خوانندههای عزیز!
حرفی دارم که مدتهاست در گلوی قلمم گیر کرده است و اگر نگویم، بدون شک گلوی انسان صادق وجودم را هم میگیرد. شاید بدانید که چقدر به گلوی قلم و صداقت وجودم توجه نشان میدهم؛ پس باید حرف بزنم و با حوصله نداشته خود با شما دردِ دل کنم.
دیدهاید آدمهایی را که گویا عاشق آزادی هستند و با شعار دادن از آن میخواهند که ادای روشنفکرها را دربیاورند؟ "بله، همانهایی که همین حالا در ذهنتان آمده اند." میخواهم از همینجا و از طریق همین تریبون خیالی بگویم: «لطفا فاز آدمهای آزادیخواه را نگیرید!»
من بیشتر از آنهایی که با آزادی یک شهروند مخالف اند، خُلقم با این آدمهای نقابدار به تنگ میآید. موجودات عجیبی که میگویند: «من آزادی را دوست دارم و طرفدار آن هستم؛ ولی آن را برای همه نمیخواهم!» کلمات بعد از نقطه ویرگول همان چیزی است که ظاهر روشنفکرانه وگولزنندهشان پنهان میکند. تفکر عجیبشان نوعی خودخواهی است که آزادی را نه به عنوان یک اصل عمومی و جهانشمول، بلکه به عنوان یک امتیاز شخصی میبینند که تنها برای خودشان قابل دسترس است.
اما اگر با دقت بیشتری به این آدمها نگاه کنیم، متوجه خواهیم شد که این افراد نه تنها آزادی را از دیگران میگیرند، بلکه معنای حقیقی آن را هم فدای تمایلات فردیشان میکنند. قصه آشنا است نه؟
مثل طرز متناقض حرف و عمل رهبرهای دینی که آزادی را برای فرزند خود میخواهند، اما برای فرزند جامعه نه. نزدیکتر از این برویم مردهای که آزادی را برای مادر و خواهرانشان نمیخواهند؛ ولی دوست دارند که همسایه با نهایت امتیاز از آن استفاده کند. یا هم زنی که آزادی را در قلب دوست دارد؛ ولی برای چشم یک مرد آن را بیپرده بودن میداند.
آزادی اگر حقیقتا مفهومی انسانی باشد، نمیتواند در محدودهای کوچک محصور شود. اگر آزادی به سلیقه و خواستههای فردی تقلیل یابد، از اصل خود تهی میشود. آزادی که تو را آزاد کند و من را در بند، یک اصل پوچ است. این نوع نگاه به آزادی در حقیقت نه آزادی بلکه تسلط و سلطهجویی است. فردی که آزادی را برای خود میخواهد و از دیگران دریغ میکند، نمیفهمد که آزادی واقعی زمانی معنا پیدا میکند که همه از آن بهرهمند شوند، نه فقط فرد خاص یا افراد خاص.
فردی که از آزادی خود به عنوان ابزار برای برتریجویی استفاده میکند، در نهایت به آزادی دیگران تجاوز میکند و از آنها میخواهد که در سایه محدودیتها و قیدهایی که خود به آنها تحمیل کرده، زندگی کنند. ریشه همین تفکر است که ما را به این بدبختی رسانده است. این خودخواهی نه تنها به فردی که آزادی را از او میگیرند، بلکه به کل جامعه آسیب میزند، چون اساس تعامل انسانی بر پایه احترام به آزادی و حقوق یکدیگر استوار است.
آزادی برای همه، مفهومی نیست که بتوان آن را تنها در مرزهای فردی محدود کرد. در حقیقت آزادی برای خود در صورتی ارزشمند است که برای آن دیگری نیز محترم باشد. در غیر این صورت، آزادی تنها واژهای است که در پس آن خودخواهی و سلطهجویی پنهان شده است و هیچ ارزشی ندارد و فقط به درد لغتنامه میخورد.
آزادی باید برای همه بدون هیچ تبعیضی اعمال شود. در غیر این صورت، عقاید این طرفداران پوشالی و اُتوکشیده هیچ تفاوتی با باور گروههای تروریستی طالبان، داعش و حکومتهای دیکتاتوری ندارند. همه آنها آزادی را در قفس میاندازند؛ فقط با روشهای متفاوت. اگر فردی واقعا از آزادی به عنوان یک اصل انسانی دفاع میکند، باید بداند که این آزادی باید برای دیگران هم محترم شمرده شود، نه فقط برای فرد خاص و یا گروه خاص و اجرای آن هم باید در سطح یکسان صورت بگیرد، نه فقط برای طبقه خاص و جدا شده.
#گیتی_آرین
حرفی دارم که مدتهاست در گلوی قلمم گیر کرده است و اگر نگویم، بدون شک گلوی انسان صادق وجودم را هم میگیرد. شاید بدانید که چقدر به گلوی قلم و صداقت وجودم توجه نشان میدهم؛ پس باید حرف بزنم و با حوصله نداشته خود با شما دردِ دل کنم.
دیدهاید آدمهایی را که گویا عاشق آزادی هستند و با شعار دادن از آن میخواهند که ادای روشنفکرها را دربیاورند؟ "بله، همانهایی که همین حالا در ذهنتان آمده اند." میخواهم از همینجا و از طریق همین تریبون خیالی بگویم: «لطفا فاز آدمهای آزادیخواه را نگیرید!»
من بیشتر از آنهایی که با آزادی یک شهروند مخالف اند، خُلقم با این آدمهای نقابدار به تنگ میآید. موجودات عجیبی که میگویند: «من آزادی را دوست دارم و طرفدار آن هستم؛ ولی آن را برای همه نمیخواهم!» کلمات بعد از نقطه ویرگول همان چیزی است که ظاهر روشنفکرانه وگولزنندهشان پنهان میکند. تفکر عجیبشان نوعی خودخواهی است که آزادی را نه به عنوان یک اصل عمومی و جهانشمول، بلکه به عنوان یک امتیاز شخصی میبینند که تنها برای خودشان قابل دسترس است.
اما اگر با دقت بیشتری به این آدمها نگاه کنیم، متوجه خواهیم شد که این افراد نه تنها آزادی را از دیگران میگیرند، بلکه معنای حقیقی آن را هم فدای تمایلات فردیشان میکنند. قصه آشنا است نه؟
مثل طرز متناقض حرف و عمل رهبرهای دینی که آزادی را برای فرزند خود میخواهند، اما برای فرزند جامعه نه. نزدیکتر از این برویم مردهای که آزادی را برای مادر و خواهرانشان نمیخواهند؛ ولی دوست دارند که همسایه با نهایت امتیاز از آن استفاده کند. یا هم زنی که آزادی را در قلب دوست دارد؛ ولی برای چشم یک مرد آن را بیپرده بودن میداند.
آزادی اگر حقیقتا مفهومی انسانی باشد، نمیتواند در محدودهای کوچک محصور شود. اگر آزادی به سلیقه و خواستههای فردی تقلیل یابد، از اصل خود تهی میشود. آزادی که تو را آزاد کند و من را در بند، یک اصل پوچ است. این نوع نگاه به آزادی در حقیقت نه آزادی بلکه تسلط و سلطهجویی است. فردی که آزادی را برای خود میخواهد و از دیگران دریغ میکند، نمیفهمد که آزادی واقعی زمانی معنا پیدا میکند که همه از آن بهرهمند شوند، نه فقط فرد خاص یا افراد خاص.
فردی که از آزادی خود به عنوان ابزار برای برتریجویی استفاده میکند، در نهایت به آزادی دیگران تجاوز میکند و از آنها میخواهد که در سایه محدودیتها و قیدهایی که خود به آنها تحمیل کرده، زندگی کنند. ریشه همین تفکر است که ما را به این بدبختی رسانده است. این خودخواهی نه تنها به فردی که آزادی را از او میگیرند، بلکه به کل جامعه آسیب میزند، چون اساس تعامل انسانی بر پایه احترام به آزادی و حقوق یکدیگر استوار است.
آزادی برای همه، مفهومی نیست که بتوان آن را تنها در مرزهای فردی محدود کرد. در حقیقت آزادی برای خود در صورتی ارزشمند است که برای آن دیگری نیز محترم باشد. در غیر این صورت، آزادی تنها واژهای است که در پس آن خودخواهی و سلطهجویی پنهان شده است و هیچ ارزشی ندارد و فقط به درد لغتنامه میخورد.
آزادی باید برای همه بدون هیچ تبعیضی اعمال شود. در غیر این صورت، عقاید این طرفداران پوشالی و اُتوکشیده هیچ تفاوتی با باور گروههای تروریستی طالبان، داعش و حکومتهای دیکتاتوری ندارند. همه آنها آزادی را در قفس میاندازند؛ فقط با روشهای متفاوت. اگر فردی واقعا از آزادی به عنوان یک اصل انسانی دفاع میکند، باید بداند که این آزادی باید برای دیگران هم محترم شمرده شود، نه فقط برای فرد خاص و یا گروه خاص و اجرای آن هم باید در سطح یکسان صورت بگیرد، نه فقط برای طبقه خاص و جدا شده.
#گیتی_آرین