در گیجترین حالت ممکنم.
نمیدونم بخاطر چی گیجم. احساساتم باهم مخلوط شده و دیگه هیچ چیز مثل قبل نیست. اگر که چندماه قبل بود میتونستم برم توی غارم و فقط تنها باشم اما نمیشه. در نهایت باز فردا مجبورم بیدار بشم لباس بپوشم و برم دانشگاه. باز مجبورم لبخند بزنم و با آدما راجب چیزهای رندوم صحبت کنم. در نهایت باید ظاهرو حفظ کرد چون کسی نباید بفهمه. چون کسی نباید اون روی آسیب پذیرتو ببینه. چون آدمها میبینن که فقط دیده باشن نه اینکه قرار باشه کار خاصی دربارش بکنن.
نمیدونم بخاطر چی گیجم. احساساتم باهم مخلوط شده و دیگه هیچ چیز مثل قبل نیست. اگر که چندماه قبل بود میتونستم برم توی غارم و فقط تنها باشم اما نمیشه. در نهایت باز فردا مجبورم بیدار بشم لباس بپوشم و برم دانشگاه. باز مجبورم لبخند بزنم و با آدما راجب چیزهای رندوم صحبت کنم. در نهایت باید ظاهرو حفظ کرد چون کسی نباید بفهمه. چون کسی نباید اون روی آسیب پذیرتو ببینه. چون آدمها میبینن که فقط دیده باشن نه اینکه قرار باشه کار خاصی دربارش بکنن.