میگفت تا از دست ندی و نری نمیفهمی چقد اذیت میکردی و اذیت میشدی درست میگفت، تا رها نکنی به دست نمیاری، تا نری متوجه نمیشی بودنت نه تنها مایهٔ آرامش بوده، بلکه جلوی موفقیت و حال خوب اطرافیانتو هم گرفته بودی. تشخیص اینکه تصمیم بگیری کجا به خودت برگردی همون نقطهایه که بعدأ باعث میشه به خودت افتخار کنی بابت حضوری که بیهوده بوده و تو با تمام قدرتی که داشتی رهاش کردی و اجازه دادی طبیعت کار درست و خوبشو برات انجام بده تا در نهایت به چیزی برگردی که همیشه برای تو بوده؛خودت. میگفت تا از آدما ضربه نخوری نمیفهمی خودت چقدر برای خودت کافی بودی، چقدر وقتایی که هیچکس برای تو نبود، تو برای خودت بودی؛ همیشه، هرجا. میگفت تا تاریکی شب و نبینی صبح که آفتاب زد نمیری وایسی تماشای نور کنی؛ تا تو تنهاییت بیکسی نکشی مثل سعید اسدشیر نمیفهمی که “تو بزنگاههای زندگی همیشه بهترین کار، پناه آوردن به خود مضخرفت بوده!” راست میگفت، ولی پذیرفتن اینکه همیشه هم روزا آفتابی نیست و شب وجود داره تا توش به خودت برسی باعث میشه طبیعت و همونجوری که هست بپذیری، که همیشه قرار نیست هرکی اومد تو زندگیت تا آخر کنارت بمونه و اگه کسی و از دست دادی دلیلش اینه که آدمایی جدیدی قراره بیان تو زندگیت تا انرژیشون هم سطح تو باشه و حالت و بهتر کنن،که اگه ضربه خوردی دلیلی بر ضعیف و غمگین بودنت نیست و این ارزش توئه؛ چرا که “سختیا و بغضهای هر آدمی، دارایی های اون آدمن”.