برای ده سال پیش
شهریور 1392
یکی از وضعیتهای فرضی که فکر کردن به اون خیلی برام جالب والبتّه مهمه، موقعیتی خیالیه که در اون من امروزم با من یک دهه پیش که تازه پا به فعالیتّهای دانشجویی گذاشته بود،روبروی همدیگه نشستن ودارن درمورد سیاست وحواشی اون بحث میکنند.این مواجهه ازون جهت برام جالبه که میدونم اون جوون پرشور،خودمحور وناراضی که درآستانه ی ورود به بیست سالگی با کمتر چیزی توی این دنیا سر سازگاری داشت ، سوژه ی خوبی برای من امروز بود که ذهن ، روح ومیلش رو بکاوم وازینکه میتونم دنیای درونش رو بهتر از خودش بفهمم ورفتارهاش و حدس بزنم ، پیش خودم احساس رضایت بکنم! اینکه خودشیفته وار بخودم بگم: ببین چطور به همه چیز مسلط شدی وچقد تحلیل آدمها برات ساده است!؟ @freezia
جدای از این جذابیت بیمار گونه اما اون مواجهه برای من خیلی مهم هم هست، واین اهمیت برای من ازون جهته که دلم میخواد بدونم اون من دهسال پیش در برابر حرفها و توصیه های امروزم چه واکنشی داشت و چه قضاوتی میکرد؟ آیا حاضر بود همدلانه با اون مواجه بشه وتجربیاتش رو برسمیّت بشناسه؟.. آیا این گشودگی وانعطاف پذیری در او بود که در برابر فهمی مفیدتر و موجّه تر از سیاست نرمش نشون بده وتاثیر بگیره؟..راستش جواب این سوال برای خودم هم چندان روشن نیست. از طرفی وقتی به اون روحیه ی کلّه شقی،ناسازگاری و بی اعتمادی ام به تجربیات دیگران فکر میکنم ویادم میاد که چقد دلم میخواست تک وتنها به ته دنیا برسم، میبینم که خیلی بعید بود که این دو نفر ارتباط تفاهم آمیزی برقرار کنند و از طرف دیگه وقتی اون ذهن پر از سوال وتردید رو بخاطر می آرم که در بدر دنبال فهم منسجم وهماهنگی از خودش ، امیالش ،فلسفه ،سیاست ، دیگران وکلا همه چیز بود ، اونوقت به خودم میگم که اتفاقا امکان تاثیر پذیری ام خیلی هم زیاد بوده . آخه من امروزم بهتر از هرکس دیگه ا ی میتونست مسائل و درگیری های ذهنی اون زمانم رو بفهمه ونقطه ورودهایی برای تحلیل این مسائل به او بده که اینقدر افکار،امیال ،ایده ها ، واشتیاقهاش باهم برخورد نکنند! بگذریم ،اما اونچه که ازین ببعد مینویسم حرفهائیه که اگه ملاقاتی فرضی از جنس بالا دست میداد ، برای گفتن به من دهسال پیش داشتم. حرفها وتوصیه هائی غالبا انتقادی که حاصل همین چند سال بیشتر سرو کله زدن با فعالیّتهای دانشجوئی ومسائل مربوط به سیاسته .حدس میزنم که خواننده ی مطلب این نوشته رو کمی ، سختگیرانه ،غیر منصفانه ونوعی به رسمیت نشناختن ودر نظر نگرفتن شرایط سن وسال وحس وحال من گذشته وهم تیپ های او ، تلقی خواهد کرد ولی باید این نکته رو در نظر داشت که مقصود من ازاین نوشته ابداً قضاوت کردن نیست(که اتفاقاً در مقام قضاوت نظرم خیلی مثبته !!)که تنها تلاش برای نوعی انتقال تجربه ی شخصیه که ممکنه به کاری بیاد . از طرفی تجربه ی شخصی قلمداد کردن اونچه که در ادامه می نویسم مطمئنا ً به این معنا نیست که این حرفها تولیدات و محصولات فکری منه که اتفاقاً حرفهایی ازین جنس زیاد گفته و نوشته شده ، اما خب از بین همه اونچه که آدم میخونه یا میشنوه ، حرفهائی هست که درون تجربه ی زیستی ما مفید بودن وکارائی شون بچشم میاد ، بنوعی خودشون رو متمایز میکنن.اونچه در ادامه مینویسم برای من فشرده وچکیده ی حرفهایی از همین دسته.
@freezia
1ـ اگه بخوام از مقیاس مفید ومعنا داری استفاده کنم اونوقت میگم که بهتره فعالیتهای دانشجوئی رو چیزی از جنس بازی های تمرینی در نظر بگیری ، بجای اینکه اون رو مسابقه ای جدی فرض کنی!.. یعنی بدونی اثری که تو بواسطه ی فعالیتهای دانشجوئیت خلق میکنی درقیاس با اثری که این فعالیتها روی تو میذاره، از اهمیّت کمتری برخورداره.. شاید بهترین ومفیدترین کارکردی که میشه برای فعالیتهای دانشجوئی قائل شد، پرورش دادن نوعی از مهارتها وتوانمندیها باشه که هم امکان موفقّیت افراد رو در ادامه ی زندگی اجتماعی بالا میبره وهم نوعی آموزش برای ورود مؤثر ، کار امد و کم خطر به مسائل سیاسی و اجتماعی به حساب می آد ودقیقاً به همین دلیله که وجود نهادها وتشکلهای دانشجوئی که بستری برای این فعالیت های جمعی باشند،اینقدر مهمه وبهمین واسطه است که بهتره برای ساختن و برپانگه داشتن این نهاد ها تلاش کنیم. شخصا ً فک میکنم بهترین چیزی که میشه در طی این فعالیّت ها یاد گرفت ، تمرین چگونه کنار امدن با تکثر و تنوع عجیب ادمها، ایده ها ، احساسها و بطور کلی جهانیه که با اون روبرو میشیم و در ضمن آموختن چگونگی تلاش کردن برای حرکت کردن به سمت وضعیّتی بهتر که در عین احترام به این انواع و تکثّر ، هرکس این امکان وداشته باشه که اشتیاقها وعلائق شخصی خودش رو در زندگی دنبال کنه.
2 ـ یادت باشه هیچ خط و مرز روشن وقاطعی وجود نداره که به استناد اون بشه مدافعین ومخالفین دموکراسی رو از هم جدا کرد وتمییز داد.البته رجوع به مواضع واظهار نظرهای سیاسی افراد تا حدّی میتونه نوع نگاه
شهریور 1392
یکی از وضعیتهای فرضی که فکر کردن به اون خیلی برام جالب والبتّه مهمه، موقعیتی خیالیه که در اون من امروزم با من یک دهه پیش که تازه پا به فعالیتّهای دانشجویی گذاشته بود،روبروی همدیگه نشستن ودارن درمورد سیاست وحواشی اون بحث میکنند.این مواجهه ازون جهت برام جالبه که میدونم اون جوون پرشور،خودمحور وناراضی که درآستانه ی ورود به بیست سالگی با کمتر چیزی توی این دنیا سر سازگاری داشت ، سوژه ی خوبی برای من امروز بود که ذهن ، روح ومیلش رو بکاوم وازینکه میتونم دنیای درونش رو بهتر از خودش بفهمم ورفتارهاش و حدس بزنم ، پیش خودم احساس رضایت بکنم! اینکه خودشیفته وار بخودم بگم: ببین چطور به همه چیز مسلط شدی وچقد تحلیل آدمها برات ساده است!؟ @freezia
جدای از این جذابیت بیمار گونه اما اون مواجهه برای من خیلی مهم هم هست، واین اهمیت برای من ازون جهته که دلم میخواد بدونم اون من دهسال پیش در برابر حرفها و توصیه های امروزم چه واکنشی داشت و چه قضاوتی میکرد؟ آیا حاضر بود همدلانه با اون مواجه بشه وتجربیاتش رو برسمیّت بشناسه؟.. آیا این گشودگی وانعطاف پذیری در او بود که در برابر فهمی مفیدتر و موجّه تر از سیاست نرمش نشون بده وتاثیر بگیره؟..راستش جواب این سوال برای خودم هم چندان روشن نیست. از طرفی وقتی به اون روحیه ی کلّه شقی،ناسازگاری و بی اعتمادی ام به تجربیات دیگران فکر میکنم ویادم میاد که چقد دلم میخواست تک وتنها به ته دنیا برسم، میبینم که خیلی بعید بود که این دو نفر ارتباط تفاهم آمیزی برقرار کنند و از طرف دیگه وقتی اون ذهن پر از سوال وتردید رو بخاطر می آرم که در بدر دنبال فهم منسجم وهماهنگی از خودش ، امیالش ،فلسفه ،سیاست ، دیگران وکلا همه چیز بود ، اونوقت به خودم میگم که اتفاقا امکان تاثیر پذیری ام خیلی هم زیاد بوده . آخه من امروزم بهتر از هرکس دیگه ا ی میتونست مسائل و درگیری های ذهنی اون زمانم رو بفهمه ونقطه ورودهایی برای تحلیل این مسائل به او بده که اینقدر افکار،امیال ،ایده ها ، واشتیاقهاش باهم برخورد نکنند! بگذریم ،اما اونچه که ازین ببعد مینویسم حرفهائیه که اگه ملاقاتی فرضی از جنس بالا دست میداد ، برای گفتن به من دهسال پیش داشتم. حرفها وتوصیه هائی غالبا انتقادی که حاصل همین چند سال بیشتر سرو کله زدن با فعالیّتهای دانشجوئی ومسائل مربوط به سیاسته .حدس میزنم که خواننده ی مطلب این نوشته رو کمی ، سختگیرانه ،غیر منصفانه ونوعی به رسمیت نشناختن ودر نظر نگرفتن شرایط سن وسال وحس وحال من گذشته وهم تیپ های او ، تلقی خواهد کرد ولی باید این نکته رو در نظر داشت که مقصود من ازاین نوشته ابداً قضاوت کردن نیست(که اتفاقاً در مقام قضاوت نظرم خیلی مثبته !!)که تنها تلاش برای نوعی انتقال تجربه ی شخصیه که ممکنه به کاری بیاد . از طرفی تجربه ی شخصی قلمداد کردن اونچه که در ادامه می نویسم مطمئنا ً به این معنا نیست که این حرفها تولیدات و محصولات فکری منه که اتفاقاً حرفهایی ازین جنس زیاد گفته و نوشته شده ، اما خب از بین همه اونچه که آدم میخونه یا میشنوه ، حرفهائی هست که درون تجربه ی زیستی ما مفید بودن وکارائی شون بچشم میاد ، بنوعی خودشون رو متمایز میکنن.اونچه در ادامه مینویسم برای من فشرده وچکیده ی حرفهایی از همین دسته.
@freezia
1ـ اگه بخوام از مقیاس مفید ومعنا داری استفاده کنم اونوقت میگم که بهتره فعالیتهای دانشجوئی رو چیزی از جنس بازی های تمرینی در نظر بگیری ، بجای اینکه اون رو مسابقه ای جدی فرض کنی!.. یعنی بدونی اثری که تو بواسطه ی فعالیتهای دانشجوئیت خلق میکنی درقیاس با اثری که این فعالیتها روی تو میذاره، از اهمیّت کمتری برخورداره.. شاید بهترین ومفیدترین کارکردی که میشه برای فعالیتهای دانشجوئی قائل شد، پرورش دادن نوعی از مهارتها وتوانمندیها باشه که هم امکان موفقّیت افراد رو در ادامه ی زندگی اجتماعی بالا میبره وهم نوعی آموزش برای ورود مؤثر ، کار امد و کم خطر به مسائل سیاسی و اجتماعی به حساب می آد ودقیقاً به همین دلیله که وجود نهادها وتشکلهای دانشجوئی که بستری برای این فعالیت های جمعی باشند،اینقدر مهمه وبهمین واسطه است که بهتره برای ساختن و برپانگه داشتن این نهاد ها تلاش کنیم. شخصا ً فک میکنم بهترین چیزی که میشه در طی این فعالیّت ها یاد گرفت ، تمرین چگونه کنار امدن با تکثر و تنوع عجیب ادمها، ایده ها ، احساسها و بطور کلی جهانیه که با اون روبرو میشیم و در ضمن آموختن چگونگی تلاش کردن برای حرکت کردن به سمت وضعیّتی بهتر که در عین احترام به این انواع و تکثّر ، هرکس این امکان وداشته باشه که اشتیاقها وعلائق شخصی خودش رو در زندگی دنبال کنه.
2 ـ یادت باشه هیچ خط و مرز روشن وقاطعی وجود نداره که به استناد اون بشه مدافعین ومخالفین دموکراسی رو از هم جدا کرد وتمییز داد.البته رجوع به مواضع واظهار نظرهای سیاسی افراد تا حدّی میتونه نوع نگاه