یاد تو که می افتم، میرم یه جایی قایم میشم، یه جایی که در داشته باشه، اتاقی، انباری، پستویی، جایی. درو میبندم. بعدش، لبخند میزنم. بزرگترین لبخندی که میتونم. از اونا که میدونم وقتی پیر بشم جاش حتما چروک می افته.
میشینم و مواظب میمونم که لبخندم از پنجره نره بیرون. پرواز نکنه گنجشک بشه حیاطو بذاره روی سرش. پسر دماغویِ همسایه بیاد با تیر و کمون. پر پر بشه لبخندم.
چشم چشم میکنم لبخندم از شیشه بالای در سرک نکشه به جایی. با بی بی چشم تو چشم بشه. بی بی بی افته به خوندنِ ناس و فلق و کافرون و ماعون. اسفند و آب و آتیش و نذری پختن تو کماجدون.در به در بشه لبخندم.
هی دور خودم میچرخم، لبخندم و میپام که نور نشه از زیر در بره بیرون بی افته تو چشمای خوابِ اهل خونه پاشن پرده رو بکشن.لبخندم و باریکش بکنن. یادِ تو رو قد یه روزنه نور نتونن تحمل کنن و تاریکش بکنن.
میشینم و مواظب میمونم که لبخندم از پنجره نره بیرون. پرواز نکنه گنجشک بشه حیاطو بذاره روی سرش. پسر دماغویِ همسایه بیاد با تیر و کمون. پر پر بشه لبخندم.
چشم چشم میکنم لبخندم از شیشه بالای در سرک نکشه به جایی. با بی بی چشم تو چشم بشه. بی بی بی افته به خوندنِ ناس و فلق و کافرون و ماعون. اسفند و آب و آتیش و نذری پختن تو کماجدون.در به در بشه لبخندم.
هی دور خودم میچرخم، لبخندم و میپام که نور نشه از زیر در بره بیرون بی افته تو چشمای خوابِ اهل خونه پاشن پرده رو بکشن.لبخندم و باریکش بکنن. یادِ تو رو قد یه روزنه نور نتونن تحمل کنن و تاریکش بکنن.