یه نفر بهم تو خیابون لبخند زده*
من: وای چرا همه انقد مهربونن؟ دارم از شدت خوبیشون میمیرم باید حتما واسش جبران کنم من لیاقت این همه مهربونی رو ندارم
کف خون و تشنج*
عذاب وجدان که نرفتم بغلش کنم*
تا صد سال دیگه به اون لبخند فکر کردن*
من: وای چرا همه انقد مهربونن؟ دارم از شدت خوبیشون میمیرم باید حتما واسش جبران کنم من لیاقت این همه مهربونی رو ندارم
کف خون و تشنج*
عذاب وجدان که نرفتم بغلش کنم*
تا صد سال دیگه به اون لبخند فکر کردن*