خسته شدم از تظاهر به اینکه من خیلی قوی ام و همیشه هستم و هیچوقت نمیشکنم و چیزهای معمولی که آدمهای معمولی رو ناراحت میکنن، روی من تأثیری ندارن. میخوام اعتراف کنم که من به شدت حساسم. اتفاقاً خیلی هم زود و راحت میشکنم و با اینکه قوی ام و برای رسیدن به چیزهایی که میخوام، تلاش میکنم، وقتی برسم به جایی که دیگه هیچی نیست، اونقدر خودم رو به در و دیوار میکوبم تا چیزی جز یه گلوله غمِ زودرنجِ ضعیفِ شکننده ازم باقی نمونه. پوستهی رویی کنار میره و منی که این همه مدت اون زیر مخفی شده بود و اونقدر اشک نریخت که حالا چشمهاش گریه رو بلد نیستن، میافته بیرون و از همه بدتر اینه که هیچکس دوستش نداره و نمیخوادش؛ که همه به اون وجههی قدرتمندی عادت کردن که همیشه پشتشونه و کمک میرسونه و اجازه نداره بیشتر از دو روز ناراحت باشه. من که هیچی؛ لطفاً شماها مراقب آدمهای این مدلیِ خودتون باشید.