سرو، سر به آسمان کشیده بود؛ استوار و بیهراس از طوفان، گویی قصهای کهن در رگهای سبزش جریان داشت. در سایهاش، آلونکی کوچک و بیادعا جا خوش کرده بود، با سقفی چوبی که زیر باران نرم بهاری عطر تازگی میداد.
آلونک به سرو تکیه کرده بود، گویی از استواری او دلگرم شده و سرو، با تمام عظمتش، مراقب این خانهی کوچک بود. در همنشینیشان، سکوت معنا داشت؛ آلونک، سرو را به زمینی که ریشه دوانده بود، یادآوری میکرد و سرو، آلونک را به آسمانی که همیشه بر او میبارید.
اینجا، میان سایهی سرو و گرمای آلونک، زندگی آرام و ساده، مثل نسیمی ملایم میگذشت.
✍🏻🤍☀️
آلونک به سرو تکیه کرده بود، گویی از استواری او دلگرم شده و سرو، با تمام عظمتش، مراقب این خانهی کوچک بود. در همنشینیشان، سکوت معنا داشت؛ آلونک، سرو را به زمینی که ریشه دوانده بود، یادآوری میکرد و سرو، آلونک را به آسمانی که همیشه بر او میبارید.
اینجا، میان سایهی سرو و گرمای آلونک، زندگی آرام و ساده، مثل نسیمی ملایم میگذشت.
✍🏻🤍☀️
دیبا امین