-امروز؛ چهارشنبه؛ ۱۴۰۱/۱۱/۱۲-
میشه گفت بهترین روز عمرم توی این ۱۸ سال بود.
حالا جریان چیه؟!
بزارید از اولش بگم براتون...
بنده یه آدم فوق حساس و ریز و نکته بینم و اگر افرادی که توی زندگیمن بهم توجه نکنن به شدت ناراحت میشم. اینارو گفتم تا برسیم به ۸ بهمن یعنی روز تولدم.
جریان ازین قراره که من یه عالمه دوست و رفیق داشتم و همیشه وقتی به تولدم فکر میکردم، تو تصوراتم میدیدم که همه ی دوستام توی تولدم هستن و من چقدر خوشبختم که این همه رفیقای خوب دارم و دوسشون دارم اما خب تولد امسالم خیلی یه جوری بود... شب تولدم تنها دو نفر بهم تبریک گفتن و من اون شب افسرده ترین ادم روی کره زمین بودم.
حقیقتا منتظر تبریک تولد خیلیا بودم. کسایی که یه روزی حتی جونمم براشون میدادم و قول تا ابد موندن داده بودن. اما خب دنیا همیشه اونجوری که ما میخوایم نمیمونه. ادما میان و میرن ولی خب من اون شب از اون دو سه نفر خیلی انتظار داشتم که حداقل یه تبریک بگن اما انگار که دفتر دوستیامون به پایان رسیده بود...
در همین حین توی مدرسه شاهد بی توجهی های دوستام بودم و متوجه پیچوندناشون و قایمکی حرف زدناشون شده بودم ولی سعی میکردم خودمو با جزوه نوشتن درگیر کنم و اهمیتی ندم ولی خب ته دلم خیلی ناراحت بود...
از دیشب مامانم گیر داده بود که فردا از مدرسه تعطیل شدی بیا بریم کافه یه چیزی بخوریم و منم که از شدت تنهاییام خسته شده بودم اوکی دادم.
خلاصه با کلی خستگی و کوفتگی که از مدرسه اومدم، سریع حاضر شدم و رفتیم و اما نکته جالب اینجا بود که کافه ای رفتیم که من و ملیکا اونجا میرفتیم.
وقتی رفتم داخل یهو اهنگ تولدت مبارک پخش شد و من جوری از خوشحالی استرس گرفته بودم ک دست و پاهام میلرزید و نتونستم خوب ری اکشن نشون بدم و خوشحالیمو بروز بدم اما منی که از بغل متنفرم، رفتم و بغلشون کردم. حقیقتا هیچ وقت فکر نمیکردم یه روزی قرار باشه توی زندگیم یه همچین رفیقایی پیدا کنم...
درسته من اون شب از رفیقای صمیمی قبلیم خیلی انتظار داشتم و دلم شکسته بود اما خب در عوض با رفتن اونا یه سری ادمایی اومدن تو زندگیم که الان از هر چیز با ارزشی توی دنیا برام با ارزش ترن و من به این پی بردم که همیشه وقتی یه چیزیو از دست میدی قطعا بهترشو به دست میاری....
و حرف اخرم اینکه من خیلیا رو از دست دادم که واسشون جون میدادم اما الان دیگه اون خیلیارو ندارم و فقط ۵،۶ نفرو دارم که میدونم میتونم بهشون تو شرایط سختم تکیه و کنم و هیچ غمی نداشته باشم
مرسی که اومدین تو زندگیم(:
مرسی که جای خالی همه رو برام پر کردین(:
مرسی که خوشحالم میکنین و بهترینین(:
و در اخرم مرسی که وجود داری ملیکای من:)💙
میشه گفت بهترین روز عمرم توی این ۱۸ سال بود.
حالا جریان چیه؟!
بزارید از اولش بگم براتون...
بنده یه آدم فوق حساس و ریز و نکته بینم و اگر افرادی که توی زندگیمن بهم توجه نکنن به شدت ناراحت میشم. اینارو گفتم تا برسیم به ۸ بهمن یعنی روز تولدم.
جریان ازین قراره که من یه عالمه دوست و رفیق داشتم و همیشه وقتی به تولدم فکر میکردم، تو تصوراتم میدیدم که همه ی دوستام توی تولدم هستن و من چقدر خوشبختم که این همه رفیقای خوب دارم و دوسشون دارم اما خب تولد امسالم خیلی یه جوری بود... شب تولدم تنها دو نفر بهم تبریک گفتن و من اون شب افسرده ترین ادم روی کره زمین بودم.
حقیقتا منتظر تبریک تولد خیلیا بودم. کسایی که یه روزی حتی جونمم براشون میدادم و قول تا ابد موندن داده بودن. اما خب دنیا همیشه اونجوری که ما میخوایم نمیمونه. ادما میان و میرن ولی خب من اون شب از اون دو سه نفر خیلی انتظار داشتم که حداقل یه تبریک بگن اما انگار که دفتر دوستیامون به پایان رسیده بود...
در همین حین توی مدرسه شاهد بی توجهی های دوستام بودم و متوجه پیچوندناشون و قایمکی حرف زدناشون شده بودم ولی سعی میکردم خودمو با جزوه نوشتن درگیر کنم و اهمیتی ندم ولی خب ته دلم خیلی ناراحت بود...
از دیشب مامانم گیر داده بود که فردا از مدرسه تعطیل شدی بیا بریم کافه یه چیزی بخوریم و منم که از شدت تنهاییام خسته شده بودم اوکی دادم.
خلاصه با کلی خستگی و کوفتگی که از مدرسه اومدم، سریع حاضر شدم و رفتیم و اما نکته جالب اینجا بود که کافه ای رفتیم که من و ملیکا اونجا میرفتیم.
وقتی رفتم داخل یهو اهنگ تولدت مبارک پخش شد و من جوری از خوشحالی استرس گرفته بودم ک دست و پاهام میلرزید و نتونستم خوب ری اکشن نشون بدم و خوشحالیمو بروز بدم اما منی که از بغل متنفرم، رفتم و بغلشون کردم. حقیقتا هیچ وقت فکر نمیکردم یه روزی قرار باشه توی زندگیم یه همچین رفیقایی پیدا کنم...
درسته من اون شب از رفیقای صمیمی قبلیم خیلی انتظار داشتم و دلم شکسته بود اما خب در عوض با رفتن اونا یه سری ادمایی اومدن تو زندگیم که الان از هر چیز با ارزشی توی دنیا برام با ارزش ترن و من به این پی بردم که همیشه وقتی یه چیزیو از دست میدی قطعا بهترشو به دست میاری....
و حرف اخرم اینکه من خیلیا رو از دست دادم که واسشون جون میدادم اما الان دیگه اون خیلیارو ندارم و فقط ۵،۶ نفرو دارم که میدونم میتونم بهشون تو شرایط سختم تکیه و کنم و هیچ غمی نداشته باشم
مرسی که اومدین تو زندگیم(:
مرسی که جای خالی همه رو برام پر کردین(:
مرسی که خوشحالم میکنین و بهترینین(:
و در اخرم مرسی که وجود داری ملیکای من:)💙