شاهرخ مسکوب جایی مینویسه:
«روح و جسمش را چنان دوست داشتم که گویی وجودش ضرورت هستی من بود...»
همینقدر کوتاه و قشنگ و به هم مبتلا..🤍
«روح و جسمش را چنان دوست داشتم که گویی وجودش ضرورت هستی من بود...»
همینقدر کوتاه و قشنگ و به هم مبتلا..🤍