نگاهش به رزای پرپرشده ی روی زمین دوخته شده بود و صدای سوتی که توی سرش میپیچید انقدر بلند بود که نتونه چیز دیگه ای رو بشنوه.
درکی از محیط اطرافش نداشت.
حتی ضربان قلبشم حس نمیکرد.انگار برای لحظه ای مرده بود تا تلخی اون لحظه برای همیشه تو تک تک سلولاش ثبت بشن.
مدتی طول کشید تا بالاخره صدای خنده ی بلندی باعث شد به زندگی برگرده.
تقصیر اون بود؟ اشتباهی کرده بود؟
چرا کسی نبود که بهش بگه کجای راهو اشتباه رفته که الان تو این نقطه از زمینه؟
آب دهنشو به سختی از گلوش پایین داد و سرشو بلند کرد تا زل بزنه تو چشمای بی رحم مرد روبروش.مرد خودش.
بغض داشت خفه اش میکرد و حس میکرد هر لحظه ممکنه بخاطر فشار زیاد از حال بره.
چشمای گریون پسرک هم باعث نشد که مرد روبروش ذره ای دل رحم تر بشه.
دوباره تکخندی زد و نیم نگاه پر تمسخری به پسرک انداخت.
-هیچوقت هیچی بین ما نبوده.حالا برو گمشو!
به چشم نیومد.
اشکایی که با وحشت لغزیدن روی گونه های پسرک به چشم نیومد.
دستای مشت شده اش و دندونای رو هم قفل شده اش هم به چشم نیومد.
بدن لرزون و یخ زده اش به چشم نیومد.
و یا حتی عشقی که نسبت به مرد روبروش داشت هم به چشم نیومد.
هیچوقت به چشم نیومده بود.
همه اش یه بازی بزرگ بود، و پسرک عروسک خوش ساخت بازی که بازیچه شده بود.
دلش مرگ میخواست.
شروع بارش برف باعث شد مرد نیم نگاهی به ساعت مچیش بندازه و بعد وزنشو از یه پاش انداخت روی اون یکی.
-دیگه هیچوقت سمت من نیا، فهمیدی؟ دیگه نمیخوام ریختتو ببینم.هرزه.
لبخند زد.
پسرک اینبار لبخند زد و نگاهشو بین دو مردمکایی که عاشقشون بود جا به جا کرد.
آره هنوز عاشق بود.
هنوز دلش می لرزید برای اون صدای محکم و مردونه اش.
ولی اینبار، مرد روبروش دیگه دلیلی برای موندن بهش نداده بود.
اهمیتی نداشت اگه بهش دروغ گفته بود.
گفته بود؟
آره، گفته بود که دوستش داره.
گفته بود که همیشه کنارشه.
گفته بود پسرک ارزش زیادی براش داره.
ولی حالا کی اهمیت میداد؟
یه قول شکسته شده ی دیگه هم به بی نهایت قولای شکسته شده ی زندگی پسرک اضافه شد.
می ترسید، ولی دستاشو جلو برد.
میخواست برای آخرین بار انجامش بده.
قبل اینکه مرد روبروش بتونه جلوشو بگیره دستای کوچولو و لرزونشو دور تن مرد حلقه کرد و اونو به آغوش کشید.
سرشو برای آخرین بار روی قفسه سینه اش قرار داد تا بتونه ضربان قلبی که هیچوقت برای اون نتپیده بود رو بشنوه.
با اولین نبضی که شنید اشکای بیشتری سر خوردن روی گونه هاش و پلکاشو محکم روی هم فشرد.
بی رحمیای این دنیا برای اون زیادتر از حد تحملش بود.
-دوستت دارم، هنوز.
لبای لرزونش اجازه نمیدادن کلمات رو درست تلفظ کنه ولی با زحمت این جمله رو به گوش مرد رسوند.
شاید دلش سوخت، شاید تعجب کرده بود، یا شاید یادش اومد.
مرد برای لحظه ای دست از تلاش برای عقب زدن پسرک برداشت و سر جاش ثابت موند.
دیگه چیزی برای از دست دادن نداشت.
سرشو کمی خم کرد و بوسه ای روی سینه ی مرد، درست نقطه ای که قلبش قرار داشت زد.
متنفر بود از اینکه مجبور بود بره، ولی باید انجامش میداد.
حلقه دستاشو به ارومی از دور کمر مرد باز کرد و عقب کشید.
برای آخرین بار نگاهی به صورت مرد انداخت.
با دیدن دونه های برف روی موهاش، یادش افتاد که چطور هر بار وقتی تو ایوون اون کلبه چوبی از پشت بغلش میکرد، تک به تک دونه های برف روی موهاشو میبوسید.
میدونست که وقت زیادی نداره.
نگاه حریصشو روی صورت و تن مرد چرخوند.
میخواست جزئیاتشو توی ذهنش ثبت کنه، میدونست که دیگه قرار نیست ببینتش.
نفس لرزونشو از بین لبای خشک شده اش بیرون داد و سرشو انداخت پایین.
لحظه ای مکث و بعد، روی پاشنه پاهاش چرخید و شروع کرد به دویدن.
مرد دهنشو باز کرد تا چیزی بگه ولی پسرک رفته بود.
رفته بود و توی کوچه پس کوچه های این شهر بی رحم گم شده بود.
حالا فقط رد پاهاش روی برف و گلای رز پرپرشده تنها اثراتی بودن که ازش مونده بود.
قطره اشک لجبازی روی گونه ی مرد چکید و بالاخره، لبخند تلخی روی لباش نقش بست.