..؛
همانطور که چهارزانو روی تک صندلی چرخدار وسط اتاقش نشسته بود، نگاه خیرهاش را به سرامیک مشکی کف اتاقش داده بود و آرام و منظم نفس میکشید.
در هر راه و چاله ی مغذش، یک سری افکار و موضوعات متضاد باهم در حال جنگ و جدال بودند. مغذش ماننده کشوری بی قانون و نظم شده بود که هرسمتش به هر سویی که میخواست میرفت و در عین حال، یک لشکر تضاد آن سمت و سوها به انها حمله میکردند و انها را نقض میکردند و به چالش میکشیدند.
به این هیاهو و سر و صدا عادت داشت. با انها بزرگ شده بود. و اگر حسشان نمیکرد، سکوت و نظم ذهنش برایش ترسناک میشد.
اما در آن هیاهو، یک جفت چشم درشت و معصوم ماجرای پررنگ آن ذهن بود. یک هفته ای میشد که همچنان پررنگ و بلد در ذهنش بودند.
پاهایش را روی زمین گذاشت و خودش را روی صندلی به سمت پایین کشید تا جایی که توانست سرش را به پشتی صندلی چرخدارش تکیه دهد. حال مرکز نگاهش رو به سقف بود. نمای همیشگیاش.
برایش عجیب بود که چطور توانسته بود به همچین فردی تبدیل شود. حتی صاحب آن چشم های درشت و معصوم را به زور یک روز صحبت کردن درمورد علایقشان میشناخت. اما طوری به سمتش کشش و جذب داشت که واقعا نمیدانست دلیلش چه میتواند باشد.
میخواست تمام وقتش را با او بگذراند، درحالی که تا قبل از او، تنهاییاش را به همه چیز ترجیح میداد
میخواست کتابهایش را با او بخواند، درحالی که تا قبل از او، کسی حتی به کتابهایش نگاه هم میکرد جرم نابخشودنیی مرتکب شده بود.
میخواست یک گوش هندزفریاش را با او شریک شود و هر آهنگی که او بخواهد را پخش کند، در حالی که تا قبل از او، هندزفری و پلیلیستش حکم ناموسش را برایش داشتند.
میخواست تمام دلایل حال خوبش را با او به اشتراک بگذارد تا لبان کوچکش بخندند و طبق عادتش موقع خندیدن پشت دست هایش پناه بگیرد.
اما همچنان برایش عجیب بود. چرا او انقدر برایش جذاب و خواستنی به نظر میرسید؟! معمولا فرد سرد و بیاحساسی طلقی میشد، اما سر او به شدت احساسات و عواطفش را بروز میداد.
حس میکرد نباید آنطور باشد. حس میکرد او را میترساند. حس میکرد حس خوبی به او منتقل نمیکند. حس میکرد باید از او فاصله بگیرد. حس میکرد باید آن جمله ی یخ زننده ای که مستقیم تو رویش زده بود را جدی بگیرد. حس میکرد. این چیز ها را خیلی حس میکرد. اما نمیخواست اهمیتی بدهد.
دوباره با تصور نقاشی چهرهاش لبخند محوی روی لبهایش نشست. نفس عمیقی کشید و چشماهش را بست.
دیگر بس بود. ذهنش کشش آن هیاهو را نداشت. چراغ کشور بیقانون ذهنش را خاموش کرد و شب را برایشان به ارمغان آورد و تعطیلی رسمی و اجباریی را به مغذش القا کرد. اما تصور آن جفت چشم معصوم و درشت را نه. آن را بالای ذهنش، در جایگاهِ ماهِ شبِ ذهنِ بیقانون و نظمش قرار داد.
و پرتو آن ماه، کمی از هیاهوی مغذش را آرام کرد و نیم بیشتری از کشور ذهنش را به خوابی ارام و با آرامش فرو برد.
همانطور که چهارزانو روی تک صندلی چرخدار وسط اتاقش نشسته بود، نگاه خیرهاش را به سرامیک مشکی کف اتاقش داده بود و آرام و منظم نفس میکشید.
در هر راه و چاله ی مغذش، یک سری افکار و موضوعات متضاد باهم در حال جنگ و جدال بودند. مغذش ماننده کشوری بی قانون و نظم شده بود که هرسمتش به هر سویی که میخواست میرفت و در عین حال، یک لشکر تضاد آن سمت و سوها به انها حمله میکردند و انها را نقض میکردند و به چالش میکشیدند.
به این هیاهو و سر و صدا عادت داشت. با انها بزرگ شده بود. و اگر حسشان نمیکرد، سکوت و نظم ذهنش برایش ترسناک میشد.
اما در آن هیاهو، یک جفت چشم درشت و معصوم ماجرای پررنگ آن ذهن بود. یک هفته ای میشد که همچنان پررنگ و بلد در ذهنش بودند.
پاهایش را روی زمین گذاشت و خودش را روی صندلی به سمت پایین کشید تا جایی که توانست سرش را به پشتی صندلی چرخدارش تکیه دهد. حال مرکز نگاهش رو به سقف بود. نمای همیشگیاش.
برایش عجیب بود که چطور توانسته بود به همچین فردی تبدیل شود. حتی صاحب آن چشم های درشت و معصوم را به زور یک روز صحبت کردن درمورد علایقشان میشناخت. اما طوری به سمتش کشش و جذب داشت که واقعا نمیدانست دلیلش چه میتواند باشد.
میخواست تمام وقتش را با او بگذراند، درحالی که تا قبل از او، تنهاییاش را به همه چیز ترجیح میداد
میخواست کتابهایش را با او بخواند، درحالی که تا قبل از او، کسی حتی به کتابهایش نگاه هم میکرد جرم نابخشودنیی مرتکب شده بود.
میخواست یک گوش هندزفریاش را با او شریک شود و هر آهنگی که او بخواهد را پخش کند، در حالی که تا قبل از او، هندزفری و پلیلیستش حکم ناموسش را برایش داشتند.
میخواست تمام دلایل حال خوبش را با او به اشتراک بگذارد تا لبان کوچکش بخندند و طبق عادتش موقع خندیدن پشت دست هایش پناه بگیرد.
اما همچنان برایش عجیب بود. چرا او انقدر برایش جذاب و خواستنی به نظر میرسید؟! معمولا فرد سرد و بیاحساسی طلقی میشد، اما سر او به شدت احساسات و عواطفش را بروز میداد.
حس میکرد نباید آنطور باشد. حس میکرد او را میترساند. حس میکرد حس خوبی به او منتقل نمیکند. حس میکرد باید از او فاصله بگیرد. حس میکرد باید آن جمله ی یخ زننده ای که مستقیم تو رویش زده بود را جدی بگیرد. حس میکرد. این چیز ها را خیلی حس میکرد. اما نمیخواست اهمیتی بدهد.
دوباره با تصور نقاشی چهرهاش لبخند محوی روی لبهایش نشست. نفس عمیقی کشید و چشماهش را بست.
دیگر بس بود. ذهنش کشش آن هیاهو را نداشت. چراغ کشور بیقانون ذهنش را خاموش کرد و شب را برایشان به ارمغان آورد و تعطیلی رسمی و اجباریی را به مغذش القا کرد. اما تصور آن جفت چشم معصوم و درشت را نه. آن را بالای ذهنش، در جایگاهِ ماهِ شبِ ذهنِ بیقانون و نظمش قرار داد.
و پرتو آن ماه، کمی از هیاهوی مغذش را آرام کرد و نیم بیشتری از کشور ذهنش را به خوابی ارام و با آرامش فرو برد.