منِ خاکستری، میان شلوغی گم میشدم.
تقصیر گردن تو نیست.
اما من تو را هیچگاه گم نکردم؛ همانگونه که خورشید را در آسمان روز پیدا میکردم، تو را هم از میان مشتی سیاهچالهی عمیق مییافتم.
تو از تاریکیهای روحت، مقابل چشمانی گفتی که تو را جز نور هیچ ندیدند.
اینکه مرا ندیدی، لابد از نامهریات نبوده، از تاریکی من بوده.
من چون تو خورشید نبودم جانکم؛ کافی بود غروب کنی تا خموش و سرددل گوشهای پنهان گردم.
تقصیر گردن تو نیست.
اما من تو را هیچگاه گم نکردم؛ همانگونه که خورشید را در آسمان روز پیدا میکردم، تو را هم از میان مشتی سیاهچالهی عمیق مییافتم.
تو از تاریکیهای روحت، مقابل چشمانی گفتی که تو را جز نور هیچ ندیدند.
اینکه مرا ندیدی، لابد از نامهریات نبوده، از تاریکی من بوده.
من چون تو خورشید نبودم جانکم؛ کافی بود غروب کنی تا خموش و سرددل گوشهای پنهان گردم.