گاهگاهی در صفحات اجتماعی، چشمم به نگارههایی از جعبههای رنگیایکه درونشان پر از تحفههای کوچک؛ اما باارزش بودند، خیره میشد. با خودم فکر میکردم: “گیرندهٔ این جعبهها باید خیلی خوشاقبال باشد. شاید خدا او را خیلی دوست دارد که انسانی را در زندگیاش قرار داده تا چنین هدیههایی برایش بیاورد.”
دروازه تکتک شد، با باکس سفیدیکه در دستش داشت، به سمتم آمد. جعبه را در دستان سردم گذاشت و با لبخندیکه چشمانش از نور خاص میآکند، گفت: “این برای توست.” روزی خاص نبود، تولدم نبود، فراغتم هم نبود، جشن کامیابی هم در کار نبود. بیمناسبتترین تحفهٔ زندگیام میان انگشتهایم قرار داشت. با چشمانی پُر از تعجب پرسیدم: “برای من؟” با لهجهٔ شیرین تخاریاش پاسخ داد: “بله، برای تو!”
عادت خوب یا شاید بد من؛ هیچگاه نمیتوانستم احساساتم را پنهان کنم. شاد شدم، ذوقزده شدم و بیآنکه از برچسپ «نادیده» بترسم، جعبه را باز کردم. چشمم به کتاب سیاه رنگ افتاد که با روبان طلایی بستهبندی شده بود. روی جلدش با خط سفید و ظریف نوشته شده بود: “شبهای روشن.” منیکه سالها فقط کتابهای الکترونیکی میخواندم، نمیتوانید تصور کنید چهقدر با دیدن صفحات کاغذی کتاب ذوقزده، آسمانی و سبک شدم.
بیتوجه به دیگر تحفههای درون جعبه، دستم به سمت کتاب داستایوفسکی دراز شد، شبیهٔ تشنهایکه بعد از سالها سرگردانی در کویر، به آب رسیده باشد. کتاب را لمس میکردم، احساس میکردم خوشبختترین آدم این سیارهام؛ انگار جام قهرمانی زندگی به دستانم رسیده باشد.
از تو که بیمناسبترین و در عین حال زیباترین تحفهٔ زندگیام را به من هدیه دادی تا آسمان هفتم سپاسگزارم!
دروازه تکتک شد، با باکس سفیدیکه در دستش داشت، به سمتم آمد. جعبه را در دستان سردم گذاشت و با لبخندیکه چشمانش از نور خاص میآکند، گفت: “این برای توست.” روزی خاص نبود، تولدم نبود، فراغتم هم نبود، جشن کامیابی هم در کار نبود. بیمناسبتترین تحفهٔ زندگیام میان انگشتهایم قرار داشت. با چشمانی پُر از تعجب پرسیدم: “برای من؟” با لهجهٔ شیرین تخاریاش پاسخ داد: “بله، برای تو!”
عادت خوب یا شاید بد من؛ هیچگاه نمیتوانستم احساساتم را پنهان کنم. شاد شدم، ذوقزده شدم و بیآنکه از برچسپ «نادیده» بترسم، جعبه را باز کردم. چشمم به کتاب سیاه رنگ افتاد که با روبان طلایی بستهبندی شده بود. روی جلدش با خط سفید و ظریف نوشته شده بود: “شبهای روشن.” منیکه سالها فقط کتابهای الکترونیکی میخواندم، نمیتوانید تصور کنید چهقدر با دیدن صفحات کاغذی کتاب ذوقزده، آسمانی و سبک شدم.
بیتوجه به دیگر تحفههای درون جعبه، دستم به سمت کتاب داستایوفسکی دراز شد، شبیهٔ تشنهایکه بعد از سالها سرگردانی در کویر، به آب رسیده باشد. کتاب را لمس میکردم، احساس میکردم خوشبختترین آدم این سیارهام؛ انگار جام قهرمانی زندگی به دستانم رسیده باشد.
از تو که بیمناسبترین و در عین حال زیباترین تحفهٔ زندگیام را به من هدیه دادی تا آسمان هفتم سپاسگزارم!