سرکوفت زدی؛ به نگاهَش، بدنش، به طریقِ حرکتَش، لبه های دامنَش...
حکم بریدی، به مویَش، به لباسش، به رقصش، به پایَش...
حد زدی، سنگ زدی...
تو که مَردی!
توکه پاکی!
تو چرا چشم ز تَنش بر نداشتی؟!
خیاط که دوخت پیراهنش را، پیراهنِ سایزِ تنش را، همه دوزنده شُدین.
او پارچه را دوخت و شما چشم...
آنقدَر چشم بدوختید که از شرم، خیاطِ محل، بیکار شد و قیچی زمین زد...!
–پویان گیلانی
حکم بریدی، به مویَش، به لباسش، به رقصش، به پایَش...
حد زدی، سنگ زدی...
تو که مَردی!
توکه پاکی!
تو چرا چشم ز تَنش بر نداشتی؟!
خیاط که دوخت پیراهنش را، پیراهنِ سایزِ تنش را، همه دوزنده شُدین.
او پارچه را دوخت و شما چشم...
آنقدَر چشم بدوختید که از شرم، خیاطِ محل، بیکار شد و قیچی زمین زد...!
–پویان گیلانی