معمولی :)
زندگی به سادهترین و معمولیترین شکل ممکن جریان داشت؛ خانهی کوچک و معمولیکه دیوارهای، ترکخورده و عمیقی داشتند؛ هر ترک، قصهی از لرزشها را با خود حمل میکرد.
معمولیترین پیراهن با گلهای ریز سیب به تن داشت؛ پارچهایکه لطافتش در سادگیاش بود. دستان ظریف و مینیاتوریاش با ناخنهای کوتاه و بیرنگ جلوه میکردند. موهای خرمایی و نرمش، بیهیچ زرق و برقی، در زیر نور روز میدرخشیدند؛ موهاییکه هیچگاه رنگ مصنوعی را لمس نکرده بودند. ابروهایش، نامرتب و آزاد، داستانی از بیپیرایگی را میگفتند؛ گویی هرگز قرار نبود به قوس و کمانِ مرتب بدل شوند.
دلش نمیخواست معمولیها را با مصنوعیها تبادل کند. در جهانیکه در آن همهچیز به سمت مصنوعیسازی پیش میرفت، او دلش نمیخواست، سادهها را قربانی زرقوبرقها کند. او معمولیها را زندگی میکرد؛ معمولیترین چهره، معمولیترین خانه، معمولیترین نگاه، معمولیترین احساس، معمولیترین...
مروه عزیزیار🪐
زندگی به سادهترین و معمولیترین شکل ممکن جریان داشت؛ خانهی کوچک و معمولیکه دیوارهای، ترکخورده و عمیقی داشتند؛ هر ترک، قصهی از لرزشها را با خود حمل میکرد.
معمولیترین پیراهن با گلهای ریز سیب به تن داشت؛ پارچهایکه لطافتش در سادگیاش بود. دستان ظریف و مینیاتوریاش با ناخنهای کوتاه و بیرنگ جلوه میکردند. موهای خرمایی و نرمش، بیهیچ زرق و برقی، در زیر نور روز میدرخشیدند؛ موهاییکه هیچگاه رنگ مصنوعی را لمس نکرده بودند. ابروهایش، نامرتب و آزاد، داستانی از بیپیرایگی را میگفتند؛ گویی هرگز قرار نبود به قوس و کمانِ مرتب بدل شوند.
دلش نمیخواست معمولیها را با مصنوعیها تبادل کند. در جهانیکه در آن همهچیز به سمت مصنوعیسازی پیش میرفت، او دلش نمیخواست، سادهها را قربانی زرقوبرقها کند. او معمولیها را زندگی میکرد؛ معمولیترین چهره، معمولیترین خانه، معمولیترین نگاه، معمولیترین احساس، معمولیترین...
مروه عزیزیار🪐