فروغِ دیدهی همگان بودی و
چون به من میرسیدی، خموش.
من خود میدانستم دوستداشتنی نیستم، اما
تو که گویای مهربانی بودی، چرا به رویم آوردی؟
چون به من میرسیدی، خموش.
من خود میدانستم دوستداشتنی نیستم، اما
تو که گویای مهربانی بودی، چرا به رویم آوردی؟