امروز نزدیک بود ماشین بهم بزنه؛ این زیاد مهم نیست، مهم اون لحظه ایه که دوتا ماشین داشتن به سمتم میومدن و من اصلا هیچ حرکتی انجام ندادم؛ نه بخاطر شوک یا چیزی؛ میدونستم میتونم قبل این که بهم برسه رد شم اگه یکم بجنبم ولی نمیخواستم تکون بخورم؛ پاهام خسته بودن؛ روحم خسته بود چشام خسته بود تموم وجودم داد میکشید؛ و درد رو وقتی فهمیدم که ماشین بهم داشت نزدیک میشد و من یه لبخند زدم؛ و با لبخند به ماشین نگاه کردم؛ ینی اصلا برام مهم نبود؛ واقعا نبود؛ دیگه توان جنگیدنو نداشتم؛ دلم میخواست این ماشین بشه یار عزیزمو منو بفرسته کما واسه یکی دو ماه بعدش برگردم همه چی حله؛ ولی خب نزد..دستشو پیچوند و من چند ثانیه بعد از خیابون رد شدم؛ همیشه اون چیزی میشه که نمیخوایم..