تو کوچه پس کوچه های حافظم که قدم میزنم،
رو در و دیوارهاش تمام غمام نقاشی شدن.
شادی های کوچیکم و میارم و به یه پاکن تبدیلشون میکنم؛
میکشم، رویه خطوط به رنگ شب درد هام میکشم.
هر چقدر این پاکن و میکشم چیزی از سیاهیشون کم نمیکنه
پاک نمیشن، از این حافظه ی من پاک نمیشن!
درسته؛ گذر زمان باعث شد که کمتر یاد خطوط سیاهه غمام بیفتم؛
ولی باز هم هر وقت به شهر حافظم سفر میکنم
از کوچه هاش که میگذرم،
درد های کهنه ام برام دست تکون میدن..!
رو در و دیوارهاش تمام غمام نقاشی شدن.
شادی های کوچیکم و میارم و به یه پاکن تبدیلشون میکنم؛
میکشم، رویه خطوط به رنگ شب درد هام میکشم.
هر چقدر این پاکن و میکشم چیزی از سیاهیشون کم نمیکنه
پاک نمیشن، از این حافظه ی من پاک نمیشن!
درسته؛ گذر زمان باعث شد که کمتر یاد خطوط سیاهه غمام بیفتم؛
ولی باز هم هر وقت به شهر حافظم سفر میکنم
از کوچه هاش که میگذرم،
درد های کهنه ام برام دست تکون میدن..!