بسم الله الرحمن الرحیم
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سلامُ الله علیٰ مَن عِنْدَهُ اسرار یزدانش
تعالیَ الَّهْ از این منزلت ، زین رتبه و شانش
سلام الله علیٰ مَن عنِدهُ علمُ الکتاب،آری
شهادت می دهد بر علم او آیات قرآنش
منـــور کرد بیت الله را در شام آغازش
مشرف کرد بیت الله را در صبح پایانش
کلیمُ الله را دیدم کنار وادی طورش
خلیل الله را دیدم یکی از ریزه خوارانش
صَفیُّ الله میفرمود هذا قُـرَّةُ عَینی
ذبیحُ الله میفرمود ای جانم به قربانش
اگر چشمش بیفتد بر جمال بی مثال او
ز یوسف چشم میبندد یقینا پیر کنعانش
توسل کرد شیخ الانبیا برحضرتش ، فوراً
به ذکر یا علی مولا ترحم کرد طوفانش
کمی از خاک نعلین علی برداشت ابراهیم
که گردید آتش نمرودیان ، آناً گلستانش
عیانش را نفهمیدند این مردم ، و پیغمبر...
چگونه فاش گرداند از او اسرار پنهانش؟
چه بابایی! ابوطالب ، سلام الله علیه آنکه
بود سنگین تر از ایمان کل خلق ، ایمانش
چه بانویی ! که قرآن را مُزَیَّن کرده باکوثر
ندارد کفو این بانو به غیر از شاه مردانش
دو آقا زاده دارد ، خوانده قرآن لؤلؤ و مرجان
دلم را برده این لؤلؤ ، و مجنونم به مرجانش
عجب نورگریبانش گریبان گیرمان کرده
نمیدانم چه سرّی هست در نور گریبانش
چه کرده با عطای لقمهی نانی ، که در قرآن
به شأنش هل اَتی نازل شده از ذات منّانش
تمام انبیا بهر تبرک اذن می گیرند
که بردارند لقمه نان خشکی از سر خوانش
سلام الله علی مالک که فانی گشت در عشقش
سلام الله علی قنبر که گردید از غلامانش
خودش که جای خود ، مارا نکن تکفیر با این حرف
به اِذن الله «کُن» میآید از امثالِ سلمانش
به جز بیت امیر عالمِ امکان کجا دیدید؟
که میکائیل خادم باشد و جبریل دربانش
نمک آماده کرده بهر نانش حضرت زهرا
الهی جان عالم باد قربان نمکدانش
شنیدم از نبی ، مولا به محشر میرود منبر
شنیدن دارد آن منبر که او گردد سخنرانش
یقین دارم سعادتمند میگردد یقین دارم
اگر بر سجده افتد پیش او با توبه شیطانش
چگونه میتوانم از غلامی دم زنم اصلاً ؟
در این درگه که حکم مور را دارد سلیمانش
جنان را دوست دارم تا شوم مهمان مولایم
به این امّید که گردم یکی از ریزه خوارانش
نلرزد دست و پایش ، نه ، نیاید خم به ابرویش
تمـام خلق اگر مَرحَب شـود آید به میدانش
کَاَنّ گردش تیغ علی با سرعت نور است
که عزرائیل بهر جان گرفتن مانده حیرانش
نجف ، آری به قدری صاحب قدراست که باید
زند طعنه به یاقوت جنان ، ریگ بیابانش
خداوند اختیار مطلقش داده که میباشد
تمام عالم کون و مکان در تحت فرمانش
به اِذن الله تام الاختیار است و دهد فرمان
زمین را بهر رویاندن ، سما را بهر بارانش
مَلَک راواجبُ الطّاعَه است وقتی امر فرماید
فلانی را کن احیا و فلانی را بمیرانش
مقامش را بنازم ، در کتابُ الله میبینم
قسم خورده به سُمّ مرکب او ذاتِ سبحانش
بلا تردید خورشید فلک مستور میگردد
اگر روشن کند مولای ما شمع شبستانش
خدا در عالم بالا شبیهی آفرید از او
زیارت می کند فوج ملک در عرش رحمانش
نظرکردم به عرش و فرش و کرسی و قلم ، دیدم
به دست حیدر کرار باشد کلّ ارکانش
به زیر سایهی طوبا ، یقینا غبطه خواهم خورد
به گرمای لطیف آفتاب صحن و ایوانش
اگر این مصرع شیرین نمیشد کفر ، میگفتم
خدا مبهوت مانده بهر تشریفات اسکانش
بنازم آن ملاحت را که هنگام نظر کردن
به جای تیر ، جان می ریزد از پیکان مُژگانش
خدارا...آرزو کردم یتیم بی کسی باشم
چو دیدم طفل بی بابا نشسته روی دامانش
نمی سوزد در آتش ، آنکه دارد حب مولارا
اگر آرد به روز حشر با خود کوه عصیانش
نمی تـرسـم من از «یَومَ یَفِرُّ المرءُ مِن اُمِّه»
نه چون پاکم ، چون این آقاست آن جاپای میزانش
فقط راه امیــرالمؤمنین عرفان بالله است
کسیکه بی علی عارف شود لعنت به عرفانش!
کسیکه بعد پیغمبر امامی جز علی داند
مسلمان نیستم والله اگر دانم مسلمانش
چه بدبختند آنها که «سَلُونِی» را رها کرده
و رفتند ازپیِ آنکه «اَقِیلُونِی» است عنوانش
رها کردند باب علم را ، رفتند این جُهّال
پیِ آنکس که دلّال است بهر چارپایانش
خلایق هرچه لایق ، آنکه پاکی را نمی خواهد
همان نامـرد مَنحوسِ حرامی باد ارزانش
حسادت می کنند آن قوم ، زیرا خوب می دانند
خدایش برگزیده بر تمام دَهر ، سلطانش
بر آن افریطهی ملعونهی جنگ جمل لعنت
که میبارید بغض مرتضی از برق چشمانش
بگو با لشکر کفر جمل ، آری همان اُشتر
کند لعنت به آن زن کو نشسته روی کوهانش
اگر چه من حقیرم ، روسیاهم ، خواهشی دارم
به آقا زادهات مهدی بگو رو بر مگردانش
تعهد داده «خادم» با امیرالمؤمنین ، آری
نباشد غیر ذکر یاعلی در کل دیوانش
حاج محمدعلی قاسمی ، خادم
رجب المرجب ۱۴۴۳
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
سلامُ الله علیٰ مَن عِنْدَهُ اسرار یزدانش
تعالیَ الَّهْ از این منزلت ، زین رتبه و شانش
سلام الله علیٰ مَن عنِدهُ علمُ الکتاب،آری
شهادت می دهد بر علم او آیات قرآنش
منـــور کرد بیت الله را در شام آغازش
مشرف کرد بیت الله را در صبح پایانش
کلیمُ الله را دیدم کنار وادی طورش
خلیل الله را دیدم یکی از ریزه خوارانش
صَفیُّ الله میفرمود هذا قُـرَّةُ عَینی
ذبیحُ الله میفرمود ای جانم به قربانش
اگر چشمش بیفتد بر جمال بی مثال او
ز یوسف چشم میبندد یقینا پیر کنعانش
توسل کرد شیخ الانبیا برحضرتش ، فوراً
به ذکر یا علی مولا ترحم کرد طوفانش
کمی از خاک نعلین علی برداشت ابراهیم
که گردید آتش نمرودیان ، آناً گلستانش
عیانش را نفهمیدند این مردم ، و پیغمبر...
چگونه فاش گرداند از او اسرار پنهانش؟
چه بابایی! ابوطالب ، سلام الله علیه آنکه
بود سنگین تر از ایمان کل خلق ، ایمانش
چه بانویی ! که قرآن را مُزَیَّن کرده باکوثر
ندارد کفو این بانو به غیر از شاه مردانش
دو آقا زاده دارد ، خوانده قرآن لؤلؤ و مرجان
دلم را برده این لؤلؤ ، و مجنونم به مرجانش
عجب نورگریبانش گریبان گیرمان کرده
نمیدانم چه سرّی هست در نور گریبانش
چه کرده با عطای لقمهی نانی ، که در قرآن
به شأنش هل اَتی نازل شده از ذات منّانش
تمام انبیا بهر تبرک اذن می گیرند
که بردارند لقمه نان خشکی از سر خوانش
سلام الله علی مالک که فانی گشت در عشقش
سلام الله علی قنبر که گردید از غلامانش
خودش که جای خود ، مارا نکن تکفیر با این حرف
به اِذن الله «کُن» میآید از امثالِ سلمانش
به جز بیت امیر عالمِ امکان کجا دیدید؟
که میکائیل خادم باشد و جبریل دربانش
نمک آماده کرده بهر نانش حضرت زهرا
الهی جان عالم باد قربان نمکدانش
شنیدم از نبی ، مولا به محشر میرود منبر
شنیدن دارد آن منبر که او گردد سخنرانش
یقین دارم سعادتمند میگردد یقین دارم
اگر بر سجده افتد پیش او با توبه شیطانش
چگونه میتوانم از غلامی دم زنم اصلاً ؟
در این درگه که حکم مور را دارد سلیمانش
جنان را دوست دارم تا شوم مهمان مولایم
به این امّید که گردم یکی از ریزه خوارانش
نلرزد دست و پایش ، نه ، نیاید خم به ابرویش
تمـام خلق اگر مَرحَب شـود آید به میدانش
کَاَنّ گردش تیغ علی با سرعت نور است
که عزرائیل بهر جان گرفتن مانده حیرانش
نجف ، آری به قدری صاحب قدراست که باید
زند طعنه به یاقوت جنان ، ریگ بیابانش
خداوند اختیار مطلقش داده که میباشد
تمام عالم کون و مکان در تحت فرمانش
به اِذن الله تام الاختیار است و دهد فرمان
زمین را بهر رویاندن ، سما را بهر بارانش
مَلَک راواجبُ الطّاعَه است وقتی امر فرماید
فلانی را کن احیا و فلانی را بمیرانش
مقامش را بنازم ، در کتابُ الله میبینم
قسم خورده به سُمّ مرکب او ذاتِ سبحانش
بلا تردید خورشید فلک مستور میگردد
اگر روشن کند مولای ما شمع شبستانش
خدا در عالم بالا شبیهی آفرید از او
زیارت می کند فوج ملک در عرش رحمانش
نظرکردم به عرش و فرش و کرسی و قلم ، دیدم
به دست حیدر کرار باشد کلّ ارکانش
به زیر سایهی طوبا ، یقینا غبطه خواهم خورد
به گرمای لطیف آفتاب صحن و ایوانش
اگر این مصرع شیرین نمیشد کفر ، میگفتم
خدا مبهوت مانده بهر تشریفات اسکانش
بنازم آن ملاحت را که هنگام نظر کردن
به جای تیر ، جان می ریزد از پیکان مُژگانش
خدارا...آرزو کردم یتیم بی کسی باشم
چو دیدم طفل بی بابا نشسته روی دامانش
نمی سوزد در آتش ، آنکه دارد حب مولارا
اگر آرد به روز حشر با خود کوه عصیانش
نمی تـرسـم من از «یَومَ یَفِرُّ المرءُ مِن اُمِّه»
نه چون پاکم ، چون این آقاست آن جاپای میزانش
فقط راه امیــرالمؤمنین عرفان بالله است
کسیکه بی علی عارف شود لعنت به عرفانش!
کسیکه بعد پیغمبر امامی جز علی داند
مسلمان نیستم والله اگر دانم مسلمانش
چه بدبختند آنها که «سَلُونِی» را رها کرده
و رفتند ازپیِ آنکه «اَقِیلُونِی» است عنوانش
رها کردند باب علم را ، رفتند این جُهّال
پیِ آنکس که دلّال است بهر چارپایانش
خلایق هرچه لایق ، آنکه پاکی را نمی خواهد
همان نامـرد مَنحوسِ حرامی باد ارزانش
حسادت می کنند آن قوم ، زیرا خوب می دانند
خدایش برگزیده بر تمام دَهر ، سلطانش
بر آن افریطهی ملعونهی جنگ جمل لعنت
که میبارید بغض مرتضی از برق چشمانش
بگو با لشکر کفر جمل ، آری همان اُشتر
کند لعنت به آن زن کو نشسته روی کوهانش
اگر چه من حقیرم ، روسیاهم ، خواهشی دارم
به آقا زادهات مهدی بگو رو بر مگردانش
تعهد داده «خادم» با امیرالمؤمنین ، آری
نباشد غیر ذکر یاعلی در کل دیوانش
حاج محمدعلی قاسمی ، خادم
رجب المرجب ۱۴۴۳