قهوهی سرد☕️
در دستان سردم، دو نسکافه، تحویل داد. حالا عادتهایم را بلد شده و دوستداشتنیهایم را حفظ کرده بود. نگاهش به گیلاسهای بزرگ افتاد و گفت: «برایمان بریز!» بوی تند قهوه، در فضا پیچید و دود سفید از گیلاسهایمان به هوا برخاست، همان دود خاص که همیشه در لحظات مشترک، میان ما میچرخید. برای اولینبار قرار بود قهوهی تلخم را تنها ننوشم؛ اینبار یک گیلاس دیگر هم، همسفر گیلاس تنهاییام بود، همان گیلاسیکه همیشه در دستانم میلرزید، اما حالا در کنار من، در کنار او، کمی گرمتر و خوشداشتنیتر به نظر میرسید.
قصههایش از کتابها شروع میشد و به شهرها میرفت، از خیابانها به اتاقهای کوچک و بزرگ میرسید و از آنجا به دوستداشتنیهایش... هر روز صفحهی از کتاب میخواند و روز بعد برایم تعریف میکرد، تعریفهایش شده بود سرگرمی غربت من.
چشممان به قهوهها افتید، سردِسرد شده بودند، هیچگاه قهوهی سرد نمینوشیدم، همیشه قهوههایم سوزنده و گرم میبودند؛ اما اینبار همان قهوهی سرد را هم، با او دوست داشتم.
🪐مروه عزیزیار
در دستان سردم، دو نسکافه، تحویل داد. حالا عادتهایم را بلد شده و دوستداشتنیهایم را حفظ کرده بود. نگاهش به گیلاسهای بزرگ افتاد و گفت: «برایمان بریز!» بوی تند قهوه، در فضا پیچید و دود سفید از گیلاسهایمان به هوا برخاست، همان دود خاص که همیشه در لحظات مشترک، میان ما میچرخید. برای اولینبار قرار بود قهوهی تلخم را تنها ننوشم؛ اینبار یک گیلاس دیگر هم، همسفر گیلاس تنهاییام بود، همان گیلاسیکه همیشه در دستانم میلرزید، اما حالا در کنار من، در کنار او، کمی گرمتر و خوشداشتنیتر به نظر میرسید.
قصههایش از کتابها شروع میشد و به شهرها میرفت، از خیابانها به اتاقهای کوچک و بزرگ میرسید و از آنجا به دوستداشتنیهایش... هر روز صفحهی از کتاب میخواند و روز بعد برایم تعریف میکرد، تعریفهایش شده بود سرگرمی غربت من.
چشممان به قهوهها افتید، سردِسرد شده بودند، هیچگاه قهوهی سرد نمینوشیدم، همیشه قهوههایم سوزنده و گرم میبودند؛ اما اینبار همان قهوهی سرد را هم، با او دوست داشتم.
🪐مروه عزیزیار