👆👆این عکس را مردی ایرانی در سال هزار و نه صد و بیست میلادی از خانواده اش برداشته... تقریبن مصادف با هزار دویست و نود و هشت خورشیدی... محمود اسکویی عکاس این عکس است و عکس هایی چنین از خانواده اش. یک ویژه گی عجیب در تمام تصاویری که او برداشته وجود دارد و آن سیاه کردن تصویر همسرش است در عکس ها و این واقعیت سال ها بعد ظهور این شیشه ها به دست نوه اش آشکار شد که خودش قصه ی دیگری ست...حذف زن در عکس عجیب است و اجرای آن ویژه، او برای بودن مقابل دوربین دعوت شده، آمده و بعد سیاه...غیاب او کاملن بر تمام عناصر حاضر و روشن تصویر سایه انداخته و همین امر است که هویت او را بر تصویر کوبیده است...نمی شود از مرد آن روزگار، هرچند متجدد، دوربین دار و نوگرا توقع تفکری پیش روتر داشت، هرچند او در ابتدا این حضور را پذیرفته، همسرش را دعوت کرده و بعد در تردید میان سنت و عرف و تجدد به سمت اولی چرخیده و زن را سیاه کرده تا کسی او را نبیند... در عین این که حاضر است و جان دار ولی چهره و اندام اش مخدوش شده اند...عکس با این اتفاق شانی متفاوت پیدا کرده است، تمام توجه از دیگر اجزای تصویر به سوی آن سیاهی حرکت می کند و کشف این غیاب تعمدی... وضعیتی که این زن دچارش شده در عکس در نگاهی دقیق تر بسیار چندسویه است... ناپیدا اما پیدا، حفره ای سیاه در قلب یک تاریخ... حفره ای که بافت زمان مرده ی عکس را می شکافد و اتفاقن پیش می رود و راهرویی می شود برای رسیدن به زمانه ی ما... سیاه شدن هیبت و هیات او در گوشه ی تصویر به نحوی جان اش را دوچندان کرده است... من از دل این حفره به آن سوی زمان می نگرم و بی هیچ بیان شعاری و هشتگ خوری درمی یابم که چگونه می شود تاریخ مونث را در این فرایند بازبینی کرد و دید...زن عکس در حال کشف شدن است مدام و این عبورش را از لایه های زمان پررنگ تر می کند... شاید مرد مردد دوران قاجار تسلیم عرف و باورهای خود شده باشد اما بی هیچ تردیدی نخواسته او را کامل حذف کند و این نشانه ی مهمی ست... راهی که او ناخواسته ساخته رازآلوده گی تاریخ مونث عکس را بر تمام اجزا حاکم می کند و من را گره می زند به ذهنی که در زیر لایه ی سیاه به ما نگاه می کند و چشمان اش از دل حفره خیره است به ما... انگار تکه ای از شازده احتجاب گلشیری را می خوانم یا سوءقصد به ذات همایونی جولایی را... تالار آینه ی چهل تن یا طوبا معنای شب پارسی پور را... ببینید زن عکس چه طور تکثیر شده در ادبیات و این برآمدن است از همان حفره ای که راهی ست به قلب و بطن این مونث رازآلود...(مهدی یزدانی خرم) @KUYUM