امروز داشتم یه شمع رو روشن میکردم. اون رو روی شعلهی شمع کناریش گرفتم تا روشن بشه. به محض شعله ور شدن شمعی که توی دستم بود ، اون یکی شمع، خاموش شد.
به نظرم زندگی هم همینه. گاهی ما برای اینکه نور چشم های یه آدمی رو روشن کنیم، بهش شعلهی چشم های خودمون رو میبخشیم. اونقدر کنارش میمونیم و تاریکی وجودش رو ازش میگیریم که اون تاریکی بر وجود خودمون غالب شه و در نهایت شعلهی چشم های خودمون خاموش میشه. اون یکی شمع هم بی تفاوت میره و تو درحالی که خاموشی و کبریتی نداری، باقی میمونی.
به نظرم زندگی هم همینه. گاهی ما برای اینکه نور چشم های یه آدمی رو روشن کنیم، بهش شعلهی چشم های خودمون رو میبخشیم. اونقدر کنارش میمونیم و تاریکی وجودش رو ازش میگیریم که اون تاریکی بر وجود خودمون غالب شه و در نهایت شعلهی چشم های خودمون خاموش میشه. اون یکی شمع هم بی تفاوت میره و تو درحالی که خاموشی و کبریتی نداری، باقی میمونی.