6 ـ شاید بزرگترین سرمایه ای که یه فعال درون عرصه ی سیاست داره ، اون حدی از امیدواری کنشگرانه است ،که به حل مسائل عمومی و بهتر شدن وضع موجود از طریق روش های مسالمت آمیز وحاصل کردن چیزی از جنس توافق میان افراد وجریانها داره.. امیدی که اولاً او رو درین عرصه پایدار و فعال نگه میداره وثانیاً مانع ازین میشه که از مسیر صلح طلبی و مدارا پا بیرون بگذاره ، این امیدواری از طرفی به شرایط سیاسی ، اجتماعی و انقباض و انبساط حاکم بر اون وابسته است و از طرف دیگه به توانمندیها و قابلیت های شخصی، خاصه تفسیری که فرد از شرایط موجود داره بر میگرده.. این چگونگی تفسیر شرایط ازون جهت مهمه که گاهی اوقات فعالین یا جریانهای سیاسی، نقشه ی سیاسی کشور رو چنان مهندسی شده وتوطئه گرانه ترسیم میکنند که هیچ مجال و فرصتی برای دخالت مفید وموثر باقی نمی مونه ودر نتیجه بسیاری از امکانها و فرصت ها که میتونه به بهتر شدن وضع موجود کمک کنه ، مغفول واقع میشه ، گاهی همچنان در مورد توانایی های خودشون دچار سوء تفاهم میشن و پروژه های بزرگی رو در سیاست بر میدارن که شکست خوردن وناامیدی تقدیر ناگزیر آنها خواهد بود..، بهرحال امیدوار بودن ، امیدوار موندن،ومنشأ اثر مثبت شدن خاصه در سیاست ایران کار سختیه، وگاهی به چنان حدی از ظرافت ، پیچیدگی و خلاقیت نیاز داره که بیشر شبیه خلق یه اثر هنری میمونه! البته میتونم حدس بزنم که این دفاعیه برای امید به نظرت خیلی کلیشه ای و حوصله سر بر میرسه اما خب باور کن این ازمعدود کلیشه هاییه که ضروت تام وتمامش رو درون تجربه م کاملا حس کردم! الان حتی وسوسه میشم که بگم یک دغدغه مند سیاسی در غیاب چنین امیدی ، چیزی بیشتر از یک بیمار نیست!!.. @freezia
7ـ اگه کسی تلاش کرد برات ثابت کنه که به حکم عقل میبایست در مسائل سیاسی دخالت کنی حتی اگه هزینه های زیادی برای زندگی شخصی ات داشته باشه ، همونقد حرف نامربوطی زده که کسی بخواد نشون بده ، که ورود به چنین عرصه ای و هزینه هاش احمقانه س و عقلانی اینه که زندگی فردی ،تفننّات و زیبایی های اون رو پی بگیریم..اصولاًتصمیم گری برای ورود به مسائل عمومی ویا پرهیز از اون ،ربطی به استدلال های عقلانی نداره وچیزی از جنس علائق و گرایشهاست وتنها پس از چنین تقسیم وترجیحی ودر مختصات همون علائقه که انتخاب عقلانی معنا پیدا میکنه..برای مثال اگه پرداختن به موسیقی رو به عنوان نمادی از ترجیح عرصه ی شخصی ودفاع از حقوق شهروندی رو به عنوان نمونه ای از ورود به عرصه ی عمومی در نظر بگیریم ، اونوقت هیچ داور بی طرفی به اسم عقل وجود نداره که بگه کدوم یک از این انتخابها موجه تر یا مهم تره! مقایسه ی عقلانی بین رفتار سیاسی ماندلا وهیتلر البته ممکنه، اماهیچوقت نمیشه نلسون ماندلا رو با بتهوون سنجید!! اینها رو گفتم که بدونی ،فراسوی علائق ، گرایشها وترجیهات آدمی ، هیچ معیار بی طرفانه ای برای انتخاب و عمل وجود نداره و تو حق نداری که از گرایش خودت برای ورود به مسائل سیاسی قاعده ای عمومی بسازی ودیگران رو از بابت بی توجهی به این عرصه شماتت کنی. تو تنها میتونی بگی که من واجد چنین گرایشی هستم و امیدوارم که دیگران هم در پیگیری چنین علائقی با من همراهی کنند.. @freezia
7ـ اگه کسی تلاش کرد برات ثابت کنه که به حکم عقل میبایست در مسائل سیاسی دخالت کنی حتی اگه هزینه های زیادی برای زندگی شخصی ات داشته باشه ، همونقد حرف نامربوطی زده که کسی بخواد نشون بده ، که ورود به چنین عرصه ای و هزینه هاش احمقانه س و عقلانی اینه که زندگی فردی ،تفننّات و زیبایی های اون رو پی بگیریم..اصولاًتصمیم گری برای ورود به مسائل عمومی ویا پرهیز از اون ،ربطی به استدلال های عقلانی نداره وچیزی از جنس علائق و گرایشهاست وتنها پس از چنین تقسیم وترجیحی ودر مختصات همون علائقه که انتخاب عقلانی معنا پیدا میکنه..برای مثال اگه پرداختن به موسیقی رو به عنوان نمادی از ترجیح عرصه ی شخصی ودفاع از حقوق شهروندی رو به عنوان نمونه ای از ورود به عرصه ی عمومی در نظر بگیریم ، اونوقت هیچ داور بی طرفی به اسم عقل وجود نداره که بگه کدوم یک از این انتخابها موجه تر یا مهم تره! مقایسه ی عقلانی بین رفتار سیاسی ماندلا وهیتلر البته ممکنه، اماهیچوقت نمیشه نلسون ماندلا رو با بتهوون سنجید!! اینها رو گفتم که بدونی ،فراسوی علائق ، گرایشها وترجیهات آدمی ، هیچ معیار بی طرفانه ای برای انتخاب و عمل وجود نداره و تو حق نداری که از گرایش خودت برای ورود به مسائل سیاسی قاعده ای عمومی بسازی ودیگران رو از بابت بی توجهی به این عرصه شماتت کنی. تو تنها میتونی بگی که من واجد چنین گرایشی هستم و امیدوارم که دیگران هم در پیگیری چنین علائقی با من همراهی کنند.. @freezia