گُریزگاه


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


جایی برای فرار.
پیام ناشناس-
https://t.me/HarfChatBot?start=643bdb050cbc

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


Forward from: پــــَـرواز🪽
مدتیست زور ما به گردش جهان نمی‌رسد
از ما اصرار زیاد و از او انکار بی‌رحمانه!
ما یک ساز می‌زنیم و او سازی دیگر می‌نوازد
گمان کنم وقتش رسیده است بپذیریم
گاهی نمی‌شود که نمی‌شود.

_____________________
– فاطمه اندرزای (گریزان)





🤍🕊️


آدما؛ پناهگاه‌های کاذب.


تمام دوستان من تویی.



محمود درویش




برای هزارمین بار لطف کرده و نسخه‌ی PDF کتاب «سقوط برلن» اثر آنتونی بیور را برایم بفرستید.
و یا هر کتابی که مربوط جنگ جهانی دوم میشود.


:)))))


چقدر همه‌چیز بدون او دلگیر است.
روزها سنگین و خفه‌کننده، سرد و بی‌روح.

مرگ تا وقتی صدایش در گوش‌ات نپیچیده، نمی‌فهمی. نمی‌دانم کجا هست و اصلاً کجا رفت؟
نمی‌دانم این اندوه را چطور بیرون بریزم.
می‌ترسم آن‌قدر درونم یخ زده باشد که روزی، وقتی اصلاً آمادگی‌اش را ندارم، آب شود و من را از پا درآورد. وسط روزمرگی‌ام ناگهان یادش می‌افتم.
می‌ریزم. می‌شکنم.

اما باز هم، با مزخرفات دور و برم خودم را جمع‌وجور می‌کنم. با اصول او پیش می‌روم، نمی‌خواهم ناراحت شود؛ اما اصلاً زندگی یک قسم رنگ دیگری گرفته! یک رنگ مزخرف و بی‌روح.

من نمی‌توانم مثل بیشتر آدم‌ها اندوه‌ام را فریاد بزنم، یا غم خود را بزرگ جلوه بدهم و دیگران را با سنگینی غم‌شان پوچ و هیچ بشمارم. اما نادیده گرفته شدنش آزارم می‌دهد.

نمی‌دانم واقعاً باید چه کار کنم؟
اصلاً هیچی. دوست دارم زندگی دست از سرم بردارد و تمام.

#افکار_خط‌خطی


نوشته: فصل غیر منتظره داستان من!


گروگان❌
برده✅




در یک صفحه دیگر نوشته شده«هیچ‌کس برای بیدارشدن دلیلی نداره. زندگی کلاً بی‌معنی است و انسان‌ها مجبورن به‌هرحال بیدار شوند همهٔ انسان‌ها این‌گونه زندگی می‌کنند.»

حقیقت‌های که کسی قبول نداره!
اما واقعیت، در قالب مجبوریت.


و امروز برای هزارمین بار درک کردم که نمی‌شود با آدم‌های بی‌سواد بحث کرد.
البته آدم‌های بی‌سواد به ظاهر با سواد هم از این قافله جدا نیستند.



پ.ن: عنوان شغل تغییر کرد، اما آدم‌ها نه.


کلاً در این کانال چیز مفیدی و به درد‌بخوری پُست نمی‌شود.
و اما بیایم روی اصل؛ یک‌بار جایی خوانده بودم که نوشته بود: «از خواندن جملات غم‌انگیز و سنگین خودداری کنید، چون ممکن است پای انرژی منفی را به زندگی‌تان باز کند. شما فقط یک‌بار زندگی می‌کنید، پس چرا خودتان را درگیر غم‌های دیگران کنید؟»

راست می‌گفت. یادم است بعد از خواندن کتاب Magic از Rhonda Byrne برای مدتی چنین هوا‌‌ی به سرم زده بود.

اما بعدها متوجه شدم که پس همدلی‌کو؟
اگر فقط دنبال آدم‌های همیشه‌شاد بگردیم، آن‌ها واقعاً وجود ندارند.
و اگر بخواهیم فضایی بسازیم که در آن فقط حرف‌های مثبت و شاد زده شود، اغلب با دروغ و تظاهر روبه‌رو می‌شویم.

به‌نظرم بهتر است فقط کمی مدارا کنیم. اگر کسی این فضا را دوست ندارد، ترک کند. واقعا ضرور نیست از خود واکنشی نشان بدهد.

راستش، حالا که خوب فکر می‌کنم، خودم هم احساس می‌کنم در یک چرخه‌ی ناکامی گرفتار شده‌ام.
اما خب گاهی آدم فقط می‌خواهد یک گوشه‌ای حضور داشته باشد.
همین قدر بی قانون!


و سلام مجدد به تاریکی.


همهٔ دنیا هم می‌دانند روزهای مزخرف معمولاً مزخرف‌تر می‌شوند. شب‌های مزخرف به صبح‌های مزخرفی ختم می‌شوند که به عصرهای مزخرف ختم می‌شوند و این چرخه دوباره برمی‌گردد.


واژه‌های در اعماق آبی دریا_کت کرولی


:)))


وقت‌گذرانی و بطالت!


هنری جونز در کتاب «واژه‌هایی در اعماق آبی دریا» روایت کرده:

«آن زمان یک دوست صمیمی و بسیار خوب به نام ریچل داشتم که حالا به دلایلی که خودم هم نمی‌دانم، دیگر با هم دوست نیستیم.»
ص: ۲۵

و در ادامه…
«نمی‌شود با کسی که تو را فراموش کرده دوباره دوست شوی. تا آخر عمر همیشه نگران خواهی بود که باز هم مثل دفعهٔ پیش تو را فراموش کند. همیشه این را می‌دانی که حال او بدون تو صددرصد خوب است، ولی حال تو بدون او خوب نخواهد بود.»


اخرین جمعه تابستان بود(((((:


کتاب باید تبری باشد برای درهم‌شکستن دریای منجمد وجودمان. «کافکا»

ص:۷

20 last posts shown.

229

subscribers
Channel statistics