من هیچی حس نمیکنم، دوست دارم ولی واقعا نمیتونم حس کنم، ذهنم، روحم، قلبم سکوت کردن، میدونی درد باعث میشه آدما سکوت کنن، درد باعث میشه ذهنت هیچیو بهت فرمان نده، ولی همین ما آدما هستیم که بهمدیگه درد رو هدیه میکنیم، چه با بهترین روش و یا بدترین روش.
تو سکوت مطلق غرق شدم، جایی رو نمیبینم ولی تورو میتونم ببینم.
این آدمارو میبینی؟! از همشون متنفرم.
از اهمیت دادنشون، از بی توجه بودنشون متنفرم، از اینکه میگن دوستم دارن یا از من بدشون میاد هم بازم متنفرم.
از خودمم متنفرم ولی هنوزم ازت متنفر نشدم، کی هستی که نتونستی نفرت رو درون من ریشه بزنی؟! کی هستی که نفرتو از من گرفتی و عشقتو جایگزینش کردی؟! شاید ماهی که به ستاره هاش امنیت میده؟!
هیچی مهم نیست، نه زمان، نه مکان، نه مردم؛
شاید یه روز بیام ببینمت ولی برمیگردم، در واقع شرم آوره، ولی بازم به همون گودال برمیگردم، چون قرار نیست تو چشمات خیره شم و اقیانوسو ببینم و اگه همچین اتفاقی افتاد با درد قراره ببینمت.
ولی مثل گلی باش که کمیابِ، حتی گلِ یکی دیگه باشی هم پژمرده شدنتو نمیخوام ببینم، حتی از این هم نمیترسم که هرروز بیشتر دوست داشته باشم.
خیلی دیره، من و تویی وجود نداره که ما بشیم و من تمومش کردم.
یه روزی خودت هم نخوای، دلتنگ میشی، دلتنگِ من نه ولی دلتنگ خاطرات و روزای خوبمون که کمتر از روزای بدمون بود.
خودم رفتم و خودم تمومش کردم، پس نبایدم ازت توقع داشته باشم، نه؟!
ناخواسته شدی آغوشی برای درد، بوسهای برای عذاب، دلتنگی مثل حسرت، و کاری از دستم بر نمیاد، ولی انگاری با تو کامل میشدو من نمیفهمیدم.
ولی هنوزم دوست دارم توصیفت کنم، برام فرقی نداره با درد توصیفت کنم یا با دوست داشتن فقط توصیفت کنم برای من کافیه.
یادته بهت گفتم حاضرم تاوان پس بدم؟ پس تاوان پس میدم.
ولی میدونی؟ بازم از خودم متاسفم که نتونستم بیشتر بهت بگم دوست دارم.
دلم میخواست برگردی، همچنان دلم میخواد برگردی ولی، من خودم رفتم.
پس یه بار دیگه برای آخرین بار بپرسم، عاشقم بودی؟!