به خودت زیبا نگفتی، چرا که پیش چشم من ننشسته بودی.
گل کوچکم، اگر تو از آن سوی آیینهی چشمان من خودت را مینگریستی، به من حق میدادی که تو را زیبا بنامم. تو از پیش چشم من ندیدی،
که ای کاش میدیدی و خامِ حسد این مردمان کور نمیشدی.
تو زیبا بودی و اگر چنین نبود، این همه بدخواه نداشتی. تو درخشان بودی که اگر چنین نبود،
این زغالسنگهای پلیدِ هزارچهره، نقلِ تکراریِ بودنِ چشمروشنَت را بر زبان نمیآوردند.
به من و این زغالسنگها نیز حق بده، آخر ما که تا کنون ماه در زمین ندیده بودیم،
چه میدانستیم از زیبایی؟ چه میدانستیم از درخشانی؟ ما دستمان را بر صورت که میگذاشتیم، تنها سایه به چشم میآمد.
تو دست بر صورت نهادی و...
عزیزترینم، ما چه از ماهگرفتگی میدانستیم؟
گل کوچکم، اگر تو از آن سوی آیینهی چشمان من خودت را مینگریستی، به من حق میدادی که تو را زیبا بنامم. تو از پیش چشم من ندیدی،
که ای کاش میدیدی و خامِ حسد این مردمان کور نمیشدی.
تو زیبا بودی و اگر چنین نبود، این همه بدخواه نداشتی. تو درخشان بودی که اگر چنین نبود،
این زغالسنگهای پلیدِ هزارچهره، نقلِ تکراریِ بودنِ چشمروشنَت را بر زبان نمیآوردند.
به من و این زغالسنگها نیز حق بده، آخر ما که تا کنون ماه در زمین ندیده بودیم،
چه میدانستیم از زیبایی؟ چه میدانستیم از درخشانی؟ ما دستمان را بر صورت که میگذاشتیم، تنها سایه به چشم میآمد.
تو دست بر صورت نهادی و...
عزیزترینم، ما چه از ماهگرفتگی میدانستیم؟