط رو جمع کنم. فرمان از مغزم صادر میشه اما بدنم اطاعت نمیکنه. همچنان از راه شنوایی ماجرا رو دنبال میکنم. حیاط بند ما مجاور افسر نگهبانیه و از اونجاست که باقی ماجرا رو میشنوم. معلومه که دم در افسر نگهبانی حسابی شلوغ شده. زندانیها به هم میگن: «رجب آزاد شد!»، «کاسبان آزاد شد!». صدای ماچ و بوسه میاد. ملت برای خداحافظی اومدن. رجب وسط هر ماچ و بوسهای تأکید میکنه که: «نه، من آزاد نشدم که! برمیگردم.» حالا دیگه توی صداش فقط تردید نیست، بلکه ترس هم به چشم میاد. در افسر نگهبانی لحظاتی بعد بسته میشه و سر و صدای هواخوری هم کم کم میخوابه. من اما همچنان منتظر شنیدن صدای رجبم که بیاد و بگه: «نگفتم الکیه؟!» اما خبری از رجب نمیشه. یک ربع ساعت میگذره و من هنوز توی تختم منتظرم. با خودم میگم یعنی ممکنه قضیه جدی باشه؟ یعنی راستی راستی رجب آزاد شد؟ یعنی بعد سیزده سال حبس یکچنین آزادی غافلگیرانهای ممکنه؟!