تمامی ما دنبال راهی برای ابراز هستیم. میلی که علاوه بر رنج احتمالا از خودشیفتگی هم ریشه میگیرد. انسان موجودی خود دوست است. رنج من، داستان من، افکار من باارزشاند و باید راهی باشد، راهی برای بیان تمام آنچه درونم در گذر است. پس دست به دامن هنر میشویم. کلمات، رنگ، ساز، رقص و هر عنصری که بتوانند ما را برهنه، دقیقا همانطوری که هستیم، در مقابل نگاه منتظر دیگران نمایش دهند.