⊹میگویند ریشهها باید در تاریکی باشند تا جان بگیرند.
اما هیچکس از ریشههایی نمیگوید که تاریکی آنقدر دورشان پیچیده که نفس کشیدن را از یاد بردهاند.
مدتهاست، زیر خاکی سنگین چشم به راهِ نوری ماندهام که هنوز به من نرسیده است.
گاهی با خودم فکر میکنم اگر این همه انتظار بیهوده باشد چه؟
اگر خورشید راه این خاک را گم کرده باشد، و بهار، نام مرا از یاد برده باشد؟
با این حال، چیزی در اعماق وجودم هنوز تسلیم نمیشود.
نه از روی امید، بلکه از روی خاطره.
انگار ریشههایم پیش از آنکه در تاریکی دفن شوند،
روزی نور را دیدهاند و همان یک خاطره، تمام چیزی است که نمیگذارد از رشد کردن دست بکشند.
من هنوز در سکوتِ این تاریکی
منتظر روشناییام...
نه برای آنکه شکوفه بدهم، فقط برای آنکه یک بار دیگر بتوانم نفس بکشم.
اما هیچکس از ریشههایی نمیگوید که تاریکی آنقدر دورشان پیچیده که نفس کشیدن را از یاد بردهاند.
مدتهاست، زیر خاکی سنگین چشم به راهِ نوری ماندهام که هنوز به من نرسیده است.
گاهی با خودم فکر میکنم اگر این همه انتظار بیهوده باشد چه؟
اگر خورشید راه این خاک را گم کرده باشد، و بهار، نام مرا از یاد برده باشد؟
با این حال، چیزی در اعماق وجودم هنوز تسلیم نمیشود.
نه از روی امید، بلکه از روی خاطره.
انگار ریشههایم پیش از آنکه در تاریکی دفن شوند،
روزی نور را دیدهاند و همان یک خاطره، تمام چیزی است که نمیگذارد از رشد کردن دست بکشند.
من هنوز در سکوتِ این تاریکی
منتظر روشناییام...
نه برای آنکه شکوفه بدهم، فقط برای آنکه یک بار دیگر بتوانم نفس بکشم.