بنام خدای بخشنده
یاداشت های آدینه (۱۳ از ۵۲)
من یک آموزگار داشتم.
سال گذشته برای گرامیداشت و احترام به خانواده یک دوست به تالاری رفته بودم و با دعوت سوگواران گوشه ای نشستم .
سخنران هر از چندگاهی نامی را با عنوانش میخواند و بسیار گرامی میداشت و صاحبان سوگ همگی به مهمان احترام کامل به جا میاوردند.
برای نجات از فضای غمگین به ورودی تالار خیره شدم، آموزگاری آشنا و سپیدموی وارد شد و با شرم خاصی دنبال مکان کنجی برای خود میگشت و آخر سر گوشه ای آرام گرفت .
به رسم این مراسم دو باره ایستاد و تسلیت گفت و از سوی صاحبان سوگ به سختی دیده شد .
از طرف سخنران هم نامی خوانده نشد و احترامی در حد یک آموزگار بازنشسته از صاحبان سوگ هم دیدم.
میدانستم که عمرش را گذاشته تا این گروه خواندن و نوشتن و رسم زندگی بیاموزند و در ذهنم آمد که سوگواری برای فرهنگ این مردم که جایگاه آموزگار را با صاحب ثروت و یا قدرت براحتی عوض کرده اند واجب تر است پس فاتحه دوم را برای فرهنگ این مردم خواندم .
فرزندان ما از الگوی رفتاری ما پیروی میکنند و وقتی ما آموزگاران را بدینگونه کوچک میکنیم، آنگاه فرهنگ و ارزش تربیت فرزندانمان خود را کوچک و خار کرده ایم.
باور دارم، شهرستان و یا روستایی که ( جدا از مراکز مذهبی) زیباترین مکان آن ساختمان مدرسه نباشد و همچنین از با احترام ترین های آن دیار آموزگاران نباشند، هرگز مکان خوبی برای پرورش فرزندانمان و حتی برای زندگی کردن خودمان نخواهد بود .
برای نگهبانی از آینده این مرز و بوم به فرزندانمان باید بیاموزیم، آموزگاران بعد از مادر و پدر بالاترین احترام را دارند و مدرسه مکانی است که انسان تربیت میگردد و گرامیش بدارند .
از خودمان شروع میکنیم و با هم همراه شویم تا زنگ احترام همایش ها برای آموزگاران زندگیمان بصدا در آید و جایگاهشان نخست مجلس باشد تا فرهنگ و تربیت دوباره جایگاه واقعی خود را بیابد.
پس با هم در همایش بعدی با ورود یک آموزگار بلند میشویم و به فرزندمان میگویم آموزگاری وارد شده و او نیز برای احترام برخیزد و گرامی بداردش.
و به سان همیشه :
روز آدینه، روز عشق و مهربانی است و میدانیم با لبخند زیباتر میگردد، پس میخندیم بگونه ای که صدای خنده هایمان تا بیکران همه دلها را شاد کند.
حق یارتان
روزگارتان پر روز باد
کانال یاداشت های آدینه
https://t.me/Kourp
یاداشت های آدینه (۱۳ از ۵۲)
من یک آموزگار داشتم.
سال گذشته برای گرامیداشت و احترام به خانواده یک دوست به تالاری رفته بودم و با دعوت سوگواران گوشه ای نشستم .
سخنران هر از چندگاهی نامی را با عنوانش میخواند و بسیار گرامی میداشت و صاحبان سوگ همگی به مهمان احترام کامل به جا میاوردند.
برای نجات از فضای غمگین به ورودی تالار خیره شدم، آموزگاری آشنا و سپیدموی وارد شد و با شرم خاصی دنبال مکان کنجی برای خود میگشت و آخر سر گوشه ای آرام گرفت .
به رسم این مراسم دو باره ایستاد و تسلیت گفت و از سوی صاحبان سوگ به سختی دیده شد .
از طرف سخنران هم نامی خوانده نشد و احترامی در حد یک آموزگار بازنشسته از صاحبان سوگ هم دیدم.
میدانستم که عمرش را گذاشته تا این گروه خواندن و نوشتن و رسم زندگی بیاموزند و در ذهنم آمد که سوگواری برای فرهنگ این مردم که جایگاه آموزگار را با صاحب ثروت و یا قدرت براحتی عوض کرده اند واجب تر است پس فاتحه دوم را برای فرهنگ این مردم خواندم .
فرزندان ما از الگوی رفتاری ما پیروی میکنند و وقتی ما آموزگاران را بدینگونه کوچک میکنیم، آنگاه فرهنگ و ارزش تربیت فرزندانمان خود را کوچک و خار کرده ایم.
باور دارم، شهرستان و یا روستایی که ( جدا از مراکز مذهبی) زیباترین مکان آن ساختمان مدرسه نباشد و همچنین از با احترام ترین های آن دیار آموزگاران نباشند، هرگز مکان خوبی برای پرورش فرزندانمان و حتی برای زندگی کردن خودمان نخواهد بود .
برای نگهبانی از آینده این مرز و بوم به فرزندانمان باید بیاموزیم، آموزگاران بعد از مادر و پدر بالاترین احترام را دارند و مدرسه مکانی است که انسان تربیت میگردد و گرامیش بدارند .
از خودمان شروع میکنیم و با هم همراه شویم تا زنگ احترام همایش ها برای آموزگاران زندگیمان بصدا در آید و جایگاهشان نخست مجلس باشد تا فرهنگ و تربیت دوباره جایگاه واقعی خود را بیابد.
پس با هم در همایش بعدی با ورود یک آموزگار بلند میشویم و به فرزندمان میگویم آموزگاری وارد شده و او نیز برای احترام برخیزد و گرامی بداردش.
و به سان همیشه :
روز آدینه، روز عشق و مهربانی است و میدانیم با لبخند زیباتر میگردد، پس میخندیم بگونه ای که صدای خنده هایمان تا بیکران همه دلها را شاد کند.
حق یارتان
روزگارتان پر روز باد
کانال یاداشت های آدینه
https://t.me/Kourp