دست به انکار خودم زدهام. خودم را فاکتور گرفتم و پوستهی دروغینم را عیان ساختم. نه میخواهم کسی بداند کیستم و نه میخواهم بدانم این و آن چه صنمی با هم دارند. بیخبری و خوش خبری. هر چند گمان نمیکنم کسی باشم که بخواهم حتی در گپ و گفت اخبار رد و اثری داشته باشم. از موضوع دور نشوم. بله. متاسفانه من، من نیستم. اینطور نیست که به ساز دیگران برقصم اما تک رقصندهی میدان خودم هم نیستم. یکچیزی بین آنکه خودم میخواهم و آنکه دیگران انتظار دارند. چهفایده. از این رانده و از آن مانده شدهام. میترسم. نمیدانم از چه و از که اما چنان میترسم که جانم به لبم رسیده. بیشتر از همهچیز از خودم میترسم. عریان ساختن این روح و شناساندنش به خلق چنان برایم رعبآور است که در این پستو و آن پستو لانه کردهام. کدام ریش سفیدی ریش گرو میگذارد که این جماعت بعد از دیدن تار و پود زیرین روحت، بر دلت خنج نکشند؟ هیچکس. بههر حال دو پیراهن بیشتر پاره کردهاند. این است که مرید و غلام حلقه به گوششان هستم. خب. کافیست. تا همینجا هم زیاد گفتهام و زیاد شنیدهاید. خدانگهدار.