یه مدته که مثل قبلا ها دیگه هرروز به خودم اعتراف نمیکنم که چقدر عاشق ادبیات، سینما و هنرم.
چقدر هنوز دوست دارم بشینم اسکچ بزنم و دوباره کلاس شیشمی بشم و فکر کنم بعدا که زمان گذشته باشه، میتونم برم رشتهای به اسم رشتهی 'نقاشی'
یا دوباره کوچیک بشم، کلاس اولی بشم و کاغذهایی که مامانم میخرید تا سوالای ریاضیمو توش بنویسم قیچی کنم به هم بچسبونم و کتابچه درست کنم توش داستان بنویسم و مامانم شوخی شوخی نویسنده صدام کنه.
که چقدر هنوز دوست دارم فکر کنم هانایی که توی آینده میبینم، هنوز همون هاناییه که چندی پیش میدیدم، زمانی که هنوز باور داشتم آینده میتونه در سینما خلاصه بشه.
که هنوزم به آینده فکر کنم و چیز دیگهای جز سینما توی ذهنم نیاد. توهمِش برای همیشه موند توی سرم. چقدر هنوز دوست دارم باور کنم آدما همون چیزی خواهند شد که دلشون میخواد. وقتی بچه تر بودم خالهم ازم پرسید می خوای چیکاره شی؟ نمیدونستم. بازیگر؟ نقاش؟ نویسنده؟ عکاس؟ موزیسین؟
نمیدونستم. پس فقط گفتم دوست دارم نقاشی کنم. گفت منم دوست داشتم نقاشی کنم. گفتم پس چرا نقاش نشدی؟ گفت نمیشه که هرچیزی که دلت خواست بشی. گفتم چرا؟ گفت نمیشه دیگه. زندگی این شکلیه.
اون روز و اون لحظه من داشتم با خودم فکر میکردم نه، تو که نمیدونی....زندگی اصلا هم این شکلی نیست. حالا که بزرگ شدم، انگار یادم رفته خواستن چه شکلیه. یا شاید خواستنِ بدون ترس چه شکلیه. کم کم زندگی رو که آدم زیر زبونش مزه مزه میکنه ترس های جدید توی وجودش ریشه میدوونه. انقد توی وجود من بلند کرد ریشه های سنگینشو که به خودم اومدم و از خودم پرسیدم چرا دیگه به نوشتن فکر نمیکنی؟ چرا راجع به سینما نقد نمینویسی دیگه؟ چرا رنگاتو باز نمیکنی درشونو؟ نمیدونی خشک میشن؟
نتونستم از هنر فاصله بگیرم. هیچوقت نشد. هرچقدر زندگی این رو سرکوب کرد، بازم نشد. بازم به خودم اومدم دیدم دوست ندارم چهار ساعت بشینم پای تحلیل های ریاضی، ولی خوشم میآد همون چهار ساعتو بشینم به درآوردن نت های آهنگ فیلم سینماییِ مورد علاقهم. نوشتن راجع به فردی که برای من، لایق این جوهره.
هیچوقتِ هیچوقت ازم جدا نمیشه. چیشد که فکر کردم میتونم از هنر فاصله بگیرم؟
چقدر هنوز دوست دارم بشینم اسکچ بزنم و دوباره کلاس شیشمی بشم و فکر کنم بعدا که زمان گذشته باشه، میتونم برم رشتهای به اسم رشتهی 'نقاشی'
یا دوباره کوچیک بشم، کلاس اولی بشم و کاغذهایی که مامانم میخرید تا سوالای ریاضیمو توش بنویسم قیچی کنم به هم بچسبونم و کتابچه درست کنم توش داستان بنویسم و مامانم شوخی شوخی نویسنده صدام کنه.
که چقدر هنوز دوست دارم فکر کنم هانایی که توی آینده میبینم، هنوز همون هاناییه که چندی پیش میدیدم، زمانی که هنوز باور داشتم آینده میتونه در سینما خلاصه بشه.
که هنوزم به آینده فکر کنم و چیز دیگهای جز سینما توی ذهنم نیاد. توهمِش برای همیشه موند توی سرم. چقدر هنوز دوست دارم باور کنم آدما همون چیزی خواهند شد که دلشون میخواد. وقتی بچه تر بودم خالهم ازم پرسید می خوای چیکاره شی؟ نمیدونستم. بازیگر؟ نقاش؟ نویسنده؟ عکاس؟ موزیسین؟
نمیدونستم. پس فقط گفتم دوست دارم نقاشی کنم. گفت منم دوست داشتم نقاشی کنم. گفتم پس چرا نقاش نشدی؟ گفت نمیشه که هرچیزی که دلت خواست بشی. گفتم چرا؟ گفت نمیشه دیگه. زندگی این شکلیه.
اون روز و اون لحظه من داشتم با خودم فکر میکردم نه، تو که نمیدونی....زندگی اصلا هم این شکلی نیست. حالا که بزرگ شدم، انگار یادم رفته خواستن چه شکلیه. یا شاید خواستنِ بدون ترس چه شکلیه. کم کم زندگی رو که آدم زیر زبونش مزه مزه میکنه ترس های جدید توی وجودش ریشه میدوونه. انقد توی وجود من بلند کرد ریشه های سنگینشو که به خودم اومدم و از خودم پرسیدم چرا دیگه به نوشتن فکر نمیکنی؟ چرا راجع به سینما نقد نمینویسی دیگه؟ چرا رنگاتو باز نمیکنی درشونو؟ نمیدونی خشک میشن؟
نتونستم از هنر فاصله بگیرم. هیچوقت نشد. هرچقدر زندگی این رو سرکوب کرد، بازم نشد. بازم به خودم اومدم دیدم دوست ندارم چهار ساعت بشینم پای تحلیل های ریاضی، ولی خوشم میآد همون چهار ساعتو بشینم به درآوردن نت های آهنگ فیلم سینماییِ مورد علاقهم. نوشتن راجع به فردی که برای من، لایق این جوهره.
هیچوقتِ هیچوقت ازم جدا نمیشه. چیشد که فکر کردم میتونم از هنر فاصله بگیرم؟