هوالهادی
آدم به این تصاویر که نگاه میکند احتمالا آخرین حدسی که میزند این است که اینجا «دانشگاه» است آن هم نه هر دانشگاهی بلکه دانشگاهی که رسالتش «تربیت معلم» است.
باید خیلی قوهٔ تخیلمان قوی باشد که این تعداد دانشجو را در این حجم از مکان جمع کنیم و تازه گمان کنیم که چیزی یاد میگیرند. البته احتمالا در ذهنمان فاکتورهای مزاحم مانند گرمی هوا و... را هم حذف میکنیم تا راحتتر به نتیجه برسیم.
گفتیم هوا گرم است و کولرها خراب، گفتند در حال سرویس کردن کولرها هستیم اما پرسش این است که در طول دو سال تعطیلی نمیدانستیم کولرها نیاز به سرویس دارند؟ یا نمیدانستیم در طول این دو سال نمیدانستیم که فضا گنجایش دانشجویان را ندارد؟
اما ایکاش که مشکلات به همینها ختم میشد. گفتند که کلاس روخوانی و روانخوانی قرآن کریم است؛ استاد سه آیه را خواند و دانشجویان درست یل غلط تکرار کردند و بعد از قدری تعریف و تمجید کلاس تمام شد. کاش کسی پیدا شود و بگوید که با این روشها نه تنها کسی قرآن یاد نمیگیرد بلکه تا عمر دارد از قرآن فراری است. با استادی که روش تدریسش در بهترین حالت - اگر نگوییم شبیه به کودکستانها و مهدکودکها - شبیه به مکتبخانه است و با افتخار میگوید که از همین روش تدریس برای آموزش کودکان هشت ساله هم استفاده میکند نمیتوان راه به جایی برد.
اما حتی خرابی کولرها و گرمی هوا هم باعث نشد که اعضای محترم شورای صنفی از خواب زمستانیشان بیدار شوند. اعضایی که به جای اینکه مطالبه کننده حقوق دانشجویان باشند تبدیل به رایزنان دانشگاه شدهاند. وقتی دانشجویان در تنگنای مکان و هوای گرم دنبال کسی میگشتند که حرفشان با او در میان بگذارند، دوستان جای دیگر مشغول رتقوفتق امور جشن بودند. انگار که عضویت در شورای صنفی خیلی دست و پا گیر است چرا که بعضی از عزیزان قبل از انتخابشان فعالتر و پویاتر به نظر میرسیدند.
به هر صورت انگار فراموش کردهایم که اینجا دانشگاه فرهنگیان است. دانشگاهی که باید چند نسل بعدی کشور را تربیت کند. معلمی که در حد یک کودک هشت ساله آموزش ببیند به اندازه یک کودک هشت ساله حرف برای گفتن دارد.
و سلام علی من التبع الهدی
#صدای_دانشجو
🇮🇷〽️@Masir_Media_ir 🔰
🇮🇷〽️@MASIR_MEDIA_GROUP 🔰
آدم به این تصاویر که نگاه میکند احتمالا آخرین حدسی که میزند این است که اینجا «دانشگاه» است آن هم نه هر دانشگاهی بلکه دانشگاهی که رسالتش «تربیت معلم» است.
باید خیلی قوهٔ تخیلمان قوی باشد که این تعداد دانشجو را در این حجم از مکان جمع کنیم و تازه گمان کنیم که چیزی یاد میگیرند. البته احتمالا در ذهنمان فاکتورهای مزاحم مانند گرمی هوا و... را هم حذف میکنیم تا راحتتر به نتیجه برسیم.
گفتیم هوا گرم است و کولرها خراب، گفتند در حال سرویس کردن کولرها هستیم اما پرسش این است که در طول دو سال تعطیلی نمیدانستیم کولرها نیاز به سرویس دارند؟ یا نمیدانستیم در طول این دو سال نمیدانستیم که فضا گنجایش دانشجویان را ندارد؟
اما ایکاش که مشکلات به همینها ختم میشد. گفتند که کلاس روخوانی و روانخوانی قرآن کریم است؛ استاد سه آیه را خواند و دانشجویان درست یل غلط تکرار کردند و بعد از قدری تعریف و تمجید کلاس تمام شد. کاش کسی پیدا شود و بگوید که با این روشها نه تنها کسی قرآن یاد نمیگیرد بلکه تا عمر دارد از قرآن فراری است. با استادی که روش تدریسش در بهترین حالت - اگر نگوییم شبیه به کودکستانها و مهدکودکها - شبیه به مکتبخانه است و با افتخار میگوید که از همین روش تدریس برای آموزش کودکان هشت ساله هم استفاده میکند نمیتوان راه به جایی برد.
اما حتی خرابی کولرها و گرمی هوا هم باعث نشد که اعضای محترم شورای صنفی از خواب زمستانیشان بیدار شوند. اعضایی که به جای اینکه مطالبه کننده حقوق دانشجویان باشند تبدیل به رایزنان دانشگاه شدهاند. وقتی دانشجویان در تنگنای مکان و هوای گرم دنبال کسی میگشتند که حرفشان با او در میان بگذارند، دوستان جای دیگر مشغول رتقوفتق امور جشن بودند. انگار که عضویت در شورای صنفی خیلی دست و پا گیر است چرا که بعضی از عزیزان قبل از انتخابشان فعالتر و پویاتر به نظر میرسیدند.
به هر صورت انگار فراموش کردهایم که اینجا دانشگاه فرهنگیان است. دانشگاهی که باید چند نسل بعدی کشور را تربیت کند. معلمی که در حد یک کودک هشت ساله آموزش ببیند به اندازه یک کودک هشت ساله حرف برای گفتن دارد.
و سلام علی من التبع الهدی
#صدای_دانشجو
🇮🇷〽️@Masir_Media_ir 🔰
🇮🇷〽️@MASIR_MEDIA_GROUP 🔰