مغزم روشنه. احساساتم شبيه يك سوپ تيره. كه نميتونم قورتش بدم. بتونم هم توانايي اينكه بفهمم هر چيزي كه دارم ميجومش چيه رو، ندارم. ذهنم خسته اما آگاهه. از كارها، حرفها، حركات و پيامدهاشون. اطرافم همه چيز جريان بيخودي داره؛ در عين حال بنظر ميرسه تنها موجود ساكن اين باتلاق منم. شايد دست و پا نزدن زوال رو آرومتر جلو ببره.