شب سردی است؛
ناامیدی را چون جامهای بر تن پوشیدهام،
غم جانفرسا دامنگیر است،
و بغضی چون ریسمانی دور گلویم پیچیده، گلویم را میفشارد و میدرد.
شادی، همچون قطرات باران، بر زمین غم سقوط کرده است.
از سردی شب، تنم چون بید میلرزد.
رخنهی غم، دیدگانم را تار کرده است.
ناامیدی مرا به سیاهچالهی خویش میکشاند...!
و دستانی از ناکجاآباد به دورم حلقه میزند،
هر بار مرا از درهی ناامیدی میقپد!
اما گمان میکنم این دستان را میشناسم...
دستانی گرم که قلبم را لمس میکند،
تنم را در حریری از نور میپوشاند،
و مرا از این سرزمین سرد و غمزده میرباید.
چشمانم را به سوی روشنایی باز میکند.
گویی تولدی دوباره یافتهام.
این دستان، نرم، گرم و لطیف چون بال پرندگان است،
چون ابریشم بهشت است.
این دستان، دستان خدای من است؛ این دستان دستان امید و یار من است!
²⁶
#فرشته
ناامیدی را چون جامهای بر تن پوشیدهام،
غم جانفرسا دامنگیر است،
و بغضی چون ریسمانی دور گلویم پیچیده، گلویم را میفشارد و میدرد.
شادی، همچون قطرات باران، بر زمین غم سقوط کرده است.
از سردی شب، تنم چون بید میلرزد.
رخنهی غم، دیدگانم را تار کرده است.
ناامیدی مرا به سیاهچالهی خویش میکشاند...!
و دستانی از ناکجاآباد به دورم حلقه میزند،
هر بار مرا از درهی ناامیدی میقپد!
اما گمان میکنم این دستان را میشناسم...
دستانی گرم که قلبم را لمس میکند،
تنم را در حریری از نور میپوشاند،
و مرا از این سرزمین سرد و غمزده میرباید.
چشمانم را به سوی روشنایی باز میکند.
گویی تولدی دوباره یافتهام.
این دستان، نرم، گرم و لطیف چون بال پرندگان است،
چون ابریشم بهشت است.
این دستان، دستان خدای من است؛ این دستان دستان امید و یار من است!
²⁶
#فرشته