كـاش‌مـيمـانـدي‌ومـيديـدي؛
اي مردِ بلندآوازه اين سرزمين چه شد
كه فرزندانت ميانِ فقر و حسرت،
هر سحر چشم به فردايي دگر دوختند و نشد نه از شكوه ديروز چيزي ماند،
نه از رؤياي فردا جز غبار و آه و درد ماند…
كاش بودي و ميديدي مردمي را كه سهمشان از زندگي، نان اندك و آرزوي بسیار شد
ايـران؛ ميانِ خاطره‌هاي دور و روزهاي تلخِ امروز، هنوز نامِ #فـردايـي‌روشـن!! را صدا ميزند.
اي مردِ بلندآوازه اين سرزمين چه شد
كه فرزندانت ميانِ فقر و حسرت،
هر سحر چشم به فردايي دگر دوختند و نشد نه از شكوه ديروز چيزي ماند،
نه از رؤياي فردا جز غبار و آه و درد ماند…
كاش بودي و ميديدي مردمي را كه سهمشان از زندگي، نان اندك و آرزوي بسیار شد
ايـران؛ ميانِ خاطره‌هاي دور و روزهاي تلخِ امروز، هنوز نامِ #فـردايـي‌روشـن!! را صدا ميزند.