آلبر کاموی عزیز
تو گفتی:
″انسان پس از گذشت مدتی در جهنم، به جهنم هم عادت میکند و جدایی از آن برایش بسیار طاقتفرسا خواهد بود.″
و من به امید کلمات تو منتظر ماندم،منتظر اینکه عادت کنم،به این بالهای بسته،اما نه تنها وجودم عادت نکرد،بلکه تمام زندگیام طالب پرواز شد.
من به تو ایمان داشتم و گمان میکردم روزی میتوان در این قفس ماند...اما آقای کامو....آلبر عزیز...زمانی که این خستهجان خود را به آغوش جنون داد؛وقتی که بال پرواز گشود،باز هم تو را فریاد میزنم که:
تنها راه مقابله با جهانی غیر آزاد
این است که آنقدر بی حد و حصر آزاد باشید که همان بودنتان حرکتی انقلابی به حساب بیاید.
تو گفتی:
″انسان پس از گذشت مدتی در جهنم، به جهنم هم عادت میکند و جدایی از آن برایش بسیار طاقتفرسا خواهد بود.″
و من به امید کلمات تو منتظر ماندم،منتظر اینکه عادت کنم،به این بالهای بسته،اما نه تنها وجودم عادت نکرد،بلکه تمام زندگیام طالب پرواز شد.
من به تو ایمان داشتم و گمان میکردم روزی میتوان در این قفس ماند...اما آقای کامو....آلبر عزیز...زمانی که این خستهجان خود را به آغوش جنون داد؛وقتی که بال پرواز گشود،باز هم تو را فریاد میزنم که:
تنها راه مقابله با جهانی غیر آزاد
این است که آنقدر بی حد و حصر آزاد باشید که همان بودنتان حرکتی انقلابی به حساب بیاید.