دلتنگی که ته نمیکشد، رنگ عوض میکند خودش را به تو میقبولاند، نیستی را؛
مثل همان موریانههایی که کاغذهایم را خوردند، روحت را میجود و تف میکند توی صورت همهی کسانی که دوستشان داری،
آنها حرف میزنند، از بازیای که تا به حال بازندهش نبودهاند و من مینویسم، مینویسم چون کاغذ را با تو اشتباه گرفتهام، از بس که نبودهای، توهم زدهام. کاغذهایم شبیه تو شدهاند. چهره دارند، دست دارند، دهان دارند. میبوسند و نوازش میکنند. چنان نگاهت میکنند که قلب متحیر میشود و فکر میکنی. مسئله همینجاست. فکر میکنی. فکر میکنی برندهای. فکر میکنی تنها نیستی، فکر میکنی باخت هایت با دیگری برابری میکند، میگویی خب او هم بازنده بود، چه اشکالی دارد اگر من هم بوده باشم؟
مسئله همین است. آن کاغذ ها گولم زدند.
همهی کسانی که دوستشان دارم، صحبت میکنند. باختهایشان هم باخت بود! مثل مال من نبودند که فقط بیشتر مالیخولیایی ام کنند و زهرِ پوچی را بریزند توی حلقم. آن ها به دیگری میباختند و من به خودم. معشوقه میشدم و معشوق، و عشق باختِ من میشد. هرروز فقط تکه کاغذ کهنهتری از جنس باخت میشدم.
و مینوشتم.
مثل همان موریانههایی که کاغذهایم را خوردند، روحت را میجود و تف میکند توی صورت همهی کسانی که دوستشان داری،
آنها حرف میزنند، از بازیای که تا به حال بازندهش نبودهاند و من مینویسم، مینویسم چون کاغذ را با تو اشتباه گرفتهام، از بس که نبودهای، توهم زدهام. کاغذهایم شبیه تو شدهاند. چهره دارند، دست دارند، دهان دارند. میبوسند و نوازش میکنند. چنان نگاهت میکنند که قلب متحیر میشود و فکر میکنی. مسئله همینجاست. فکر میکنی. فکر میکنی برندهای. فکر میکنی تنها نیستی، فکر میکنی باخت هایت با دیگری برابری میکند، میگویی خب او هم بازنده بود، چه اشکالی دارد اگر من هم بوده باشم؟
مسئله همین است. آن کاغذ ها گولم زدند.
همهی کسانی که دوستشان دارم، صحبت میکنند. باختهایشان هم باخت بود! مثل مال من نبودند که فقط بیشتر مالیخولیایی ام کنند و زهرِ پوچی را بریزند توی حلقم. آن ها به دیگری میباختند و من به خودم. معشوقه میشدم و معشوق، و عشق باختِ من میشد. هرروز فقط تکه کاغذ کهنهتری از جنس باخت میشدم.
و مینوشتم.