4 ـ یک فعال دانشجوئی درست مثل هر شهروند دیگه این حق رو داره که در مسائل عمومی جامعه ش ورود داشته باشه و اظهار نظر کنه ، اما خب اگه تصمیمی بگیره که خودش رو بصورت حرفه ای در مقام حل کننده این مشکلات تعریف بکنه وبقیه صاحبنظرها ومتخصصین رو هم برسمیت نشناسه ، اونوقت نشون میده که در مورد جایگاه وتوانمندیهای خودش دچار سوءتفاهم شده ..اینکه یک فعال دانشجوئی خودش رو صاحب رسالتی تاریخی برای حل مسئله ی دموکراسی بدونه ویا اینکه خودش رو نماینده و سخنگوی همه ی اقشار جامعه فرض کنه ، بیتر ازینکه نمایشگر دغدغه مندی او باشه ، ناپختگی ش رو تصویر میکنه.. در واقع اگه قراره که دانشجو به صورت حرفه ای نقش آفرینی عمومی بکنه و تاثیر مستقیم ومثبتی رو سبب ساز بشه ، بهتر اینه که خودش رو درون دانشگاه ومسائل مربوط به اون تعریف کنه ، چرا که اولاً این محیط بیشترین ارتباط ونسبت رو با حیات وزندگی دانشجوئی داره و احتمال تاثیر گذاری مثبت و عینی در این حوزه بیشتره... ثانیا باین خاطر که دانشگاه در ایران با استانداردهای جهانی فاصله زیادی داره ومسائلی مانند عدم استقلال دانشگاه ، فقرآزادی های آکادمیک ،تبعیض های جنسیتی ، برسمیت نشناختن حق تحصیل منتقدین وکلی مشکلات دیگه سبب شده که ما هیچوقت آکادمی بمعنای دقیق کلمه نداشته باشیم . بهرحال بنظر میرسه که فعالین دانشجوئی با تمرکز کردن انرژی وذهن شون روی مسائل دانشگاه میتونند دستاوردهای مفیدتری داشته باشند اگرچه این حق ورودشون به دیگر حوزه ها رو ازشون سلب نمیکنه.
5ـ اگه حقیقت رو در معنای گزاره ها ، ایده ها یا متن هایی تعریف کنیم که همیشه وهمواره فارغ از نسبت شون با زندگی آدم ها درست و معتبرن ، اونوقت مطمئن باش که جستجوی چنین تعبیری از حقیقت درون عرصه سیاست کاری بیهوده است و تلاش برای محقق کردن اون البته فعلاً خطرناکه !.. یادت باشه که هدف از سیاست ورزی ، قاعده مند کردن رفتارهای عمومی افراد جامعه به گونه ایه که در نهایت بیشترین رضایتمندی ممکن و کمترین رنج حاصل بشه وشهروندها بتونند امیدها واشتیاقهاشون رو تا جایی که مانع آزادی دیگران نیست دنبال کنند. @freezia
اتفاقاً چنین فهمی از سیاست به شهادت تاریخ همیشه در برابر کسانی قرار میگیره که بدنبال استوار کردن اعتقادات و حقایق بنیادین خودشون در عرصه سیاستند.چنین افراد و جریانهایی خواسته یا ناخواسته به سمتی میرن که نسبت به آمال ،ارزوها، دردها ، رنج ها وکلاً احساسات آدم ها نسبت به زندگی بی اعتنا بشن و خب این شاید بدترین اتفاقیّه که ممکنه درون سیاست بیافته.. در واقع قدرت تخریب حقیقت در عرصه سیاست ازون بابته که مجال وفضائی برای میل و خواست آدمی باقی نمیگذاره .. البته شاید آدم های زیادی وجود داشته باشن( شاید هم خود تو مایل باشی)که بخوان برای دست یافتن به چنین حقیقت مطلق و بی مکان وزمانی ، رنج زیادی بخودشون هموار کنند وخیلی از امیال و خواسته هاشون رو نادیده بگیرند، اما خب چنین اشتیاقی رو میبایست درون عرصه ی خصوصی و بعنوان پروژه ای شخصی تعریف کرد و از پیوند زدن اون به فعالیتهای سیاسی و ومحور قرار دادنش درین عرصه اجتناب کرد.
5ـ اگه حقیقت رو در معنای گزاره ها ، ایده ها یا متن هایی تعریف کنیم که همیشه وهمواره فارغ از نسبت شون با زندگی آدم ها درست و معتبرن ، اونوقت مطمئن باش که جستجوی چنین تعبیری از حقیقت درون عرصه سیاست کاری بیهوده است و تلاش برای محقق کردن اون البته فعلاً خطرناکه !.. یادت باشه که هدف از سیاست ورزی ، قاعده مند کردن رفتارهای عمومی افراد جامعه به گونه ایه که در نهایت بیشترین رضایتمندی ممکن و کمترین رنج حاصل بشه وشهروندها بتونند امیدها واشتیاقهاشون رو تا جایی که مانع آزادی دیگران نیست دنبال کنند. @freezia
اتفاقاً چنین فهمی از سیاست به شهادت تاریخ همیشه در برابر کسانی قرار میگیره که بدنبال استوار کردن اعتقادات و حقایق بنیادین خودشون در عرصه سیاستند.چنین افراد و جریانهایی خواسته یا ناخواسته به سمتی میرن که نسبت به آمال ،ارزوها، دردها ، رنج ها وکلاً احساسات آدم ها نسبت به زندگی بی اعتنا بشن و خب این شاید بدترین اتفاقیّه که ممکنه درون سیاست بیافته.. در واقع قدرت تخریب حقیقت در عرصه سیاست ازون بابته که مجال وفضائی برای میل و خواست آدمی باقی نمیگذاره .. البته شاید آدم های زیادی وجود داشته باشن( شاید هم خود تو مایل باشی)که بخوان برای دست یافتن به چنین حقیقت مطلق و بی مکان وزمانی ، رنج زیادی بخودشون هموار کنند وخیلی از امیال و خواسته هاشون رو نادیده بگیرند، اما خب چنین اشتیاقی رو میبایست درون عرصه ی خصوصی و بعنوان پروژه ای شخصی تعریف کرد و از پیوند زدن اون به فعالیتهای سیاسی و ومحور قرار دادنش درین عرصه اجتناب کرد.