۲. رجب یک زندانی نبود. یعنی اگر زندانی بودن رو به معنای حضوری زمانمند درون جغرافیای زندان بگیریم اونوقت واژهٔ «زندانی» برای بیان وضعیت رجب کافی به نظر نمیرسه. تعبیر بهتر شاید اینه که بگیم رجب جزئی ضروری از وضعیتی بود که زندان نام داشت. در واقع دیدن رجب درون زندان همونقدر طبیعی به نظر میرسید که تماشای دیوارهای هواخوری؛ هر دو جزو شاخصهای ثابت و استوارِ مکانی بودند که در این سالها از حجم زیادی از زندانی پر و خالی شده بود و رجب خاطرهٔ یکسانی بود که همه این زندانیها با هم به اشتراک میگذاشتند. کسی که در گفتگوهای تلفنی میان زندانیان دیروز و امروز تقریباً همیشه حرفش پیش میاومد و احوالش پرسیده میشد. اصلا رجب یه طوری بود که سخت میشد فراموشش کرد. یادمه اولین باری که دیدمش چند روز از ورودم به زندان سمنان میگذشت. رجب برای دیدن یکی از همبندیهای سیاسی ما اومده بود اونجا و دوستمون ما رو به هم معرفی کرد، اون هم با لبخند معنیداری که بعداً بهتر برام مفهوم شد: «ایشون آقای کاسبان هستن.» یادمه دستش رو با تردید جلو آورده بود؛ دستی که هیچ حسی نداشت و هیچ بیان یا معنایی رو جا به جا نمیکرد. نسبتاً بلند قد و درشت اندام بود. شکمش پیشرویِ فاتحانهای داشت و پیژامه راهراهش رو روی پیراهنش بالا کشیده بود. توی حرکاتش نوعی کُندی و آهستگی آشکار به چشم میخورد؛ انگار که اندامش هیچ نگرانی نسبت به گذر زمان نداشتند. دمپاییاش رو زیر بغلش گرفته بود؛ نشانهٔ توامانِ سادگی و سابقهداری؛ سادگی از اونجا که اولین راه حلی بود که به ذهن یه آدم میرسید، و سابقهداری از اون بابت که میدونست غیب شدن جزو ویژگیهای اولیهٔ اموالِ یک زندانیه. چهرهاش تقریباً هیچ حالتی نداشت و وقتی بهش نگاه میکردی احساسی شبیه به توقف بهت دست میداد؛ انگار اجزای صورتش هنوز به این تصمیم نرسیده بودند که قراره چه احساسی رو انتقال بدن. کلاً هیبتِ در حالِ انتظاری داشت؛ منتظر نوعی تعیین تکلیف که میبایست توسط شرایط بیرونی صورت بگیره و فقط در صورت مداخلهٔ چنین عواملی بود که چهرهاش با کمی تأخیر و تردید و لکنت فرمی به خودش میگرفت و احساسی از خودش نشون میداد. حقیقت اینه که رجب آدم طبیعیای به نظر نمیرسید اما اگه از کسی میپرسیدی چه چیزی در این فرد غیر طبیعیه تقریباً هیچکس حرفی برای گفتن نداشت.
@freezia
۳. رجب یک قاتل بود؛ یعنی با نیت قبلی جان انسانی را گرفته بود. البته خود رجب از حرف زدن در مورد پروندهاش پرهیز داشت، اما قدیمیترها میگفتن که پروندهاش قتلی ناموسی بوده و مقتول هم نسبت قوم و خویشی باهاش داشته. اینطور شایع بود که ولی دم گفته تا زمانی که من زندهام رجب باید توی زندان بمونه، و این سیزده سال حبس نشون میداد که در ادعاش به هیچ وجه شوخی نداشت. خودش میگفت در تمام این سالها فقط یک بار ملاقاتی داشته و اطرافیان میگفتن در طی این مدت فقط یک بار پاش رو توی دنیای آزاد گذاشته؛ پا گذاشتن که چه عرض کنم، خودش رو به دنیای آزاد پرتاب کرده بود. میگن یه روز موقع بسته شدن درِ هواخوری یه گوشهای قایم شد و بعد با زیرکی غیر قابل باوری خودش رو به پشتبام زندان رسوند، و اونجا بود که اون عمل شگفتانگیز ازش سر زد؛ یعنی از ارتفاعی پرید که هنوز هم در موردش حرف زده میشه و باورش سخت به نظر میرسه. خودش میگه مسیری که با پریدن طی کرده به اندازه عرض کوچهای بوده که کامیون ازش رد میشده. قبول دارم که آدم وقتی تا اینجای داستان فرار رو میشنوه متوقع میشه که در ادامه با ماجراهای هیجانانگیز و خارقالعادهای روبرو بشه اما خب، اصلاً از این خبرها نیست! درسته که رجب موفق به فرار شد و این فرار مایههایی از یه فیلم تریلر و حادثهای رو تو خودش داشت اما ادامهٔ قصه هم بیشباهت به یه فیلم کمدی نبود. این جملات از خودشه که میگفت: «وقتی پریدم پام خیلی درد گرفت، برای همین زیر یه پل نشستم و خستگی در کردم. بعد دیگه کاری نداشتم. رفتم توی شهر چرخیدم و بستنی خوردم. بعدم منو گرفتن.» ظاهراً شب رفته خونهٔ نزدیکترین فرد از بستگانش و اونجا هم منتظرش بودند و بازداشتش کردهاند. آره، رجب یک چنین موجود عجیبی بود. وقتی میخواست بهت نشون بده چقدر زیاد توی زندان مونده میگفت: «تابحال پنج تا بار نیسان لباس شستهام.» گاهی هم مقیاس اندازهگیریش رو تغییر میداد و میگفت: «یه کامیون بنز تک لباس شستهام.» همبندیهاش میگفتن اصرار داشت بعدِ آدمهای ورزشکار و قویهیکل بره حمام، فکر میکرد اینطوری نیروی اونها به بدنش منتقل میشه. رجب پولی هم نداشت. از اونجا که کسی از بیرون حمایتش نمیکرد، زندان مبلغ مختصری کمک ماهیانه براش در نظر گرفته بود، اگرچه در نهایت بیشتر مایحتاجش توسط زندانیها تأمین میشد. با اینکه تقریباً همه داشتههاش از این و اون بود اما اگه چیزی رو که داشت ازش میخواستی امکان نداشت بهت نه بگه.
@freezia
۳. رجب یک قاتل بود؛ یعنی با نیت قبلی جان انسانی را گرفته بود. البته خود رجب از حرف زدن در مورد پروندهاش پرهیز داشت، اما قدیمیترها میگفتن که پروندهاش قتلی ناموسی بوده و مقتول هم نسبت قوم و خویشی باهاش داشته. اینطور شایع بود که ولی دم گفته تا زمانی که من زندهام رجب باید توی زندان بمونه، و این سیزده سال حبس نشون میداد که در ادعاش به هیچ وجه شوخی نداشت. خودش میگفت در تمام این سالها فقط یک بار ملاقاتی داشته و اطرافیان میگفتن در طی این مدت فقط یک بار پاش رو توی دنیای آزاد گذاشته؛ پا گذاشتن که چه عرض کنم، خودش رو به دنیای آزاد پرتاب کرده بود. میگن یه روز موقع بسته شدن درِ هواخوری یه گوشهای قایم شد و بعد با زیرکی غیر قابل باوری خودش رو به پشتبام زندان رسوند، و اونجا بود که اون عمل شگفتانگیز ازش سر زد؛ یعنی از ارتفاعی پرید که هنوز هم در موردش حرف زده میشه و باورش سخت به نظر میرسه. خودش میگه مسیری که با پریدن طی کرده به اندازه عرض کوچهای بوده که کامیون ازش رد میشده. قبول دارم که آدم وقتی تا اینجای داستان فرار رو میشنوه متوقع میشه که در ادامه با ماجراهای هیجانانگیز و خارقالعادهای روبرو بشه اما خب، اصلاً از این خبرها نیست! درسته که رجب موفق به فرار شد و این فرار مایههایی از یه فیلم تریلر و حادثهای رو تو خودش داشت اما ادامهٔ قصه هم بیشباهت به یه فیلم کمدی نبود. این جملات از خودشه که میگفت: «وقتی پریدم پام خیلی درد گرفت، برای همین زیر یه پل نشستم و خستگی در کردم. بعد دیگه کاری نداشتم. رفتم توی شهر چرخیدم و بستنی خوردم. بعدم منو گرفتن.» ظاهراً شب رفته خونهٔ نزدیکترین فرد از بستگانش و اونجا هم منتظرش بودند و بازداشتش کردهاند. آره، رجب یک چنین موجود عجیبی بود. وقتی میخواست بهت نشون بده چقدر زیاد توی زندان مونده میگفت: «تابحال پنج تا بار نیسان لباس شستهام.» گاهی هم مقیاس اندازهگیریش رو تغییر میداد و میگفت: «یه کامیون بنز تک لباس شستهام.» همبندیهاش میگفتن اصرار داشت بعدِ آدمهای ورزشکار و قویهیکل بره حمام، فکر میکرد اینطوری نیروی اونها به بدنش منتقل میشه. رجب پولی هم نداشت. از اونجا که کسی از بیرون حمایتش نمیکرد، زندان مبلغ مختصری کمک ماهیانه براش در نظر گرفته بود، اگرچه در نهایت بیشتر مایحتاجش توسط زندانیها تأمین میشد. با اینکه تقریباً همه داشتههاش از این و اون بود اما اگه چیزی رو که داشت ازش میخواستی امکان نداشت بهت نه بگه.