یکی از کتابای مورد علاقهی بچگیم "شاهزاده و گدا" از مارک تواین بود. هدیه تولدم بود و اولین رمان کلاسیکی بود که خونده بودم و هرجا میرفتم با خودم می بردمش و چندین بار خوندمش. تو کتاب یه تیکهای از زندگی تام هست که بعد از سال ها هنوز تو ذهنم مونده:
"تام کوچک با اینکه زندگی سختی داشت ، اما چون همه بچه های افال کرت مثل او زندگی می کردند، فکر می کرد که زندگی اش راحت و خوب است"
تام بچهی یه گداست و تا وقتی که کتابای کشیش محلشون رو نخونده بود اصلا متوجه این نشده بود چه زندگی ای داره. چون همه اطرافیانش شبیه خودش بودن فکر می کرد زندگیش عالیه تا اینکه اتفاقی جاش با شاهزاده انگلستان عوض میشه. اونجاست که تازه می فهمه چه زندگی نکبتی ای داشته و دیگه نمی تونه به زندگی قبلیش برگرده.
می دونین راستش منو یاد دنیای الانمون انداخت. تو این دوران هیچکس از زندگیش راضی نیست چون همیشه یه آینه (فضای مجازی) جلوشه که توش زندگی هایی رو می بینه هزاران برابر مجلل تر و راحت تر از زندگی خودشه.
حتی اگه یه ذره هم احساس خوبی نسبت به خودت پیدا کنی یکم اسکرول کردن کافیه تا دوباره برگردی به حالت قبلت و زندگی ای که داری کم بشماری.
ولی یه حقیقتی اینجا هست که همونطور زندگی تام مثل زندگی همه ادم های دورش بود و زندگی مجلل شاهزاده فقط مخصوص یه نفر بود ، ما هم فراموش کردیم تقریبا همه آدم های اطرافمون مثل خودمون زندگی می کنن. همه خونه به سبک کلاسیک با یه پیانو وسطش ندارن ، همه هفته ای سه بار لاکچری ترین و گرون ترین کافه های شهر رو نمی گردن و هر روز با یه استایل جدید بیرون نمیرن.
تعداد آدمایی که مثل خودمون نهایتش ماهی یه بار برن بیرون با دوستشون بستنی قیفی و فلافل دو نونه بخورن خیلی بیشتر از اون آدمای تو آینهست.
پس چرا احساس بدی نسبت به خودمون داشته باشیم و زندگی رو حروم کنیم چون یه نفر دیگه به ظاهر بهتر از ما زندگی می کنه؟