| هوژین |


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


شعرِ غمگینِ منی؛ می‌خوانمت🎞️🤎
کپی لطفا با ذکر اسمِ #هوژین ☕🍄‍🟫
...............
می‌شنومت:
@HuzhinamBot

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




Geceler sırdaşım olmuş
Tükenip gitti hayatım
Acılar kalpte dururmuş
Bu nasıl yürektir anlamadım


به‌نامِ‌او

نامه‌ی دوم

سلام.
نامه به دستت نمی‌رسد، چشم‌هایت کلمه‌هایم را نوازش نخواهند کرد،‌‌ حتی نمی‌دانی که شخصی با موهایی پریشان و رنگ و رویی پریده، در خلوتی تاریک، مشغول نوشتن برای تو است.
زندگی خیلی سخت می‌گذرد، «ما را به سخت جانی خود این گمان نبود.» ولی در حال «گذراندن شب‌های هجر هستیم» حالا هرجوری که می‌شود.
چشمه‌ی اشک‌ها هم دگر خشکیده است، آب و هوای گونه‌ی ما، خیلی وقت است که دچار خشکسالی شده است، مزرعه‌ی بالش زیر سرمان،‌ چند وقتی است که از زور خشکی‌، زرد شده؛ و اما تو کجایی؟ نمی‌دانم! می‌خواهم بدانم؟ این را هم نمی‌دانم.
شاید اگر بدانم، دیگر برایت نامه ننویسم، و کلمه‌ها را به زندان ذهن خویش پرت کنم. اما اگر بودی چه می‌شد؟ شاید دست‌هایت را می‌گرفتم، روی قلبم می‌گذاشتم، و می‌گفتم که « ببین، دیگر تند نمی‌کوبد، حتی با وجود بودنت. »
شاید هم آنقدر با دو دست تو را به عقب راهی می‌کردم، که در یک قدمی پرتگاه چشمانم بایستی، حتی نتوانی بگویی « کمی آرام‌تر! من می‌ترسم! »
راستش من نیز می‌‌ترسیدم.
آن زمان که غرور شیشه‌ای خود را، هربار به پایت شکستم، تا که شاید تا ابد، تو را داشته باشم، اما به چه قیمت؟ من هم می‌‌ترسیدم؛ آن لحظه که گفتی « می‌روم » و من به چند حالت از تو خواستم که « نرو؟ » فکر می‌کردم اگر بروی، قلبم را هم با خودت همراه کنی، آن وقت من می‌ماندم و یک سینه‌ی خالی از قلب. من نه آمدنت را خواسته بودم و حالا، رفتنت را هم دگر نمی‌خواستم. من ترسیده بودم؛ آن زمان که در زیر نور ماه کامل، دست‌هایت دورِ شانه‌ام بود، و می‌گفتی « تو از ماه نیز زیباتری. »
من می‌ترسیدم از خوابی که تو هر لحظه‌اش را سهم خود کرده‌ بودی، بپرم، و حالا چند سال است که نخوابیده‌ام! حالا آن غرور، دیگر شیشه‌ای که نه، آهنی است. حالا آن ماهی که تو توصیف کرده‌ بودی، مدت زیادی است که ناکامل است. حالا از آمدن دوباره‌ات می‌ترسم، حالا در سینه جای قلب، تکه‌ سنگی است که خودت تراش دادی، و آیا می‌دانی که شب‌ها چه دردی دارد، وقتی که از خدایت می‌خواهی « او دیگر نیاید! »
نیاید که دوباره به خواب نروی.
نیاید که دوباره ترس‌ها ریشه نزنند.
نیاید که دوباره سنگِ درون سینه‌ات با قلب، تعویض نشود.
نیاید...


#هوژین

ارادت.


پس‌کی قراره بیایی منو ببری از خونمون؟


برو شاید بی من همه چی بهتر شد
شایدم‌ تو شدی اونی که دلتنگ شد
من نمیخوام عشقو با کسی غیر از تو
برگرد اگه دلت تنگ شد
حتی اگه نبودنمم عادت شد
غریبه نشو یه روزایی یادم کن
من که میدونی میدم‌ همه دنیامو
واسه ی یه نگاه از تو🙂❤️‍🩹🦢


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
﮼بهشتِ‌اردبیل‌قطعا‌حیرانه🥹💚


کجایی بیا خیلی تنهام
کجایی که تاریکه دنیام
برات مینویسم یه نامه
کجایی که غم تو چشامه
کجایی که من بی قرارم
کجایی که طاقت ندارم
کجایی بیا بسه دوری
چجوری تونستی چجوری








به نامِ او.

نامه‌ی اول
سلام.
این نامه را برای تو می‌نویسم؛ برای تویی که در دیدگانم، شکل و شمایل پاییز را به خود گرفته‌ای؛ همانقد زرد و کسل کننده، ابری و غم‌دهنده.
تویی که یک روز به من گفتی که هیچ زمان فکر نمی‌کردم قلبت تبدیل به سنگ بشود! اما باید بگویم که نه تنها قلبم، بلکه متاسفانه خود نیز از سنگ شده‌ام. جسمی سخت و هراس‌انگیز که هر کس به طرفش بیاید، او را می‌شکند، خُرد می‌کند.
دیگر آن آدمِ مهربان گذشته نیستم؛ کسی که با همه می‌گفت و می‌خندید، به هنگام شادی کنارشان بود و زمان غم و غصه، تسکین‌دهنده‌شان.
حالا اما ترجیح می‌دهم که در پوسته‌ی آهنینِ خشم و تنهایی خویش، خلوت کنم، تا اینکه از سادگی و بی‌شیله‌پیله بودنم، سواستفاده شود.
تو را نیز دیگر از یاد برده‌ام؛ تویی که هربار با بی‌رحمی و کنایه به من می‌گفتی بدون من می‌میری، اگر هم زنده ماندی آن آدم سابق نخواهی شد!
خب، باید بگویم که آن آدم سابق، عاشق تو بود. تو را می‌پرستید، تو را به کل دنیا و هرچه در آن بود، ترجیح می‌داد. با وجود اخم‌ها و بدی‌هایت اما هربار به رویت لبخند می‌زد. آدمی که حالا درون من رشد کرده و متولد شده، زنده است و تو در ذهنش مرده‌ای، و درون گنجینه‌ی خاطرات قلبش، نه حسرتت هست، نه نفرتت هست و نه مِهرت. دیگر تکلیف این قصه به آخر خط رسیده و نقطه‌ی پایانش را نیز خودم گذاشته‌ام.
راستی، یادت می‌آید که دم به دم به تو می‌گفتم « بی همگان به سر شود، بی تو به سر نمی‌شود؟ »
باید بگویم، بی همگان به سر شد، بی تو نیز به سر شد. در واقع حالا، تو خودت یکی از آن همگانی...


#هوژین
ارادت.

از این به بعد یک شب در میون نامه داریم.


واسه من که تلخی حالم مدامه
فراموشی بد نیست که هیچ، از خدامه
ولت می‌کنم بی تلافی و می‌رم
همین بهترین حالت انتقامه
ازت پس می‌گیرم خود سادمو
بس که از کوره در می‌بری آدمو
ازت پس می‌گیرم دلی رو
که بی هیچ حساب و کتابی بهت دادم‌و...

اصلا وای:)


چای را دم کن به صرف عشق و همراهم بیا
تا کنیم از آسمانِ صبح، نوری سهمِ خود.

#هوژین

عاشق آسمون ساعت هفتِ صبح و سرمای آبانم.

157 0 4 13 10

ضربه دیدم از جهان، عیبی ندارد، از تو هم
کنده‌ام از این و آن، عیبی ندارد، از تو هم

یک شبی گفتم خدایا یا بیا، یا می‌روم
من -شنیدم، گفت نمان؛ عیبی ندارد -از تو هم

من نمی‌دانم چه وقتی شد همه مویم سپید؟
مانده‌ام جا از زمان، عیبی ندارد، از تو هم

روی لب‌ها خنده است اما در این دل غصه‌ها
از همه هستش نهان، عیبی ندارد، از تو هم!

پیش هرکس من نشستم قصد ترکم کرد و رفت
من که نشنیدم -بمان، عیبی ندارد، -از تو هم.


#هوژین
بالاخره شعر.
ری‌اکشن یادتون نره.

214 0 4 17 23






257 0 5 16 10

حالا یار چیش قِشنگُم
بیا دورت می‌گردُم
مونه پاییز زِده بودُم
شدی شاخ و برگُم
حالا یار چیش قِشنگُم
گیسو بلندُم
دل بخوی بهت می بازم
تو بیا به جنگُم🥹🤍👁️


اما قول داده بودی
تو به من قول داده بودی
صد بار تو‌ همین کافه بهم
گل داده بودی☕️🧡


گاهی تمام حالِ خوب دنیا، توی یک فنجون کاپوچینو خلاصه می‌شه☕️🤎

20 last posts shown.